เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน

แผนการ

“เหตุใดเรือนฮูหยินจึงเงียบเช่นนี้” หยุนฮ่าวหรานเอ่ยถามจิ่งซินบ่าวรับใช้คนสนิทที่เดินส่องตะเกียงอยู่ด้านหน้า เมื่อเดินเข้ามาแล้วไม่เห็นแสงไฟจากห้องนอนของนางเลย ทั้งที่เขาย้ำกับภรรยารองว่าให้มาบอกนางแล้วแท้ ๆ เหตุใดจึงเงียบเชียบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในเรือนเช่นนี้

“ฮูหยินอาจจะรอนายท่านจนเผลอหลับไปแล้วก็ได้ขอรับ”

“เ๱ื่๵๹ที่ข้าให้เ๽้าไปทำว่าอย่างไร” ระหว่างกำลังเดินเข้าใกล้ห้องนอนของเจียงถิงถิง หยุนอ่าวหรานก็นึกขึ้นได้เขาใช้ให้คนสนิทไปขโมยหนังสือหย่าที่เคยมอบให้นางไป จนบัดนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้หนังสือหย่าคืนมาเลย

“ห้องฮูหยินมีสาวใช้เข้าออกตลอดเลยขอรับ บางคราคุณชายอี้เฉินก็เดินไปมาในเรือน ข้าน้อยไม่มีโอกาสได้เข้าไปค้นในห้องนอนฮูหยินเลยขอรับนายท่าน”

“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ข้าจะหาทางเอามันออกมาเองอย่างไรเสียข้าก็เป็๲สามีนางเข้าออกห้องนางคงไม่มีผู้ใดสงสัย” หยุนฮ่าวหรานว่าแล้วหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของเจียงถิงถิง ก่อนจะยื่นมือไปรับตะเกียงจากคนใช้มาถือไว้เสียเอง

มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยื่นไปดันประตูห้องให้เปิดออก ภายในห้องไม่มีแสงสว่างใดนอกเสียจากแสงของตะเกียงที่หยุนฮ่าวหรานถือเข้ามาด้วย

“ฮูหยิน เ๽้าหลับแล้วหรือ” ระหว่างที่ร้องเรียกเ๽้าของห้องสองเท้าก็ค่อย ๆ ก้าวเข้าใกล้เตียงนอนมากขึ้น แสงจากตะเกียงถูกส่องไปยังเตียงไม้เตียงแดง ทำให้รับรู้ได้ว่ามีคนถูกคลุมอยู่ใต้ผ้าห่ม สองมือสากลูบไล้ไปบนเรือนกายที่ถูกผ้าห่มปกคลุม

“เช่นนั้นเราก็ดับตะเกียงนอนกันเถิด” เมื่อคนใต้ผ้าห่มไม่ยอมตื่นขึ้นมา หยุนฮ่าวหรานวางตะเกียงไว้ห่างออกไปจากเตียงนั่งลงข้างคนใต้ผ้าถอดรองเท้าวางไว้ข้างเตียง ล้มตัวลงสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าคลุมผืนเดียวกับคนที่เข้าใจว่าเป็๲เ๽้าของห้อง

“กลิ่นกายเ๽้าคุ้นเคยยิ่งนัก” เสียงครวญหอบกระเส่าของหยุนฮ่าวหรานเอ่ยออกมาขณะที่จมูกยังคงซุกไซ้ซอกคอของคนใต้ผ้าคลุม ไม่นานคนที่นอนนิ่งอยู่ก็เริ่มขยับตัวตามความหวาบหวามที่ถูกปรนเปรอให้

เช้าวันใหม่คนในห้องขยี้ตาหรี่ตาหลบแสงแดดที่สาดส่องผ่านผนังกั้นห้องเข้ามา หยุนฮ่าวหรานใช้มือควานหาหญิงสาวที่นอนด้วยกันพอเจอร่างเปลือยก็ขยับตัวกอดรัดร่างบอบบางข้างกายจนแน่น พรมจูบไปบนหน้าท้องแบนราบและต้นแขนเรียวเล็ก

“ท่านพี่ตื่นแล้วหรือเ๽้าคะ” เสียงหวานเล็กฟังคุ้นหูทำให้มีสติขึ้นมา เขาเงยหน้ามองหญิงสาวข้างกายที่สวมเสื้อชั้นในครึ่งตัวเอาไว้ คนถามเอ่ยด้วยรอยยิ้มใบหน้างดงามสดใส

“เยี่ยนฟาง เหตุใดเ๽้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า ที่นี่ห้องเจียงถิงถิงไม่ใช่หรือ”

“ฮูหยินให้เยี่ยนฟางดื่มชา หลังจากนั้นเยี่ยนฟางก็จำไม่ได้แล้วเ๽้าค่ะท่านพี่”

“สตรีเ๽้าเล่ห์” หยุนฮ่าวหรานกล่าวปนความหงุดหงิด ลุกขึ้นจัดแจงสวมอาภรณ์ที่ถูกออกไป หนำซ้ำยังไม่ยอมยินดียินร้ายกับสตรีที่นอนกกกอดกันทั้งคืนด้วย

หลังจากที่นางไปบอกให้เจียงถิงถิงเตรียมตัวและได้รับรู้เ๱ื่๵๹ราวต่าง ๆ จากอันอี้เฉิน นางจึงตกปากรับคำสตรีที่มีฐานะเป็๲ภรรยาเอกอย่างเจียงถิงถิงว่าจะยอมทำตามคำสั่ง เพื่อให้นางรีบออกไปจากสกุลหยุน

เจียงถิงถิงวางแผนการนี้เพื่อให้ตนเองไม่ต้องร่วมหอกับหยุนฮ่าวหราน ซ้ำยังอยากรู้ว่าหยุนฮ่าวหรานจะทำอย่างไรต่อยามได้อยู่ในห้องนอนของนาง

“ท่านพี่ทำสิ่งใดหรือเ๽้าคะ” น้ำเสียงหวานระคนสงสัยเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าสามีตนเองเดินเปิดนั่นดูนี่ในห้องฮูหยิน แม้จะมั่นใจอยู่หลายส่วนว่าสิ่งที่ชายหนุ่มหาคือหนังสือหย่าที่อันอี้เฉินว่า แต่ก็ยังอยากถามให้แน่ใจเสียก่อน

ไม่มีสตรีคนใดชอบใจที่สามีตนให้ความสำคัญกับสตรีอื่นมากกว่า ไม่เว้นแม้แต่นางเพียงนางเป็๲อนุภรรยาจึงไม่สามารถบ่นน้อยอกน้อยใจได้ ทำได้เพียงขับไล่ หาเ๱ื่๵๹สตรีอื่นให้หนีไปเอง

“ไม่มีอะไร เ๽้าสวมอาภรณ์เสร็จแล้วก็กลับไปเถิด”

“แล้วท่านพี่ไม่ไปด้วยหรือเ๽้าคะ หรือท่านพี่กำลังหาสิ่งใดอยู่ให้เยี่ยนฟางช่วยดีหรือไม่” ซ่งเยี่ยนฟางเสนอตนเองเพื่อช่วยเหลือสิ่งที่สามีกำลังตามหา แต่หยุนฮ่าวหรานกลับไม่ได้สนใจยังคงเดินเปิดกล่องไม้ตามชั้นวางของเจียงถิงถิงไม่หยุด เปิดแล้วไม่เจอก็ชักสีหน้าไม่พอใจที่เปิดไม่เจอสิ่งใด วนเวียนอยู่อย่างนั้นไม่จบไม่สิ้นเสียที

“ข้าบอกว่าไม่ต้อง เ๽้าไปเสีย ข้ามีเ๱ื่๵๹ต้องพูดกับเจียงถิงถิง”

“เ๽้าค่ะท่านพี่ เช่นนั้นเยี่ยนฟางขอตัวก่อน” ซ่งเยี่ยนฟางค้อมตัวคำนับผู้เป็๲สามีแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก นางเกรงว่าตอนนี้หยุนฮ่าวหรานคงกำลังหลงใหลเจียงถิงถิงอย่างหนัก และหากเจียงถิงถิงยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้เกรงว่าคนที่ต้องไปอาจเป็๲นางเอง ระหว่างที่นางกำลังเดินออกไปก็มีผู้ที่เดินสวนเข้ามา ไม่ต้องบอกนางก็รู้ว่าเป็๲ผู้ใดเพราะนี่คือแผนที่เจียงถิงถิงล้วนคิดไว้หมดแล้ว

หยุนฮ่าวหรานปีนขึ้นไปบนเตียงไม้แดงเปิดดูใต้ฟูกและผ้าห่มรื้อค้นหาทุกซอกมุมของเตียงแต่ไม่พบสิ่งที่ตามหาเลยสักแห่งหน

“ท่านกำลังหานี่อยู่หรือ” ผู้ที่กำลังค้นห้องผู้อื่นอยู่หยุดมือทันใด เหลียวกลับมามองเ๽้าของเสียงซึ่งเป็๲เ๽้าของห้องที่อยู่ด้านหลังของตนเอง เจียงถิงถิงยื่นมือโบกไปมาและในมือของนางยังถือของที่หยุนฮ่าวหรานกำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดินอยู่อีกด้วย

รวดเร็วราวกับสายลมพัดผ่านหยุนฮ่าวหรานพุ่งไปที่สตรีตรงหน้าหมายแย่งชิงหนังสือหย่าในมือนาง…

PS. มีอีบุ๊กแล้วน้าาา

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTY0Nzg1IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMjUzMzU1Ijt9