จอมโจรทลายสวรรค์

ผ่านไปสี่สิบห้านาที…

         เหล่าศิษย์เริ่มทยอยออกมาจากมิติของพวกมัน รวมตัวพูดคุยถึงสิ่งต่างๆที่พวกมันเข้าไปแตกต่างหรือคล้ายคลึงกันอย่างไร เพียงไม่กี่อึดใจประตูที่ส่องแสงสีทองทยอยเปิดออกทั้งสามบาน ต้วนกงฝู เจี่ยงซวนอี้ ม่อหลิ่งอี้ ทั้งสามก้าวออกจากประตูบานสีทอง ทุกสายตาของเหล่าศิษย์ใหม่หันจับจ้องไปยังบนร่างของพวกมันทั้งสามสวมแหวนสีทองส่องประกายระยิบระยับ เหล่าศิษย์ก้มมองที่นิ้วปรากฏแหวนลักษณะเดียวกับทั้งสามทว่ากลับดูไร้ประกาย มันช่างแตกต่างราวฟ้ากับดิน ต้วนกงฝูกวาดสายตามองไปรอบบริเวณปางแตกต่างราวฟ้ากับดินสวม้อมกันสังเกตปฏิกิริยาผู้คนบริเวณรอบมีเพียงสองคนข้างๆมันทีสามารถยืนยั่นเช่นเดียวกับมันกงฝูเผยรอยยิ้มอันหยิ่งผยองขึ้น  มันก้าวเท้าออกจากหอตำราเทพยุทธ์อย่างไม่สนสายตาใครมันมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารกระทะทองโดยที่มันไม่สนใจใคร

         เจี่ยงซวนอี้ผู้นี้ลักษณะเดิมของมันเงียบขรึมไม่ชอบพูดคุยกับผู้ใด ครานี้ก็เช่นกัน มันกำลังก้าวเดินออกจากสถานที่แห่งนี้อย่างช้าๆ  ทว่าหลิ่งอี้ที่ยืนอยู่บริเวณนั้น มันกลับหันซ้ายหันขวากวาดตามองหาสหายของมันแต่มันกลับสามารถดึงดูดความสนใจให้เจี่ยงซวนอี้หันมองหลิ่งอี้ได้ “มันออกมาหรือยังเนี่ย”  หลิ่งอี้บ่นขึ้นอย่างหัวเสีย

         สิ้นเสียงหลิ่งอี้ไม่กี่อึดใจปรากฎเสียงประตูดังขึ้น   เอี๊ยดดดดด    ทุกสายตาหันไปจ้องมองที่ประตูผุพังสีดำ

         ซ่า ซ่า เปรี้ยง ซ่า ซ่า  เสียงฝนตกฟ้าร้องดังขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่นศิษย์บริเวณรอบกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เสียงฝนตกฟ้าร้องทำไมดังมาจากประตูบานนั้น”

เปรี้ยงงงง

         ศิษย์บางคนไม่อาจทันตั้งตัวต่างสะดุ้งด้วยความตกใจ สายตาของพวกมันจับจ้องไปที่ประตูผุพังสีดำ “ใครชั่งโชคร้ายนักติดอยู่ประตูมิติบานนั้น” ทุกสายตาจดจ้องด้วยความสนใจขนาดเจี่ยงซวนอี้ที่เงียบขรึมกับจ้องมองประตูผุพังสีดำด้วยความสนใจ หลิ่งอี้ก้าวเดินด้วยสัญชาตญาณมุ่งหน้าไปใกล้ประตูมิติบานนั้นมันเหมือนได้ยินเสียงของคนอยู่รางๆ  “มีใครอยู่ไหม ช่วยข้าด้วย” คราวนี้หลิ่งอี้มั่นใจเต็มเปี่ยมมันคือเสียงของสหายมัน หลิ่งอี้รีบเข้าใกล้บริเวณประตู เหวี่ยงตะข่ายปราณฟ้าของมันเข้าไปในมิติประตูอย่างรวดเร็วมันรู้สึกถึงแรงกระตุกจากปลายตะข่ายด้านในหลิ่งอี้เร่งรีบดึงตะข่ายของมันขึ้นมาด้วยความร้อนใจ ยามตะข่ายพ้นขอบประตูสายตาศิษย์ทุกคู่จับจ้องไปที่ปลายตะข่ายมันมีบางอย่างติดขึ้นมาด้วยมันคือชายหนุ่มผมดำตัวเปียกโชก“ฮุ่ยซุน” ทุกสายตาจ้องมองลึกเข้าไปในประตูมิติศิษย์ทุกคนต่างขนลุกชูชันไปทั่วร่าง พวกมันไม่อาจคาดคิดถ้าหากเป็นตัวมัน จะโชคดีเหมือนมันหรือไม่

         “ซุนเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมประตูมิติของเจ้าถึงน่ากลัวเพียงนี้”หลิ่งอี้ถามซุนด้วยความตื่นตระหนก “ข้าก็ไม่แน่นใจ ตอนแรกที่ข้าไปดูเหมือนตกอยู่ภายในแดนหิมะที่ไหนสักแห่งทว่าผ่านไปไม่นานความร้อนเริ่มก่อตัวขึ้น เมฆามืดครึ้มไปทั่วแทนเพียงไม่กี่อึดใจท้องฟ้าปรากฏอัสนีฟ้าผ่าลงพื้นดินราวกับห่าฝน จนสายฝนโหมกระหน่ำพริบตาเดียวหิมะละลายเป็นสายน้ำข้ายืนหลบฝนใต้ต้นไม้รู้สึกถึงปริมาณน้ำเริ่มเพิ่มสูงขึ้นจะถึงระดับเอวข้าเห็นท่าไม่ดีจึงมุ่งหน้าหวังออกประตูบานนี้ทว่าสายน้ำกลับเกี้ยวกราดพัดพาลากข้าห่างไกลจากประตูมิติจนข้าไม่อาจต้านทานกระแสน้ำได้ จนร้องขอความช่วยเหลือ เป็นเจ้าที่ช่วยข้าข้าขอบใจมากนะหลิ่งอี้”หลิ่งอี้พยักหน้าให้มันนโดยไม่พูดอะไรต่อไป แต่เหล่าศิษย์ที่ได้ยินทุกคำที่มันพูดพวกมันต่างกลืนน้ำลายกันอึกใหญ่ หากเป็นประตูมิติของพวกมัน พวกมันอาจไม่อยู่รอดถึงตอนนี้

         หลิ่งอี้จ้องมองมันอย่างงุนงง “แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อ” หลิ่งอี้ดึงซุนลุกขึ้นจากพื้น“ข้าก็ต้องอยู่ในประตูมิติบานนั้นสิแต่ก่อนอื่นข้าคิดว่าพวกเรารีบไปรวมตัวกับศิษย์คนอื่นๆที่โรงอาหารกระทองก่อนจะดีกว่า”  เฟยซุนเอ่ยออกด้วยสีหน้าปกติ มันนและหลิ่งอี้ก้าวเดินออกหอตำราเทพยุทธ์ เจี่ยงซวนอี้จ้องมองมันด้วยสายตาประหลาด มันสัมผัสได้ถึงสิ่งที่มันเล่ากลับไม่ใช่ความจริงที่มันเผชิญ เจี่ยงซวนอี้และศิษย์ใหม่ที่เหลือรีบมุ่งหน้าไปโรงอาหารกระทะทอง

         ยามซุนถึงโรงอาหาร เหล่าศิษย์คนอื่นๆกำลังจับกลุ่มพูดคุยเนื้อหาเกี่ยวกับที่พักเปรียบเทียบกับสหายว่าแตกต่างกันหรือไม่  เฟยซุนจ้องมองไปยังทิศของโต๊ะอาหารเดิมของมันมันพบต้วนกงฝูและหมิงเจ๋อนั่งอยู่บน   มันและหลิ่งอี้มุ่งหน้าไปยังโต๊ะอาหารเดิมของพวกมันบนโต๊ะอาหารขาดแต่เพียงเจี่ยงซวนอี้ที่กำลังมุ่งหน้ามาไม่กี่อึดใจมันก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีผ่อนคลาย แต่เหล่าศิษย์ยังทยอยมาไม่ครบอาหารถูกจัดเตรียมไว้ยังคงถูกเก็บ พวกพ่อครัวจะนำอาหารมาบริการก็ต่อเมื่อเหล่าศิษย์ใหม่มาครบทุกคน

         “เจ้าพวกสวะ ชอบทำอะไรชักช้า” ต้วนกงฝูเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์พลันจ้องมองไปยังกลุ่มเหล่าศิษย์ใหม่ที่มาถึงโรงอาหารช้ากว่ากำหนด  พวกมันเผลอลอบสบตากับต้วนกงฝู สีหน้าพวกมันพลันเปลี่ยนเป็นหน้าซีดด้วยความหวาดกลัวต่อกงฝู“ขยะก็ยังเป็นขยะ” ต้วนกงฝูเอ่ยขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งทว่าคนที่มีปฏิกิริยากับไม่ใช้พวกที่มาถึงโรงอาหารล่าช้าแต่กับเป็นเฟยซุน

         “หึ…” เฟยซุนคำรามเสียงในลำคอราวกับกำลังบังเกิดโทสะหลิ่งอี้สัมผัสได้ถึงเพลิงโทสะที่กำลังคุกรุ่นจากภายในร่างเฟยซุน มันเร่งรีบจับแขนมันอย่างสุดแรง “อย่า” หลิ่งอี้พยายามส่งเสียงอย่างแผ่วเบาเพลิงโทสะจากร่างของเฟยซุนค่อยๆสงบจากหายไปทว่ามีเพียงสามคนที่สามารถรับรู้ถึงเพลิงโทสะภายในใจของนมันคือ เจี่ยงซวนอี้แม้จะเป็นคนบุคลิกเงียบขรึม แต่เป็นพวกปฏิกิริยาว่องไว การที่เฟยซุนเกิดเพลิงโทสะก็ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของมันไปได้“เจ้าฮุ่ยซุนคนนี้ดูเหมือนมันไม่เคยเกรงกลัวอันใดเลย กล้าแม้แต่จะปะทะกับคุณชายต้วนกงฝูผู้นี้โดยตรงที่ต้วนกงฝูเคยเล่าไว้ฮุ่ยซุนไปทำร้ายลูกน้องของมันคงเป็นเรื่องจริงคนเราดูแต่ภายนอกไม่ได้จริงๆ” เจี่ยงซวนอี้ครุ่นคิดอยู่ภายในใจ

         ผ่านไปหลายอึดใจเหล่าศิษย์คนสุดท้ายนั่งลงบนโต๊ะอาหารเหล่าพ่อครัวยกอาหารออกมานับสิบจานราวกับพวกมันถูกจับตาไว้ตลอด วินาทีที่พ่อครัววางอาหารบนโต๊ะพฤติกรรมการกินของเหล่าศิษย์มิเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ตอนนี้ราวกับพวกมันสัปยุทธบนโต๊ะอาหารใช้ตะเกียบยื้อแย่งอาหารชิ้นโปรดอย่างไร้ปราณีใครสามารถหยิบจับสิ่งใดได้พวกมันรีบนำอาหารเข้าปากกัดฉีกอาหารด้วยสีหน้าอย่างมีความสุข ทว่าบนโต๊ะอาหารที่เฟยซุน ม่อหลิ่งอี้ ต้วนกงฝู เจี่ยงซวนอี้และหมิงเจ๋อ ทั้งห้าคนกับต้องกินอหารมื้อนี้อย่างสุภาพ เฟยซุนและหลิ่งอี้เคยถูกตักเตือนโดยศิษย์พี่ฟูหลิว พวกมันจำใจต้องกินอาหารอย่างสุภาพชน

         พวกมันใช้เวลานานกว่าจะกินอาหารมื้อนี้เสร็จ  เหล่าศิษย์ใหม่ทยอยออกมาด้านนอกแต่พวกมันกับพบศิษย์พี่กงซุนยืนดักรออยู่ด้านหน้าโรงอาหารโดยโต๊ะของเฟยซุนก้าวออกจากโรงอาหารเป็นกลุ่มสุดท้าย

         “ในเมื่อมากันครบแล้วข้ามีเรื่องบอกให้พวกเจ้าควรรู้ไว้ พรุ่งนี้เมื่อพวกเจ้าได้รับการแจ้งเตือนจากลูกแก้วหยกแจ้งเตือนให้พวกเจ้ารีบมารวมตัวที่ลานฝึกภายในสิบห้าที” เพราะในครั้งนี้ศิษย์พี่หนานจิ้งถูกได้รับมอบหมายจากผู้อาวุโสตงฟางให้มาถ่ายทอดเคล็ดลับการฝึกกระบวนท่าให้กับพวกเจ้า 

         "ศิษย์พี่หนานจิ้งแม้จะเป็นคนท่าทีเกรี้ยวกราด แต่เป็นคนตรงต่อเวลามากและที่สำคัญเรื่องเคล็ดลับการใช้กระบวนท่าแม้แต่ข้าก็ไม่อาจเปรียบกับศิษย์พี่ผู้นี้ได้ พวกเจ้าจงเก็บเกี่ยวประการณ์ครั้งนี้ให้ได้มากที่สุด ข้าเชื่อมันเป็นประโยชน์สำหรับพวกเจ้ามากแต่เรื่องสำคัญพวกจงเจ้าห้ามมาสายโดยเด็ดขาดและอย่าคิดทำอะไรพิสดาร ไม่อย่างนั้นงั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือนแล้วพวกเราค่อยเจอกันอีกครั้ง วันพรุ่งนี้ตอนเย็นที่โรงอาหารกระทะทอง”ศิษย์พี่กงซุนเอ่ยเสร็จพลันเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

         “ศิษย์พี่หนานจิ้ง” กงฝูเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันแผ่วเบารอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเพียงเสี้ยวนาทีและกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เฟยซุนสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานมา “หลิ่งอี้ ตามข้ามา” เฟยซุนเอ่ยกับหลิ่งอี้กันอย่างลับๆมันเดินออกจากไปบริเวณนั้นโดยมีหลิ่งอี้ตามไปติด

         “เมื่อครู่ยามศิษย์พี่กงซุนเอ่ยถึงศิษย์พี่หนานจิ้ง เจ้ากงฝูมันปรากฏรอยยิ้มอันชั่วร้ายออกมาแม้เป็นเพียงเสี้ยวนาทีแต่การที่มันปกปิดให้ใบหน้ากลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ข้าคิดว่าเรื่องนี้มันแปลกๆเจ้าคิดว่าไง” เฟยซุนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่าข้าคิดว่าพรุ่งนี้พวกเราคงต้องพบปัญหาใหญ่ซะแล้ว” หลิ่งอี้เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าหวั่นวิตก

         “หลิ่งอี้ เจ้าไม่ต้องกังวล เราฝึกที่ลานฝึกพวกมันไม่กล้าทำไรโจ่งแจ้งต่อสาธารณะชนหรอก”เฟย ซุนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าไม่ต้องคิดมากตั้งแต่ข้าเป็นสหายของเจ้า ปัญหาเข้ามาหาข้าทุกวัน จนข้านั้นชินชาไปแล้ว ฮ่า ฮ่า” หลิ่งอี้ระเบิดหัวเราะออกมาคำโต“เรากลับที่พักกันเถอะ ข้าอยากกลับไปแช่บ่อน้ำผุร้อนในมิติของข้าจะแย่แล้ว” หลิ่งอี้เอ่ยขึ้นอย่างมีความสุข

         “บ่อน้ำผุร้อนอย่างนั้นเหรอ ทำไมมิติของข้ามีแต่ห่าฝนโหมกระหน่ำจนน้ำท่วมในมิติของข้าเนี่ย” เฟยซุนจ้องมองหลิ่งอี้ด้วยแววตาอิจฉา “แล้วทำไมเจ้าไปเลือกประตูมิติบานนั้นละ” หลิ่งอี้เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ข้าเหมือนได้ยินเสียงมังกรคำรามข้าเลยเลือกประตูมิติบานนั้น” หลิ่งอี้จ้องมองมันด้วยสายตาเลิ่กลั่ก “จะ….เจ้าว่ายังไงนะ เสียงมังกรเหรอ เจ้าจะบอกว่ามิติของเจ้ามีมังกรอยู่อย่างนั้นเหรอ” หลิ่งอี้จับต้นแขนทั้งสองข้างของมันเขย่าด้วยความตกใจ“เจ้าปล่อยข้าก่อน จะมาเขย่าข้าทำไมเนี่ย” มันใช้มือแกะมือนิ้วของหลิ่งอี้ออก “ข้าได้ยินเสียงแต่ยังไม่พบตัว พบแต่ภัยพิบัติดั่งที่เจ้าเห็น ในเมื่อเจ้าอยากพบมังกรเรามาแลกประตูมิติกันไหม” เฟยซุนเอ่ยขึ้นด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “ไม่” หลิ่งอี้ตั้งสติได้พลันปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใย“ถ้าข้าเข้าไปแล้วพบภัยพิบัติเช่นเจ้า ข้าขออยู่ประตูมิติอันเดิมของข้าดีกว่า”

         “ฮ่า ฮ่า เจ้านี้จริงๆเลย กลับที่พักกันเถอะ” เฟยซุนและหลิ่งอี้เร่งรีบกลับที่พักของพวกมัน พวกมันใช้เวลาไม่นาน เฟบซุนในยามนี้ยืนอยู่ด้านหน้าประตูมิติของมัน โดยหลิ่งอี้ยืนอยู่ข้างหลัง “ซุนเจ้าจะข้าไปในมิตินั้นจริงๆอย่างงั้นเหรอ”หลิ่งอี้กังวลกับสภาพอากาศด้านในมิติ “แล้วเจ้ามีทางเลือกให้ข้าไหมล่ะ ถ้าเจ้าไม่มีจงภาวนาให้ข้าปลอดภัยเถอะ” เฟยซุนเอ่ยเสร็จพลันเอามือผลักประตูมิติเข้าไป สายลมราตรีพัดโชยผ่านมานำมาความสดชื่นบางเบาโอบรัดรอบร่างกายหลิ่งอี้และซุนสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลาย“ทำไม คราวนี้ มันถึงสงบได้ถึงเพียงนี้ ซุนที่เราตกลงก่อนหน้านี้ข้ายอมแลกเปลี่ยนมิติกับเจ้า” หลิ่งอี้เอ่ยด้วยดวงตาเหม่อลอย “ไม่” คราวนี้กลับเป็นมันที่ปฏิเสธเสียงแข็งก่อนหายลับเข้าไปในประตูมิติ

         “เจ้าซุนนี้มันจริงๆเลย”

         ภายในมิติซุนยืนอยู่บนทุ่งหญ้าเขียวขจีสายลมพัดโอบรัดไปทั่วร่าง ร่างกายซุนตอบสนองด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างที่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในช่วงหลายวัน“มิติแห่งนี้ชั่งประหลาดนัก คราวแรกที่ข้าเข้ามาที่แห่งนี้เป็นดั่งดินแดนหิมะ ความหนาวที่แห่งนี้มันชั่งน่ากลัวไอเย็นสามารถทะลุปราณคุ้มกั้นไปได้ แต่เพียงไม่กี่อึดใจห่าฝนไอความร้อนร่วงหล่นจากท้องฟ้าจนเกิดน้ำท่วมดูน่าหวาดหวั่นยิ่งแต่คราวนี้ท้องฟ้ากับเงียบสงบดูผ่อนคลาย แท้จริงแล้วมิตินี้มันคืออะไรกันแน่นแล้วเจ้าของเสียงมังกรคือสิ่งใด” เฟยซุนหลับตายืนครุ่นคิดอยู่กลางทุ่งหญ้าผ่านไปหลายอึดใจมันลืมตาพลันนึกถึงกำไลมิติที่ได้รับจากเตียวฟง “เคล็ดลับสิ้นไร้มายา”จริงสิ ตั้งแต่ที่ข้าได้รับมายังไม่เคยเปิดดูเลยว่าด้านในจะเป็นทักษะเช่นไร

         มันล้วงมือเข้าไปในกำไรมิติหยิบม้วนหนังสัตว์อันเก่าขึ้นมา มันเปิดม้วนหนังสัตว์อันเก่า“เคล็ดลับสิ้นไรมายา”  ด้านในเป็นภาพวาด มีชายนั่งหลับตาคนละท่าทางจำนวนเก้าภาพโดยไม่ซ้ำมันแต่ละภาพบอกวิธีการควบคุมลมหายใจ “เคล็ดลับสิ้นไรมายา ที่แท้คือการควบคุมลมหายใจแต่ความยากมันไม่ได้อยู่ที่การควบคุมลมหายใจแต่มันเป็นการควบคุมลมปราณในระหว่างการกั้นหายใจ” เฟยซุนนั่งลงจับจ้องภาพทั้งเก้า เป็นชายนั่งหลับตาควบคุมลมหายใจ มันเริ่มนั่งหลับตาพ่นลมหายใจควบคุมเป็นจังหวะอย่างช้าๆผ่านไปช่วงเวลาหนึ่งมันเริ่มโคจรจรลมปราณจากจุดตันเถียนขึ้นสู่ลมหายใจลมปราณเข้าแทรกปิดบังลมหายใจ หน้าใบมันในยามนี้แฝงไปด้วยความตกใจโดนไม่คาดคิดลมปราณจะสามารถปิดกั้นการลมหายใจของมันได้ เฟยซุนเค้นพลังปราณสุดพลังผลักดันลมปราณให้พุ่งออกทางจมูกและปากของมันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ทำไมเป็นแบบนี้ได้ลมปราณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งกับร่างกายอย่างนั้นเหรอ หรือว่าข้าทำอะไรผิดพลาดไปกันแน่น” มันนั่งครุ่นคิดด้วยสีหน้ากังวล ทว่ามันกลับหลับตาทดสอบอออีกครั้ง

ผ่านไปสี่ชั่วโมง

         เฟยซุนสูดอากาศเฮือกใหญ่พลันสะดุ้งลุกขึ้นด้วยความดีใจ “ในที่สุดข้าก็รู้วิธีนำลมหายใจผสานกับลมปราณเสียที”มันหันมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว พยายามหาที่ซุกหัวนอนของมันในคืนนี้ ทางด้านขวามันเหลือบเห็นหลังคาบ้านเก่าระยะทางประมาณห้าลี่มันรีบพุ่งทยานด้วยความเร็วสูง มันใช้เวลาเพียงสิบนาทีสามารถถึงที่บ้านซุนก้มมองขาและมือของมันด้วยความงุนงง “เหตุใด ความเร็วข้าถึงเพิ่งขึ้นมาก” เฟยซุนเดินตรงไปยังบ้านไม้หลังเก่าด้วยสีหน้าครุ่นคิดมันผลักประตูเข้าไปด้วยปรากฎสีหน้าแตกตื่น “นะ…นี้มันอย่างกับพระราชวังมันคือมิติซ้อนมิติอย่างงั้นเหรอ”

         เฟยซุนก้าวเท้าไปตรงกลางห้อง ด้านมีลักษณะเป็นสองชั้นเรียบงายแต่ด้านในถูกตกแต่งด้วยทองคำและพลอยอัสนีส่องแสงประกายสีน้ำเงินสว่างทั่วห้อง “ห้องนี้แม้ดูหรูหรา แต่กับให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในท้องสมุทร”วะงลงจับจ้องภาพทั้งเก้าลังปราณค่อยๆอธิบายไว้มนุษย์เราจะหายใจเพียงหนึ่งจังหวะ นหายใจองเสียงมังกรคือสิ่งใด

องมันของมันณ์งตรงไปโรงอาหารกระทะทองโดยที่มันไม่สนใจใคร