ตุ๊กตาจากแดนหมีขาว

ตอน 17

จดหมายจากเมืองหนาว

เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

11 มีนาคม 1997

ถึงเกริกไกรเพื่อนรัก

สวัสดีนะ เพื่อนเกริก ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ค่อนปีแล้ว ยังพูดรัสเซียไม่คล่องหรอก อากาศก็หนาวน่าดูเลย ตอนนี้ก็ยังหนาว แต่เมื่อเดือนก่อนหนาวจนออกจากบ้านแทบไม่ได้เลย ทางนายล่ะเป็นไงบ้าง ยังสบายดีไหม

เข้าเรื่องดีกว่านะ ฉันได้อาชีพพวกซีเคียวริตี้ วิชาตำรวจก็เลยได้ใช้ด้วย แต่ที่ชอบคือได้เป็นนักสืบนี่แหละ ฉันเลยช่วยสืบความจริงให้นาย อะไรที่คลุมเครือมาก่อนฉันก็ช่วยไขปมให้นะ ได้เท่าที่พอจะตามหาความจริงให้

เรื่องตระกูลเปรีติน หรือ เปรีติน่า อันนี้นายคงทราบอยู่แล้วนะ ผู้ขายเรียกอย่างแรก ผู้หญิงเรียกอย่างหลัง (อย่าเพิ่งอ่านแล้วร้องไห้คิดถึงลูกสาวลอริสนะ ฉันก็คิดถึงเหมือนกัน) ชื่อตระกูล เขาตั้งมาแบบใช้คำสามัญเลย เปรีตินในภาษารัสเซียมันแปลว่า go to ในภาษาอังกฤษ ปกติตระกูลคนรัสเซียจะตั้งชื่อจากสิ่งสวยงามมีความหมายดี ๆ แต่ตระกูลนี้มันแปลกจริง เอาคำง่าย ๆ มาตั้ง ยอมรับความแปลกเลย

ฉันสืบได้อีกว่าตระกูลนี้เพิ่งก่อตั้งใหม่ แต่ไม่ทราบใครเริ่มก่อตั้ง พอสืบรุ่นเก่าย้อนไม่เกินสามรุ่นคนก็ไม่เจออีกเลย คนตั้งตระกูลน่าจะมีหลายภรรยา ลูกก็เลยมีมากตาม แล้วลูกแต่ละคนก็มีอุดมการณ์ต่างกันไป บางสายก็ฝ่ายซ้าย ฝ่ายขวาก็มีบ้าง แรก ๆ ตอนประเทศยังชื่อสหภาพโซเวียต ฝ่ายขวามักถูกเก็บ หมายถึงถูกสังหารบ้าง จับไปขังบ้าง ลงโทษทรมานบ้าง ตระกูลนี้มีกฎแปลก ๆ เรื่องอุดมการณ์อะไรด้วย มันซับซ้อน ยังไม่นับกลุ่มย่อยที่ทำเรื่องสารพัดผิดกฎหมายอื่น ๆ อีกนะ

พอหลัง ๆ สายที่อยู่ขวาก็สนิทกับพวกอดีตเคจีบี ซึ่งตอนนี้รัสเซียเปลี่ยนไปแล้ว ปี 1992 หลังโซเวียตล่มสลายแค่ปีเดียว ตระกูลนี้ก็เกิดเรื่องวุ่นใหญ่ คนที่อยู่ฝ่ายขวาถูกรังแกมาก่อนก็หันไปพึ่งอดีตเคจีบีกัน รับจ้างแก้แค้นฝ่ายซ้ายบ้าง ฆ่ากันไปฆ่ากันมา โหดไหมล่ะคิดดู ตระกูลเดียวกันสังหารกันเอง ปีนั้นแหละที่พ่อแม่และน้องลอริสลี้ภัยมาไทย

ในปีนั้นตระกูลเปรีตินอยู่กันไม่เป็นสุข ฝ่ายไหนถูกรังแกก็ย้ายถิ่นที่อยู่ หลบซ่อน หรือไม่ก็เปลี่ยนชื่อใช้ชื่อปลอม แต่พ่อแม่ของลอริสน่าจะอยู่อย่างไม่เคลื่อนไหว เหมือนไม่ใช่พวกซ้ายหรือพวกขวา ซึ่งการที่ไม่ซ้ายไม่ขวานี่แหละทำให้พวกที่เลือกข้างมันหวาดระแวงที่สุด พ่อแม่และลอริสจึงไม่ปลอดภัยอยู่รัสเซียไม่ได้ ต้องลี้ภัยออกนอกประเทศ แล้วพวกเขาก็เลือกประเทศไทยเป็นที่สุดท้าย หากจะตายก็ขอตายที่ไทย ฉันคิดอย่างนั้นนะ

ฉันพยายามสืบละเอียดที่สุดเกี่ยวกับพ่อแม่ของลอริส บางทีก็เสี่ยงใช้เพื่อนที่มันตีสนิทกับอดีตเคจีบีและตำรวจให้ช่วยสืบประวัติอาชญากร

สิ่งที่ฉันได้มาหลายแหล่ง ทั้งเพื่อนหลายคนที่ช่วยฉันสืบอย่างลับ ๆ พวกเขาไม่พบข้อมูลอาชญากรรมของพ่อแม่ของลอริสเลยแม้แต่น้อย สองคนพ่อแม่ไม่เคยก่อเรื่องในตระกูล แม้แต่ก่อเรื่องนอกตระกูลก็ไม่เคย เรียกว่าผู้บริสุทธิ์แท้จริงเลย อันนี้ฉันเพิ่งเขียนจดหมายอีกฉบับให้พี่สานิตย์รู้ พี่สานิตย์คงยิ่งสบายใจขึ้นอีกที่ตัดสินใจตอนนั้นถูก เลือกเสี่ยงให้ลอริสผ่านเข้าเมืองไม่ถูกจับส่งกลับประเทศ

นายคงเข้าใจนะ มันเสี่ยงแค่ไหนหากปล่อยให้ลูกสาวนักก่อการร้ายหรือผู้ร้ายข้ามแดนเข้าประเทศใช้ชีวิตอิสระ พี่สานิตย์มีหวังถูกสอบสวนวินัยร้ายแรงแน่นอน แต่พี่เขากลับเลือกมโนธรรมสำนึก น้องลอริสต่อให้เป็นลูกสาวแบบนั้นจริงก็ต้องได้รับการปกป้องอย่างถึงที่สุด แต่นี่น่ายินดีสุดคือทั้งพ่อทั้งแม่ก็เป็นผู้บริสุทธิ์ขาวสะอาด น้องได้อยู่ในไทยก็ได้เป็นลูกสาวของนายแทน นายเองก็ทำหน้าที่พ่อได้เต็มที่อย่างยอดเยี่ยมเลย

นายเป็นคนดีที่ฉันอยากยกย่องให้เพื่อนที่รัสเซียรับรู้เลยนะ ไม่ต้องห่วงว่าจะมีคนของตระกูลเปรีตินตามล้างแค้นนะ เพราะตอนนี้พวกคนที่หัวรุนแรง จะซ้ายจะขวาก็ถูกทางการกำจัดไปเยอะแล้ว คนตระกูลนี้แทบเรียกว่าเหลือน้อยเต็มทีแล้ว อีกไม่นานก็คงมีแต่ผู้บริสุทธิ์รักสงบแบบพ่อแม่ของลอริสนี่แหละ พวกเขาก็อาจยุบตระกูลเปลี่ยนไปใช้ชื่ออื่นเลย

หวังว่าคงสบายใจได้นะ น้องลอริส และพ่อแม่ ไร้มลทินสิ้นเชิงเลย ถ้าได้เยี่ยมหลุมศพน้อง อย่าลืมบอกน้องนะว่าฉันสืบความจริงกระจ่างแล้ว

ถึงว่าปีนั้นทำไมคนที่สถานทูตรัสเซียถึงไม่รับเรื่องของลอริสเลย เจอว่าเป็นตระกูลเปรีติน่า (เปรีติน) บอกท่าเดียวเรื่องนี้ไม่ขอยุ่ง คนตระกูลนี้เคจีบีเก่าดูแลอยู่ไม่กล้าแตะ พวกเราก็ได้แต่หมดหวัง แต่สุดท้ายมีนายเป็นที่พึ่งให้น้อง ฉันว่าโชคดีกว่ามากเลย

มีอีกเรื่องที่สืบจนกระจ่างแล้ว นายยังจำเหตุการณ์เครื่องบินตกที่มหาสมุทรอินเดียได้ไหม เที่ยวบินที่พ่อแม่ลอริสเดินทางนั่นแหละ สืบไปสืบมาว่าน่าจะถูกไฮแจ็กด้วย แทนที่เครื่องจะไปลงที่นิวเดลีก่อนจะมากรุงเทพ มันกลับเปลี่ยนเส้นทางไปจาการ์ตาเลย แต่ว่าทิศทางนั้นมันมีพายุไซโคลนขวางพอดี เที่ยวนั้นเลยประสบอุบัติเหตุคนตายยกลำ

แล้วฉันก็สืบค้นความจริงได้อีก ฉันตัดสินใจออกจากราชการมาอยู่รัสเซีย ช่วยสืบความจริงให้นาย ได้อะไรหลายอย่างกระจ่างเลย คุ้มค่ามาก

เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของลอริสเลย มันเป็นความโชคร้ายหรือโชคดีฉันก็บอกไม่ถูก ลอริสเดินทางคนละเที่ยวบินกับพ่อแม่ พวกเราก็ไม่เข้าใจตอนแรกมัวแต่พยายามตามหาพ่อแม่จนรู้ว่าสาย พ่อแม่สาบสูญกลางทะเล พวกเราก็ไม่ได้ตามความจริงต่อเพราะไม่มีหน้าที่ตรงนั้น แต่พอฉันมาอยู่รัสเซีย ทำงานด้านนักสืบ ความอยากรู้อยากเห็นเลยทำให้ฉันต้องขุดคุ้ยมันต่อ แล้วก็คุ้มค่าที่ฉันมาตามสืบถึงประเทศต้นเรื่อง

เดิมมีคณะบุคคลสำคัญที่จะออกจากมอสโกไปลงอิสตันบูล แล้วจะไปกับเที่ยวบินที่เพิ่งมีข่าวกรองว่าจะถูกไฮแจ็ก มันเลยมีการขอแลกเปลี่ยนผู้โดยสารบางคนกับกลุ่มบุคคลสำคัญพวกนั้น แล้วก็เลือกแลกกับเที่ยวบินที่น้องลอริสโดยสารมา แต่เรื่องน่าจะเป็นความลับ การสับเปลี่ยนผู้โดยสารทำกันแบบไม่แจ้งสาเหตุ แล้วคนที่ซวยก็รวมถึงพ่อแม่ของลอริสด้วย แต่ทำการสับเปลี่ยนยังไงก็ไม่ทราบ เลือกคัดออกแต่พ่อกับแม่ ไม่ยอมคัดลอริสออกไปรวมอยู่กับลำที่ถูกไฮแจ็กด้วย ลอริสเลยรอดจากเที่ยวบินมรณะ แต่ก็ต้องพลัดพรากกับพ่อแม่ตลอดกาล

นี่ก็คือความจริงทั้งหมดที่ฉันกับเพื่อนช่วยสืบอย่างละเอียดนะ คุ้มค่ามากกับความจริงที่ไม่สืบก็ไม่มีวันรู้เลย ข่าวเรื่องไฮแจ็ก หรือคนเส้นใหญ่ขอสับเปลี่ยนผู้โดยสารก็ไม่มีการเผยแพร่ใด ๆ เลย

หวังว่านายคงเข้าใจอะไรมากขึ้นเหมือนฉันนะ

เรื่องสุดท้ายก็จากพี่สานิตย์ที่เพิ่งเขียนจดหมายเล่า นายก็คงทราบก่อนแล้วละเนอะ ที่พวกเราเคยส่งเรื่องตามหาญาติจนถอดใจเลิกตามแล้ว ผ่านมา 4 ปีอยู่ดี ๆ ก็มีคนตระกูลเปรีตินติดต่อมา แต่ก็แค่ถามว่าน้องลอริสเสียชีวิตแล้วหรอ แล้วก็ไม่ติดต่อมาอีก ตลกนะ น้องจากไปเกือบจะ 4 ปีแล้ว เพิ่งจะตอบกลับมา คนตระกูลเปรีตินนี่แปลกกันหมดจริง ๆ

ฉันอยู่ที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กคงจะชั่วคราว อีกสามเดือนก็จะย้ายไปทำงานไกลหน่อย (หรือไม่หน่อยมั้ง) ต้องไปวลาดิวอสต๊อกเลย ไกลติดทะเลญี่ปุ่นเลย ลองคิดดูต้องข้ามเกือบครึ่งซีกโลกจากที่นี่แน่ะ มันคือเมืองตากอากาศที่ดีที่สุดของไซบีเรียตะวันออกเลยนะ คงอยู่ที่นั่นครึ่งปี ฉันว่าพอพ้นกำหนดกลับมาแล้วฉันจะย้ายเข้ามอสโก แล้วคงปักหลักที่นั่นเลย

ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก ฉันเริ่มมีคนรักแล้วนะ เป็นคนไทยนี่แหละที่บังเอิญพบกันที่มอสโก เลยอยากแนบรูปมาอวดนายตอนฉันไปเที่ยวจัตุรัสแดง สัมพันธ์ก็กำลังไปได้สวย เอาใจช่วยและยินดีให้ฉันด้วยนะ

อย่าลืมอ่านทั้งหมดให้น้ำฟังด้วยนะ น้ำคงอยากรู้ใจจะขาดแล้วละ

                                                                           คิดถึงเสมอไม่เคยลืม

                                                                           วนัส

ป.ล. ก่อนฉันจะย้าย จะพยายามแวะเยี่ยมโรงเรียนอินเตอร์ที่น้องลอริสเคยเรียนนะ บางที ฉันอาจได้ความจริงที่ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับชื่อน้องและตระกูลเปรีตินก็ได้

---------------------------------------------------------------------------------------

มอสโก

22 สิงหาคม 1998

ถึงเกริกไกรเพื่อนรัก

ตอนแรกว่าจะพิมพ์ผ่าน hotmail เสียอย่างเดียวคอมพ์ที่นี่ไม่รับภาษาไทยยังไม่สะดวก ฉบับนี้จึงอยากเขียนส่งแอร์เมลมากกว่า เพราะว่ามีรูปถ่ายแนบมาด้วยนะ นึกถึงวันก่อน ลองส่งอีเมลหากัน คุยสั้น ๆ ก็สนุกดี

ได้รับจดหมายจากนายที่ส่งรูปน้องน้ำตอนรับปริญญามาให้ ดีใจด้วยนะ ลูกสาวนายเก่งมาก จบโทแล้วทำงานที่สถานีวิทยุตามที่ใฝ่ฝัน บอกน้องเค้าด้วยนะว่าอาวนัสคิดถึง ขอให้อาชีพรุ่งเรืองราบรื่นตลอดไปนะ

ฉบับนี้ก็จะเล่าที่กลับมาจากวลาดิวอสต๊อกแล้วยังค้างคาเรื่องที่สืบไม่เสร็จ ตอนนี้ก็น่าจะจบภารกิจการสืบหมดแล้วละ นี่ก็เพิ่งย้ายถาวรมาอยู่มอสโก ก็อยู่กับแฟนน่ะแหละ แล้วก็เริ่มวางแผนแต่งงานอีกไม่เกินปีหรือสองปี คอยช่วยเป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะ

รอบนี้สืบไม่เหนื่อยไม่เสี่ยงเท่าปีก่อน แต่ว่าฉันถึงกับต้องอ้อนวอนขอรูปขอข้อมูลกันเลย อายก็อายนะแต่ก็ยอม เพื่อจะให้ได้สิ่งที่มีคุณค่าต่อครอบครัวของนายนะ

เรื่องที่สืบคราวนี้ก็คือโรงเรียนอินเตอร์ที่น้องลอริสเคยเรียนนะ ที่สุดท้ายที่น้องเรียนก่อนต้องลี้ภัยมาไทย

ไปสืบรอบแรกได้ข้อมูลมาน้อย แถมถามผิดคนเสียเวลาไปมาก ก็เลยไม่ทันเสร็จต้องย้ายไปที่วลาดิวอสต๊อกถึงครึ่งปี กลับมาก็เลยลองสืบต่อ

พอไปสืบรอบหลังจึงเยือนที่นั่นถึงสามหน พยายามจนได้ของมีค่าทางใจกลับมา ตอนสืบก็ไปพบคนที่เคยรู้จักน้องลอริสเข้า เป็นครูที่เคยสอนดนตรีให้น้อง แต่สอนได้ไม่นานก็ถูกย้ายไปสอนที่โรงเรียนอื่น ลอริสก็เลยถูกเปลี่ยนครูสอนเป็นคนอื่นหลายครั้ง

ด้วยความที่ลอริสมีนามสกุลเปรีติน่า แรก ๆ ฉันก็ไม่กล้าเอารูปที่ถ่ายจากกล้อง รูปที่เป็นเอกสารของน้องจากบ้านนายให้พวกครูเขาดู ฉันก็เลยบอกแค่ชื่ออย่างเดียวไม่มีนามสกุล ก็ให้พวกเขาที่พอเต็มใจช่วยซึ่งมีไม่กี่คนหรอกช่วยกันค้นหาประวัตินักเรียน แล้วก็เจอว่าลอริสเรียนที่นั่นแค่ 2 ปี และก็ใช้ชื่อแฝงว่า Pearlแทนชื่อรองซึ่งปกติจะมีชื่อพ่อบอริสกำกับ ก็ตรงกับที่เรารู้แต่แรกทุกอย่างเลย แต่ตรงนี้ไม่มีใครให้ความเห็นแน่ชัดเรื่องชื่อแฝง ฉันก็เลยเดาว่า พ่อแม่ของลอริสคงขอให้อำพรางที่มาของสายเลือดว่าเป็นลูกของใคร ไม่อย่างนั้นคนอื่นในตระกูลเปรีตินอาจตามมากำจัด

มันมีกฎหนึ่งของตระกูลเปรีตินที่ฉันก็เพิ่งรู้ แล้วมันเป็นกฎที่บ้าบอมาก คือจะไม่ให้ใครไปแต่งงานกับคนเชื้อชาติอื่น ไม่เช่นนั้นจะถูกกำจัดหมด ทีนี้ครอบครัวลอริสก็ไม่พ้นข้อหานี้สิ เพราะว่าสืบเรื่องราวข้างแม่ของลอริสที่ชื่อนาตาเลีย เธอเป็นลูกครึ่งรัสเซียผสมสวิส ลอริสก็เลยมีเชื้อชาติสวิสอยู่ด้วย และชื่อลอริสก็ไม่ใช่ชื่อรัสเซียแท้ ๆ เช่นกัน น่าจะเป็นทางแม่ตั้งชื่อให้ เพราะดูแล้วชื่อของน้องเอนเอียงไปทางภาษาฝรั่งเศส

เรื่องเชื้อชาติผสมพวกคนคลั่งตระกูลก็คงไม่ชอบ พยายามจะกำจัดทุกวิถีทางหรือไม่ก็ลงโทษทางอื่น แต่ก็แปลกที่ครอบครัวของลอริสอยู่รอดมาได้ไงถึง 15 ปีก่อนจะลี้ภัยมาไทย เดาว่ากฎบ้า ๆ นี่คงมีมาทีหลังไม่กี่ปีก่อนทั้งสามจะระหกระเหินย้ายประเทศ เพราะนึกอยู่ปี 1992 ตอนที่พ่อแม่และน้องลอริสลี้ภัยมา ปัญหาคนภายในตระกูลเปรีตินมันวุ่นวายหนักสุดแล้ว

ดีอย่างที่โรงเรียนนี้เก็บความลับของชื่อพ่อแม่ได้ พ่อบอริสและแม่นาตาเลียก็เลยให้ลอริสเรียนที่นี่ แต่ที่ฉันได้ข้อมูลมาเพราะว่าฉันลองเสี่ยงดู เอารูปที่ถ่ายไว้จากใบรับรองฐานะนักเรียนที่ลอริสนำติดตัวตอนลี้ภัยให้พวกเขาเห็น พวกเขาจึงยอมช่วยแล้วเล่าความจริงของน้องให้ฟัง แต่ก็ยังไม่ได้รูปสำคัญที่แนบมาให้นายนะ คือฉันต้องการรูปนั้นมาก เลยใช้ไม้ตายอีกวิธีเพื่อกดดัน ไม่สิ เรียกว่าขอร้องมากกว่า เดี๋ยวจะเล่าทีหลังว่าวิธีไหนเขาถึงยอมมอบรูป เพราะฉันเล่นตีบทน่าสงสาร ฮ่า ๆ

รูปนั้นเป็นรูปเดียวที่มีน้องลอริสเป็นนักเรียนที่นั่น น่าจะต้นปี 1992 บังเอิญว่าครูฝ่ายกิจกรรมแข่งขันยังเก็บไว้ โชคดีจริง ๆ นะที่เขาไม่เอาไปทิ้งซะก่อน นี่ยังนึกอยู่ถ้าไปสืบช้ากว่านี้อีกสักปีอาจไม่เหลือรูปนั้นให้เห็นแล้ว

ในรูปมีด้วยกัน 5 คน ครูสาว 1 เพื่อนสาวอีก 3 และก็น้องลอริส

ครูสาวที่อยู่ในรูปก็ไม่แน่ใจว่าครูประจำชั้นหรือครูพี่เลี้ยง ส่วนเพื่อนอีก 3 คนก็น่าจะเป็นเพื่อนทีมแข่งเกมอะไรสักอย่างที่ลอริสเข้าร่วมด้วย ครูที่ให้รูปนี้บอกว่าพวกนักเรียนหญิงที่ใส่ชุดวอร์มนั่นไม่ใช่แข่งกีฬานะ แต่น่าจะเป็นเกมแข่งพวกเชาวน์ปัญญามากกว่า ถ้าบ้านเราก็พวกเกมครอสเวิร์ดไม่ก็หมากรุกหมากฮอสละมั้ง

เขาให้รายละเอียดมาแค่นี้เพราะว่ามันผ่านมา 6 ปีแล้ว และครูในรูปนั้นก็ย้ายประเทศไปอยู่โปแลนด์แล้ว ส่วนเพื่อนอีกสามคนเขาบอกว่าสอบเข้ามหา'ลัยกันไปหมดแล้ว

ส่วนรูปใบนั้นกว่าจะได้มาฉันต้องอ้อนวอนพวกเขา อ้อนวอนแล้วอ้อนวอนอีกหลายรอบมาก พวกเขาบอกมาท่าเดียวว่าไม่ยอมให้ เพราะไม่เชื่อว่าฉันรู้จักกับลอริส ขนาดฉันเอารูปถ่ายใบรับรองให้เขาดูแล้วก็เถอะ

ฉันเลยตัดสินใจกลับไปเอารูปถ่ายแท่นศิลาหลุมฝังศพน้อง บอกว่าศิลาที่เห็นนี้ฉันออกแบบเองเพื่อน้อง แล้วยังมีรูปฉันที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย มีนาย มีน้องน้ำ และก็พี่สานิตย์ แต่ฉันปิดส่วนหน้าตาของทุกคนไว้ มีฉันคนเดียวที่ไม่ปิด รูปเหล่านั้นคือตอนที่ฉันเยี่ยมหลุมศพน้องก่อนฉันจะย้ายมารัสเซีย

พอครูฝ่ายกิจกรรมแข่งขันที่ฉันขอรูปเห็นเข้าก็ตกใจ เขาไม่นึกเลยว่าน้องลอริสต้องลำบากลี้ภัยออกจากรัสเซีย เขาไม่คิดเลยว่าเพราะปัญหาตระกูลเปรีตินต้องกลายเป็นแบบนี้ แล้วข่าวเรื่องเครื่องบินตกพ่อแม่น้องเสียชีวิตเขาก็เพิ่งรู้

แต่สิ่งที่เขาพอรู้มาก่อนคือน้องลอริสตอนเป็นนักเรียนเป็นเด็กเรียนดี ชอบเรียนดนตรี แต่สุขภาพอ่อนแอ พอรู้มาบ้างว่ามีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาจบชีวิตเร็วขนาดนี้ แล้วก็มาจบชีวิตที่ไทย และฉันก็เลยอธิบายความจริงว่า ทุกคนในรูปที่ฉันขอพรางใบหน้า พวกเขาช่วยเหลือให้ลอริสปลอดภัยไม่ถูกส่งกลับรัสเซีย และครอบครัวคนไทย ก็คือนายกับน้องน้ำ ที่ช่วยดูแลเลี้ยงดูน้องลอริสต่ออีกสิบเดือนจนน้องสิ้นใจ

พอเขาฟังฉันอธิบายก็พากันร้องไห้เลย แล้วก็ยอมมอบรูปนี้ให้ฉัน เรียกว่าละครเรียกน้ำตาเลย กว่าจะได้รูปนี้มาให้นายนะ รักษาไว้ให้ดีนะ แนะนำว่าเก็บรวมไว้กับกระเป๋าเดินทางของน้องลอริสนะ จะได้เป็นความทรงจำทั้งหมดของน้องตอนอยากเอากลับมาดูใหม่

พวกครูก็ยังให้ข้อมูลมาอีก แต่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยนะ เป็นคำเล่าอย่างเดียว เขาเล่าว่าน้องลอริสชอบเปียโนมาก ครูก็เลยส่งเสริมให้น้องเรียนเปียโนเป็นหลักเลย ฉันมาคิด ๆ ดู น้องมีจิตใจอ่อนโยนมากก็เพราะรักการเล่นเปียโนนี่แหละ น้องเล่นเปียโนได้ดีนะ ฝึกจนเหลืออีกปีเดียวน้องก็มีสิทธิ์ร่วมแข่งขันทักษะเปียโนแล้ว แต่เสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ โชคชะตาพรากโอกาสและทุกอย่างไปจากน้องลอริส น่าเห็นใจมาก

ส่วนเรื่องพ่อแม่ของน้อง ฉันก็รู้มาแค่ว่า พ่อบอริสทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์วิจัยนิวเคลียร์สิ่งแวดล้อม ส่วนแม่นาตาเลียก็เป็นครูนะ น่าจะเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ให้โรงเรียนประถม ที่น้องลอริสได้เรียนฉันเดาว่าน่าจะเป็นพ่อแม่ช่วยสอน เพราะคิดดู ปัญหาคนตระกูลเปรีตินวุ่นวายและเสี่ยงชีวิตมาก น้องก็คงต้องย้ายโรงเรียนบ่อย แล้วพ่อก็มีความรู้แม่ก็เป็นครู พวกเขาก็เลยช่วยสอนหนังสือส่วนตัวให้น้องเลย

น้องลอริสคงมีความสามารถพอตัวนะ ถึงได้เข้าเรียนในโรงเรียนอินเตอร์แห่งนั้นได้ โรงเรียนนั้นสมัครเข้าเรียนกันก็ไม่ง่ายเลย คนพูดภาษาอังกฤษได้ก็ยังน้อย ช่วงนั้นก็หัวเลี้ยวหัวต่อเปลี่ยนผ่านจากสหภาพโซเวียตมาเป็นรัสเซียใหม่ การเรียนภาษาต่างประเทศก็ยังไม่แพร่หลายเท่าปีหลัง ๆ น้องลอริสพูดอังกฤษให้พวกเราเข้าใจได้บ้างก็นับว่าดีมากแล้วละ

ฉันแนบรูปที่ไปถ่ายวินเทอร์พาเลซก่อนย้ายมาด้วยนะ อยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กนั่นแหละ หรือเลนินกราดชื่อเดิม ที่พวกเราชอบจำกันเป็นบ้านเกิดของน้องลอริสนะ

แล้วเราค่อยคุยกันต่อเรื่องอื่น ๆ ในอีเมลเนอะ รักษาสุขภาพด้วยนะเพื่อนรัก

                                                                  ห่วงใยและคิดถึง

                                                                  วนัส

-จบตอน-