The Logic of Your Smile (ตรรกะหัวใจ... ยัยบอสจอมดื้อ)

ตอนที่ 4 : พิกัดนี้... ไม่มีความสมบูรณ์แบบ
"แฮ่ก... นายแน่ใจนะ... ว่ามันคือทางนี้"
เสียงหอบเหนื่อยของเอริดังขึ้นถี่ๆ หลังจากที่ต้องก้าวฉับๆ ตามแผ่นหลังกว้างของบลูมาตลอดห้านาทีเต็ม รองเท้าส้นสูงราคาแพงยี่ห้อดังไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้เดินกึ่งวิ่งบนพื้นปูนขรุขระในซอยลัดแบบนี้เลยสักนิด มือเรียวสวยเอื้อมไปจับชายเสื้อเชิ้ตของบลูไว้เบาๆ เพื่อกันล้ม โดยที่ตรรกะในสมองของเธอไม่มีเวลาทันได้ห้ามการกระทำนั้น
"ถึงแล้วครับบอส ดูนู่นสิ" บลูหยุดเดินพลางเอี้ยวตัวกลับมายิ้มให้ พร้อมกับชี้นิ้วไปข้างหน้า
เอริเงยหน้าขึ้นมองตาม ปลายซอยแคบๆ นั้นเชื่อมต่อเข้ากับลานจอดรถด้านหลังของตึกกระจกสูงเฉียดฟ้า ซึ่งก็คือตึกที่เธอต้องมาประชุมนั่นเอง! ตรรกะในหัวของเอริเริ่มคำนวณทันที เธอหันไปมองนาฬิกาข้อมือ... เหลืออีกตั้งสามนาที! ทางลัดที่ไม่มีใน Google Maps ของบลู ทำลายสถิติเวลาที่แย่ที่สุดให้กลายเป็๲การมาถึงก่อนเวลาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
"เห็นไหมครับ บางครั้งการก้าวออกจากเส้นทางหลักที่ทุกคนแย่งกันอยู่ มันก็พาเรามาถึงเป้าหมายได้เหมือนกัน แถมได้เหงื่อดีด้วย" บลูพูดปนขำ พลางก้มมองสภาพของบอสสาวที่ตอนนี้ผมมวยที่เคยรวบตึงเริ่มมีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาเคลียแก้มใส ซึ่งเขารู้สึกว่า... มันดูน่ารักและเป็๲ธรรมชาติกว่าตอนที่เธอเนี้ยบกริบเป็๲ไหนๆ
"นายมัน... จอมวางแผนเงียบ" เอริปล่อยมือจากเสื้อของเขา พยายามจัดเสื้อสูทและทรงผมให้เข้าที่ "แต่ก็... ขอบใจนะ ที่พามาส่งทัน"
"ยินดีรับใช้ครับบอส" บลูยกมือนอบน้อมแบบกวนๆ "งั้นเดี๋ยวผมเดินกลับไปรอที่รถนะคับ ประชุมเสร็จตอนไหนก็ส่งคำว่า 'คับ' มาบอกละกัน"
เอริมองตามแผ่นหลังของบลูที่เดินหันหลังกลับเข้าซอยแคบๆ ไป ความรู้สึกอุ่นๆ ที่ต้นแขนจากการถูกคว้าไว้เมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจของบอสสาวกลับคืนมา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าตึกประชุมไปด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปจากเดิม
การประชุมกินเวลานานกว่าสามชั่วโมง และมันเป็๲สามชั่วโมงที่สูบพลังชีวิตของเอริไปจนหมดสิ้น ตัวเลขยอดขาย ไตรมาส แผนงานการตลาด และการโต้เถียงในห้องประชุมทำเอาเธอปวดขมับจนแทบ๱ะเ๤ิ๪
เมื่อก้าวออกมาหน้าตึกในเวลาทุ่มครู่ ท้องฟ้ามืดสนิทไปแล้ว เอริกดโทรศัพท์พิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปในแอป
ERI: คับ
ไม่ถึงสองนาที รถ SUV คันคุ้นเคยของบลู ก็แล่นมาจอดเทียบท่าตรงหน้าอย่างรู้ใจ เอริเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลังทันทีพลางทิ้งตัวพิงพนักอย่างหมดแรง
"เป็๲ไงบ้างครับบอส ในห้องประชุมชนะไหมวันนี้?" บลูเอ่ยทักทายผ่านกระจกหลัง น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสงบและฟังสบายเหมือนเดิมเสมอ
"แพ้ราบคาบ... ทุกอย่างไม่ได้เป็๲ไปตามแผนเลย สถานที่จัดงานใหญ่เดือนหน้าโดนยกเลิกกะทันหัน บอร์ดบริหารโยนบาปมาให้ฉันแก้ปัญหาคนเดียว" เอริหลับตายกมือขึ้นนวดขมับ "น่าตลกชะมัด ฉันคำนวณความเสี่ยงไว้ทุกอย่าง แต่ลืมคำนวณว่าคนพวกนั้นจะเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้"
รถติดไฟแดง บลูเหลือบมองกระจกหลัง เห็นใบหน้าสวยที่บัดนี้เต็มไปด้วยความล้าและความผิดหวัง เขาไม่ได้ขับรถออกไปทางคอนโดของเธอตามเส้นทางปกติ แต่เลือกที่จะเลี้ยวขวาเข้าสู่เส้นทางเลียบแม่น้ำแทน
"อ้าวบลู... จะไปไหนน่ะ คอนโดฉันต้องตรงไปสิ" เอริปรือตาขึ้นมามองอย่างขัดใจ
"วันนี้สมองของบอสทำงานหนักเกินไปแล้วครับ" บลูพูดพลางเอื้อมมือไปกดเปิดที่เปิดซันรูฟของรถ ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดเข้ามาในรถทันที "ผมจะพาไปเปิดรับ 'ตรรกะหัวใจ' บ้าง"
บลูพารถมาจอดที่จุดชมวิวริมแม่น้ำอันเงียบสงบ แสงไฟจากสะพานแขวนสะท้อนผิวน้ำเป็๲สายยาวดูระยิบระยับ บลูเดินลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ พร้อมกับยื่นแก้วน้ำอัดลมใส่น้ำแข็งส่งให้
"กินน้ำหวานๆ หน่อยครับ เผื่อสมองจะแล่น"
เอริรับแก้วมาถือไว้ เธอตัดสินใจก้าวลงจากรถ ลมแม่น้ำพัดเอาความร้อนรุ่มในใจของเธอให้ค่อยๆ เบาบางลง เธอยืนพิงขอบราวสะพานข้างๆ บลู
"นายไม่เหนื่อยบ้างเหรอขับรถทั้งวัน?" เอริถาม พลางมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่ดูผ่อนคลาย
"เหนื่อยครับ แต่ผมเลือกที่จะเหนื่อยแค่กาย ไม่เอาความเหนื่อยมาไว้ที่ใจ" บลูหมุนแก้วน้ำในมือ "บอสพยายามจะบีบทุกอย่างให้ได้ 100% ตามแผน แต่โลกใบนี้มันไม่ได้หมุนด้วยกฎของบอสคนเดียวนะคับ อะไรที่ควบคุมไม่ได้... ก็ต้องปล่อยให้มันพังไปบ้าง แล้วค่อยเริ่มใหม่"
"พูดง่ายแต่ทำยากนะบลู ถ้าฉันปล่อยให้พัง ทุกคนก็เดือดร้อน"
"ปล่อยวาง ไม่ได้แปลว่าทิ้งขว้างครับ" บลูหันมาสบตาเธอโดยตรง ดวงตาของเขาอบอุ่นและมั่นคงจนเอริรู้สึกวูบวาบในอก "มันแปลว่าเราทำดีที่สุดในส่วนของเราแล้ว ส่วนที่เหลือ... ก็ปล่อยให้มันเป็๲เ๱ื่๵๹ของโชคชะตาบ้าง ตอนนี้งานมีปัญหา บอสก็แค่หาทางแก้หน้างานพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้... เวลานี้ บอสควรให้รางวัลตัวเองด้วยการ 'ไม่ต้องคิดอะไรเลย' สักสิบนาที"
เอรินิ่งไป คำพูดธรรมดาของคนขับรถผ่านแอปคนนี้ กลับมีน้ำหนักมากกว่าคำปลอบใจราคาแพงของใครหลายคนที่เธอเคยเจอ เธอก้มมองแก้วน้ำในมือแล้วแอบยิ้มออกมาบางๆ
"นายนี่... มีตรรกะแปลกๆ นะ"
"เขาเรียกว่าตรรกะคนขับรถครับ" บลูหัวเราะเบาๆ "ว่าแต่... ลมเย็นแบบนี้ บอสหายเหนื่อยหรือยังคับ?"
คำว่า 'คับ' ที่เขาเน้นเสียงล้อเลียนเธออีกครั้ง ทำเอาเอริหน้าร้อนซู่ เธอรีบหันหน้าหนีไปมองแม่น้ำเพื่อซ่อนรอยยิ้มและสายตาที่เริ่มสั่นคลอน
ตรรกะสมองของบอสสาวอาจจะพังทลายจากห้องประชุม... แต่ตอนนี้ 'ตรรกะหัวใจ' ของเธอกำลังถูกผู้ชายชื่อบลูเขียนระบบขึ้นมาใหม่ โดยที่เธอเองก็ยินยอมที่จะปล่อยให้มันเป็๲ไปแบบควบคุมไม่ได้เสียแล้ว

มีต่อน้าช้าาาหน่อยงับ…..