หลังจากนั้นไม่นานเร็นก็กลับมาที่บ้าน
"เร็นมาช่วยกันเลย พวกแขกของบารอนเริ่มมากันแล้วที่คฤหานส์สั่งผักมาเพิ่มเรื่อยๆเลยเพราะต้องเลี้ยงแขกที่มา แล้วยังงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้"
"ครับมาแล้วๆ"หลังจากที่ได้ยินเสียงของน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเพียง2ปี เร็นที่เพิ่งกลับมารีบเดินไปช่วยขนผักเพื่อจัดเรียงเตรียมนำไปส่งที่คฤหาสน์ของบารอน
"เ้าไปประลองอวดหญิงมาอีกหละสิ"เสียงใสๆบ่นออกมาเล็กน้อยอย่างรู้ทัน
"อวดหญิงที่ไหนกันข้าไปซ้อมเพื่อที่จะเป็อัศวินต่างหากหละ"เร็นแย้ง
"จ้าๆ ไม่ได้ไปอวดน้องซินฟาเลยจริงๆ ข้าเชื่อเ้าก็ได้จะ"แน่นอนว่าน้องสาวที่รู้ทันก็เอ่ยประชดจนเร็นหน้าแดงด้วยความอาย
"เร็นกลับมาแล้วหรอ เดี๋ยวน้องสาวแกจัดเสร็จเอาผักพวกนี้ไปส่งที่คฤหาสน์ท่านบารอนด้วยนะ"พ่อของเร็นที่พึ่งเดินเข้าบ้านมาสั่งเมื่อเห็นว่าลูกชายตนกลับมาแล้ว
“เข้าใจแล้ว”เร็นตอบรับแล้วก็เดินไปนำผักใส่เกวียนเพื่อเตรียมนำไปส่ง
"งั้นข้าไปละนะ"พูดจบเขาก็ออกไป
...
ไม่นานเขาก็มาถึงคฤหาสน์ของบารอนที่ใหญ่และหรูหรา
"ว้าว วันหนึ่งครอบครัวข้าจะมีบ้านใหญ่ขนาดนี้ไหมนะ"เร็นพูดกับตัวเองเบาๆขณะมองเข้าไปที่คฤหาสน์อย่างคาดหวังก่อนจะค่อยขับเกวียนม้าเข้าไป
"ข้ามาส่งผักขอรับ"เขาบอกกับคนเฝ้าประตู ซึ่งก็ได้ผ่านไปง่ายๆเนื่องจากเด็กหนุ่มแวะมาเป็ประจำอยู่แล้ว
พอมองเข้าไปข้างในก็พบรถบ้านหรูหราที่เหมือนจะเพิ่งมาถึงจอดอยู่ เขาเห็นบารอนลงมาต้องรับคนที่เดินลงจากรถม้าเป็อย่างดี
ชายที่ลงจากรถม้าเป็ชายหนุ่มหน้าตาดี ที่ดูเย่อหยิ่ง
"เร็น"
หือ
อยู่ดีๆก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา พอหันไปมองก็พบว่าเป็ซินฟา เด็กสาวกำลังยิ้มให้เขาอย่างร่าเริง
"น่ารักจัง"เด็กหนุ่มเผลอพูดออกมาโดนไม่ได้ตั้งใจทำเอาเ้าตัวหน้าแดง
“อะเอ่อ”เด็กหนุ่มกับศีรษะแก้เขินเล็กน้อย
"เอ่อ จะเ้ามาทำอะไรหรอ"ตัวเด็กสาวที่ได้ยินก็เลิกลั่กไม่น้อยแต่ก็แกล้งทำเป็ไม่ได้ยินอย่างรวดเร็ว
"ข้ามาส่งผักหนะแล้วเ้าหละ"เร็นถามกลับ
"คนไม่พอบารอนเลยจ้างพ่อของข้าให้เอาคนมาช่วยงานที่นี่หนะข้าเลยตามพ่อมาช่วยด้วย"
บารอนนั้นเป็ขุนนางตำแหน่งต่ำที่สุด เมืองที่ปกครองก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากมายเพราะงั้นเวลามีงานก็จะจ้างคนมาช่วยเป็งานๆไปเนื่องจากคนรับใช้กับทาสที่มีอยู่ไม่ได้มีมากนัก
ครั้งนี้ร้านอาหารของพ่อเด็กสาวรับหน้าที่ในการดูแลเื่อาหาร ทำให้เธอมาช่วยงานอยู่ที่นี่
"มาสิเดี๋ยวข้าพาเ้าเข้าไปที่ครัวเอง"ซินฟาพูดและดึงเด็กหนุ่มให้ตามเธอไป
"ที่ลงจากรถม้าใครหนะถ้าจะรวยนะ"เร็นถามด้วยความสงสัย
"ลูกขุนนางสักคนที่มางานวันพรุ่่งนี้หนะท่านบารอน ท่านบารอนถึงขนาดต้องจัดที่พักให้ที่นี่เลยนะ น่าจะใหญ่โตพอตัว"ซินฟาตอบ
เร็นหันไปมองอีกครั้งด้วยความแปลกใจถึงจะมีแขกมาร่วมงานมากมายแต่ปกติแล้วก็จะพักโรงแรมในเมือง แต่นี่บารอนถึงขนาดจัดที่พักให้ในคฤหาสน์ของตัวเองเลยแปลว่าฐานะน่าจะไม่ธรรมดา
พอมาถึงซินฟาก็ปล่อยให้เด็กหนุ่มทำงานของตัวเองไป ส่วนเธอก็กลับไปช่วยพ่อของเธอจัดสถานที่ต่อ
...
"เอาหละเรียบร้อย"เร็นรับเงินจากหัวหน้าแม่ครัวแล้วก็เดินกลับออกมาแต่ก็เปลี่ยนใจแทนที่จะเดินออกไปนอกคฤหาสน์เพื่อที่จะกลับบ้านเขากลับเดินไปอีกทางที่เป็ลานจัดเลี้ยงเพราะตรงนั้นน่าจะเป็ที่ๆซินฟาทำงานอยู่
ตอนนี้เขาก็ไม่ได้รีบอะไรมากมายเลยตั้งใจจะแวะดูเผื่อจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง
แน่นอนว่าจริงๆแล้วเร็นก็แค่หาเื่อยากอยู่ใกล้ๆเด็กสาวเท่านั้น
"ว้าย"ยังไปไม่ทันจะถึงดีก็มีเสียงร้องออกมา เสียงได้ยินเป็เสียงของเด็กสาวที่เร็นคุ้นเคยดีทำให้เขาต้องรีบวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
พอไปถึงก็เห็นลานจัดเลี้ยงซึ่งมีโต๊ะกลมอยู่เกือบ50โต๊ะสำหรับแขกคนสำคัญที่จะมาในงาน รอบๆเองก็กำลังตกแต่งด้วยดอกไม้เตรียมพร้อมสำหรับงานในวันพรุ่งนี้
พอมองไปตรงกลางๆลานก็พบว่าชายหนุ่มคนที่พึ่งจะลงจากรถม้าเมื่อครู่ที่เขาเห็นด้านหน้ากำลังจับมือของซินฟาอยู่ ซึ่งดูๆไปแล้วน่าจะจับแรงด้วยเธอถึงร้องออกมา
อยู่ดีๆก็มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาจับมือของสาวที่ชอบใครจะไม่หงุดหงิด เร็นขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินเข้าไปในทันที
"นี่เ้าจะทำอะไร"เร็นพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ชายคนนั้นได้ยินเสียงของเร็นหันมามองเล็กน้อยก่อนจะเมินไม่สนใจ
"จะร้องทำไมหละ ข้าก็แค่ชวนไปนั่งด้วยกัน ข้าไม่ได้จะทำอะไรเ้าเสียหน่อย มีอาหารดีๆเยอะเลยนะ"ชายหนุ่มยิ้มเ้าชู้ให้กับซินฟาโดยที่ไม่สนใจเร็นเลยแม้แต่น้อย
เมื่อครู่ชายที่ดูจะสูงศักดิ์คนนี้อยู่ๆก็เดินมาชวนเธอไปร่วมโต๊ะทานอาหารด้วย พอเธอปฏิเสธแล้วหันไปจัดโต๊ะที่ลานต่อเขาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอแล้วพยายามจะดึงไปหน้าตาเฉย เธอจึงร้องออกมา
"ข้าก็บอกแล้วไงเ้าคะ ว่าข้าต้องทำงาน"ซินฟาตอบชายคนดังกล่าวกลับไป ตอนนี้เธอกำลังช่วยพ่อเธอเตรียมสถานที่สำหรับงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้อยู่
อีกอย่างไอ้อาหารดีๆที่ชายคนน้ีพูดมันก็เป็อาหารที่ลูกจ้างพ่อเธอเป็คนทำทั้งนั้น
"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวถ้าใครมาต่อว่าเดี๋ยวข้าคุยให้เอง แล้วก็ถ้าเกิดงานมันไม่ทันเดี๋ยวข้าให้ยืมคนก็ได้"ชายหนุ่มตรงหน้าบอกก่อนจะใช้นิ้วโป้งชี้ไปยังข้างหลังตนซึ่งมีอัศวินอยู่2คนและทหารที่ดูแล้วน่าจะเก่งอีกเกือบสิบคนยืนอยู่
"นี่ก็นางก็บอกแล้วไงว่าไม่ไป ยังจะไม่หยุดอีก"เร็นเห็นแบบนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ เขาไม่รู้ว่าหมอนี่เป็ใคร แต่อยู่มายุ่งกับซินฟาก็น่าจะเพราะหน้าตาของเธอแน่นอน แถมเด็กสาวเองก็ปฏิเสธชัดเจนไปแล้วด้วยยังจะตามตื้อไม่เลิกอีก
"น่ารำคาญ ไปไกลๆเลยไป ชิ่วๆ"ชายหนุ่มแทนที่จะจะเลิกยุ่งกับเด็กสาวแต่กลับหันมาให้มืออีกข้างปัดไปมาอย่างรำคาญแถมยังไล่เหมือนไล่สุนัขอีก
"เฮ้ย บอกให้ปล่อยไง ไม่เห็นหรือว่านางเจ็บ"เร็นร้องบอกเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังกำมือของซินฟาเอาไว้แน่น
"เ้าเจ็บหรอ"หลังจากที่ได้ยินเร็นพูดชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามหญิงสาวตรงหน้า
"นิดหน่อยเ้าค่ะ"ซินฟาตอบ จริงๆเธอไม่ได้เจ็บอะไรที่เธอร้องออกมาก็แค่เพราะใเฉยๆเนื่องจากชายหนุ่มตรงหน้าคว้าข้อมือเธอกระทันหัน
พอได้ยินคำตอบเขาจึงคลายมือที่จับอยู่ให้หลวมมากขึ้นแต่ก็ไม่ได้ปล่อยแต่อย่างใด
แต่พอคลายมือออกหญิงสาวก็รีบดึงมือเธอกลับอย่างรวดเร็วแล้วรีบเดินไปหลบหลังเร็น
"ข้าต้องขอโทษอีกครั้งเ้าค่ะ อย่างที่ได้บอกไปแล้วข้าไม่สะดวกไปนั่งทานข้าวกับท่าน"ซินฟาปฏิเสธอีกครั้ง
ตอนนี้สีหน้าของชายตรงหน้าเธอเริ่มจะไม่พอใจแล้ว
1K
