ตอนที่ 1
“อุแว้...อุแว้...” เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังออกมาจากในห้องพักเล็กๆ แห่งหนึ่ง เด็กน้อยผู้น่าสงสารส่งเสียงร้องราวกับจะขาดใจโดยที่ไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ของตนเองต่อไปนี้จะเป็เช่นไร?
กลับกัน…
บิดามารดาผู้บังเกิดเกล้ายามนี้กลับกำลังทะเลาะตบตีกันเสียงดังอยู่ภายในห้องนั่งเล่นแคบๆ ของครอบครัว…
พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างของตัวเองเลยแม้แต่น้อย... จะว่าไปแล้วพวกเขาอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำมาตนเองยังมีลูกตัวเล็กๆ อยู่!!
มู่ชิงชิงร้องไห้พลางกอดขาของสวี่อ้ายเหรินสามีของตนเอาไว้แน่น!! ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าบวมๆ ของหญิงสาวพลางถุยน้ำลายลงพื้นเบาๆ …
เพียงเพื่อ้าให้เธอเอามือที่สกปรกออกจากตัวของเขา สวี่อ้ายเหรินตบตีใบหน้าของมู่ชิงชิงไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง!! หญิงสาวทำได้เพียงร้องไห้อย่างไม่จำยอม!!
ผ่านไปเพียงไม่นาน… แต่เพราะถูกตบตีอย่างต่อเนื่องตอนนี้บนใบหน้าของหญิงสาวจึงปูดบวมคล้ายหัวหมูที่ถูกวางไว้สำหรับไหว้เ้าในวันขึ้นปีใหม่!! ทั้งนี้เปลือกตาข้างหนึ่งของเธอยังบวมมากเสียจนปิดดวงตาเอาไว้จนทำให้มองไม่เห็นอีกด้วย…
สวีอ้ายเหรินมองภรรยาของตนเองด้วยความรู้สึกรังเกียจอีกครั้งก่อนจะสบถคำหยาบคายออกมาเสียงดัง…
“น่าเกลียด น่าขยะแขยงจริงๆ หัดดูแลตัวเองซะบ้างเถอะ!! ดูเธอตอนนี้สิชิงชิง.. สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้ยังจะร้องไห้ฟูมฟายใหญ่โตอีก... ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองเอาอะไรคิดถึงได้หลวมตัวมาแต่งงานกับคนอย่างเธอ! หยุดเกาะขาฉันได้แล้ว ทุเรศลูกตา!!" ชายหนุ่มกล่าวพลางสะบัดขาแรงๆ หลายต่อหลายที
มู่ชิงชิงหลังจากได้ฟังคำด่าทอของสามีก็ไม่ละความพยายาม เธอกอดขาของสวี่อ้ายเหรินเอาไว้แน่น ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงเบาด้วยพลังที่เหลืออยู่ไม่มากนัก…
"อ้ายเหริน... อ้ายเหริน... ลูกของเราละ ลูกในท้องของฉันล่ะ ได้โปรดอย่าทิ้งพวกเราไป... เด็กทั้งสองคนเป็ลูกของคุณนะ คุณจะทิ้งพวกแกไปไม่ได้ ทิ้งไม่ได้! อ้ายเหรินฉันกำลังท้อง!!!” มู่ชิงชิงกรีดร้องเสียงดังอย่างทุกข์ทรมานใจหมายจะให้สามีของเธอเกิดความสงสารขึ้นมาบ้าง…
หญิงสาวรวบรวมความกล้าพลางบอกเื่น่ายินดีที่ตั้งใจจะเก็บเอาไว้บอกกับเขาไปด้วยชุดความคิดที่ว่าต่อให้ไม่สงสารเธอก็สงสารลูกในท้องของเธอก็ยังดี!!
แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็เช่นนั้น…
สวี่อ้ายเหรินได้ยินเื่ท้องเข้าก็ตรงเข้าไปถีบมู่ชิงชิงอย่างแรงก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความโมโห “ท้องอะไรกัน!! ไม่ต้องท้องแล้ว!! …อีกไม่นานฉันก็จะแต่งงานใหม่เธอจะท้องไม่ได้โดยเด็ดขาด ชิงชิงพรุ่งนี้พวกเราไปหย่ากันเถอะ!!”
มู่ชิงชิงหยุดฟูมฟายไปชั่วครู่…
นอกจากศักดิ์ศรีที่มีอยู่น้อยนิดแล้วแม้กระทั่งความเ็ปบนร่างกายก็ถูกลืมเลือนไปเสียหมด ...เมื่อเธอได้ยินว่าสามีที่อยู่กินกันมานานถึง 5 ปีพร้อมทั้งมีลูกด้วยกันแล้วหนึ่งคน ้าจะหย่า!
สวีอ้ายเหรินบอกกับเธอว่าเขา้าจะหย่าเพื่อไปแต่งงานใหม่กับหญิงสาวที่มีตำแหน่งสูงส่งเป็ถึงลูกสาวของผู้จัดการโรงงานในเมือง! เธอยิ่งเ็ปที่หัวใจมากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็คนใกล้ตัว…
ผู้หญิงคนนั้นคือคนกันเองที่ไปมาหาสู่บ้านของเธอนานอยู่หลายปี!!
...
ชู้รักของอ้ายเหริ่น...
พวกเขาเจอกันที่โรงงานในเมืองสวี่อ้ายเหรินทำงานที่โรงงานแห่งนั้นมาได้หลายปีแล้วด้วยความช่วยเหลือของครอบครัวมู่
ไม่สิ…
ต้องบอกว่าเพราะความช่วยเหลือของเธอถึงจะถูก! เพราะหากไม่ใช่เพราะเธอยอมทำร้ายครอบครัวเพื่อชิงตำแหน่งงานนี้มา ป่านนี้สวี่อ้ายเหรินก็คงเป็แค่ชายหนุ่มเสเพลคนหนึ่งในหมู่บ้านทางชนบท!!
******
ย้อนกลับไป 5 ปีที่แล้ว…
ข่าวการลาออกของมู่เตี๋ยนบิดาของเธอแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้านน้ำใส…
เขายอมลาออกจากโรงงานที่ให้เงินเดือนสูงถึง 30 หยวนต่อเดือนเพื่อให้ลูกเขยของเขาเข้าไปรับตำแหน่งแทน ส่วนตัวเองก็กลับบ้านนอกเพื่อไปทำนาทำไร่เช่นเดิม...
อันที่จริงแล้วตำแหน่งนี้ควรจะต้องสละให้มู่เหวินซานน้องชายคนเล็กของบ้านที่เป็ทายาทโดยชอบธรรม…
ผู้คนในโรงงานส่วนใหญ่จดจำเื่ราวตามที่กล่าวมาข้างต้นกันทั้งนั้น …แม้แต่สหายของชายชรามู่เตี๋ยนก็แทบจะไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงของการยกตำแหน่งที่เปรียบเสมือนชามข้าวเหล็กนี้ให้ลูกเขยทั้งๆที่ตัวของชายชราเองก็ยังพอมีแรงทำไหวอยู่…
กล่าวคือเื่ราวเื้ันี้มีเพียงมู่ชิงชิงและสวี่อ้ายเหรินเท่านั้นที่รับรู้อย่างแท้จริง!!
เพราะแท้จริงแล้วมู่เตี๋ยนไม่ได้้ายกสิทธิ์การทำงานนี้ให้กับสวี่อ้ายเหรินหรอก ต้นเหตุมันเป็เพราะตัวเธอเองต่างหากที่หลอกให้บิดาเซ็นเอกสารมอบสิทธิ์ส่งต่องานให้สามีที่พึ่งจะแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือน...
กว่ามู่เตี๋ยนจะรู้ตัวว่าโดนบุตรสาวคนโตหลอกให้เซ็นเอกสารก็ตอนที่ตนกลับไปทำงานที่โรงงานในวันถัดไปหลังจากหยุดยาว…
เหตุการณ์ในวันนั้นชายชรายังจำได้ดี…
มันเป็เช้าที่ฝนตกลงมาอย่างหนักและมู่เตี๋ยนก็เดินทางไปทำงานดังเช่นปกติ คาดไม่ถึง! ชายชรากลับถูกหัวหน้างานสกัดตัวเอาไว้ั้แ่ก่อนที่จะเข้าไปในเขตของสถานที่ทำงาน!!
ชายชรางุนงงเป็อย่างมากและตัวเขาเองก็ไม่ยอมรับว่าเคยได้สละสิทธิ์การทำงานไปให้ใครตอนไหน? ตัวของชายชราเองคิดทบทวนภายในใจครั้งแล้วครั้งเล่า… เพราะงานนี้ถือเป็รายได้ของทั้งครอบครัวเขาจึงคุกเข่าลงอ้อนวอนหัวหน้างานให้เขากลับเข้าไปทำงานอีกครั้ง
หัวหน้างานกลอกตาสองสามทีอย่างเย้ยหยัน…
เขาจ้องมองหน้าเหี่ยวๆ ของชายชราก่อนจะยื่นสัญญาให้ดูว่าสิทธิ์การทำงานนั้นถูกส่งต่อให้คนอื่นเรียบร้อยแล้วไม่สามารถอนุญาตให้ชายชรากลับเข้ามาทำงานได้อีก!!
มู่เตี๋ยนได้ฟังก็เกือบจะล้มทั้งยืน!! เพราะครอบครัวมู่ต้องพึ่งพาเงินเดือนเพียง 30 หยวนต่อเดือนนี้ของเขาทั้งครอบครัว! ชายชราหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจพลางคิดไม่ตก…
แล้วหลังจากนี้พวกเขาจะอยู่กันอย่างไร? ทำถามเกิดขึ้นมาในระหว่างที่ชายชราพาร่างอันสั่นเทาเดินทางกลับบ้าน ด้วยความที่เงิน 30 หยวนในยุคนี้ไม่ใช่น้อยๆ เงินจำนวนนี้ในบ้านนอกหรือชนบทสามารถซื้อธัญพืชได้หลายกระสอบ!! นอกจากนั้นยังเหลือไปซื้อเนื้อได้อีกตั้งหลายชั่ง!
ในภายหลังชายชรามู่เตี๋ยนได้รู้ความจริงว่าสัญญาโอนสิทธิ์นี้เป็ลูกสาวคนโตที่เข้ามาหลอกให้เขาเซ็นเมื่อก่อนหน้านี้...
มู่เตี๋ยนและซูจิ่งผิดหวังในตัวมู่ชิงชิงเป็อย่างมาก!! มารดาของเธอซูจิ่งถึงกลับเอ่ยตัดแม่ตัดลูกกับเธอขึ้นมาทันทีหลังเื่แดง!! น้องสาวและน้องชายที่เหลืออยู่ก็มองหน้าเธออย่างโกรธแค้นด้วยเช่นกัน!!
ตอนนั้นตัวเธอเองไม่สนใจไยดีครอบครัวเก่าเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านเดินทางไปอยู่กับสวี่อ้ายเหรินที่หอพักคนงาน… เธอหวังแค่เพียงให้สวี่อ้ายเหรินได้ทำงานในโรงงานเป็หน้าเป็ตาให้เธอและหาเงินมาจุนเจือครอบครัวกับลูกของเธอที่กำลังจะเกิด
ใช่แล้ว...
เพราะว่าเธอกำลังท้องและในตอนนั้นสวี่อ้ายเหรินเป็คนไม่เอาการเอางานวันๆ ทำเพียงแค่นั่งกินนอนกิน เธอกลัวว่าทั้งครอบครัวจะไม่มีข้าวสารไว้กรอกหม้อจึงวางแผนนี้ขึ้นมากับสวี่อ้ายเหรินเพื่อหลอกให้พ่อของเธอโอนสิทธิ์ทำงานในโรงงานให้เขา!
มู่ชิงชิงนั้นคิดเพียงแค่ว่าครอบครัวมู่ของเธอมีที่นาหลายไร่… อีกทั้งมารดาและน้องสาวก็ยังทำงานเก็บแต้มมาโดยตลอด พวกเขาคงไม่อดตายเพียงเพราะเธอชิงเอางานประจำของบิดามาให้สามีของตัวเองหรอก…
แต่หญิงสาวดันลืมคิดไปว่าแต้มค่าแรงนั้นเพียงพอแค่แลกข้าวสารไม่กี่กระสอบกับเนื้อสองสามชั่งต่อเดือนเท่านั้น แรงของผู้หญิงสองคนจะมากมายเท่าไหร่เชียว? คูปองอาหารก็หาได้ยากแสนยาก! แม้จะมีแต้มอยู่ก็ไม่สามารถซื้อเนื้อกินได้ถ้าไม่มีเงิน!!
เวลาล่วงเลยผ่านไปนานเป็ปี!!
ใครจะไปคาดคิด... หลังจากคลอดลูกคนแรกออกมา ตัวเธอเองกลับได้ลูกสาว! เื่นี้ถือว่าเป็าแที่ทำให้สวี่อ้ายเหรินทำตัวห่างเหินกับเธอมากขึ้น…
แต่เพราะมู่ชิงชิงไม่เคยย่อท้อ! เวลาผ่านไปเพียง 2 ปีเธอก็ท้องลูกอีกคนทันที…
ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้เพศของลูกแต่มู่ชิงชิงกลับมั่นใจอย่างแน่นอนว่าจะต้องเป็เด็กชาย!!
เธออ้อนวอนอยู่ทุกวันให้เด็กคนนี้เกิดมาเป็ผู้ชาย สามีของเธอจะได้ไม่นำเื่ที่เธอคลอดลูกสาวมาด่าทอเธออีก...
หญิงสาวรอคอยลูกคนนี้มาหลายปีแล้ว หลังจากตนเองประจำเดือนขาดไป 2 เดือนเธอก็แอบไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งใกล้ที่พักทันทีอย่างมีความหวัง!!
ในระหว่างที่สวี่อ้ายเหรินไปทำงานและหลังจากที่มู่ชิงชิงทราบผลจากหมอว่าเธอตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว เธอก็เดินทางกลับมาบ้านพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข…
ในที่สุดเธอก็ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองให้เขา!!
หญิงสาวคิดวนเวียนภายในหัวว่าจะบอกเื่นี้กับสามีอย่างไรดีให้เขาตื่นเต้นดีใจไปกับเธอ สวี่อ้ายเหรินจะต้องยินดีที่ได้ลูกคนนี้มากแน่นอน
…อย่างน้อยตัวเธอเองก็เชื่ออย่างนั้น!
ระหว่างทางกลับบ้านเพราะมู่ชิงชิงอยากจะฉลองกับเื่น่ายินดีนี้ หญิงสาวจึงแวะที่ตลาดมืดอันคุ้นเคยเพื่อซื้อเนื้อหมูกลับบ้านมา 1 แพค…
เธอใช้เงินไปหลายหยวนเพื่อซื้อเนื้อหมูคุณภาพกลางๆ นี้มา…
แม้จะเสียดายเงินแต่เธอรู้ดีว่าหากไม่มีตั๋วเนื้อก็ไม่สามารถซื้อเนื้อหมูดีๆ ได้ที่ตลาด ดังนั้นเมื่อแลกเงินหยวนกับเนื้อคุณภาพกลางๆชิ้นนี้มาโดยที่ไม่ต้องใช้คูปองอาหารมันก็ดีมากแล้ว!!
คิดพลางเดินเท้าจากตลาดกลับบ้านอย่างมีความสุข…
…
มู่ชิงชิงเดินไปพลางคิดไปพลาง…
วันนี้เธอคิดจะทำหมูน้ำแดงให้สวี่อ้ายเหรินกินรวมทั้งต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายของเธอด้วย ตอนนี้เธอท้องแล้วและยังมีอีกหนึ่งชีวิตข้างในตัวเธอจะกินอย่างจำกัดจำเขียดไม่ได้จริงๆ
อากาศภายนอกตอนนี้จะร้อนมากจนทำให้แสบผิวดังนั้นชาวเมืองที่แท้จริงต่างก็หลบร้อนกันภายในอาคารทั้งนั้นจึงไม่ค่อยมีผู้ใดออกมาเดินเล่นมากนัก…
เพราะอย่างนั้นตอนนี้จึงเห็นมู่ชิงชิงเพียงคนเดียวบนถนนทางกลับที่พักคนงาน หญิงสาวลูบท้องเบาๆ อย่างมีความสุขพลางคิดหวังว่าสวี่อ้ายเหรินจะกลับบ้านเร็วๆ คิดแล้วก็เร่งฝีเท้ากลับบ้านทันที
เย็นวันนั้น...
หลังจากสวี่อ้ายเหรินกลับมาจากโรงงาน เธอที่กำลังจะบอกข่าวดีให้เขาได้รู้ว่าตัวเธอเองตั้งครรภ์ได้ 2 เดือนกว่าแล้วกลับต้องใจนปวดท้องเพราะสามีตัวดีกลับชิงบอกเลิกกับเธอซะก่อน!
เหตุผลก็อย่างที่กล่าวมา เขามีคนอื่น! แล้วคนอื่นที่ว่าก็เป็คนที่เธอรู้จักดีเสียด้วย นังชั่วคนนั้นก็คือเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอที่คอยพูดคุยปรับทุกข์มาตลอดหลายปี หลินมู่ตาน!
“พี่เหริน อ้ายเหริน... ฉันท้อง ท้องลูกของพี่ ฉันพึ่งไปตรวจครรภ์มา เด็กคนนี้อายุได้สองเดือนกว่าแล้ว... พี่เห็นแก่ลูกของเรา ลูกที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ ถ้าพี่หย่ากับฉัน แล้วฉันกับลูกจะอยู่ยังไง!”
มู่ชิงชิงน้ำตาไหลพราก…
เธอยังคงเกาะขาของสวี่อ้ายเหรินเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอทำเช่นนี้เพียงเพราะว่าเธอกลัว… กลัวว่าหากเธอปล่อยขาของเขาไปแล้วชายหนุ่มจะเก็บเสื้อผ้าจากไปในทันที…
แต่เหตุการณ์ไม่เป็เช่นนั้น…
สวี่อ้ายเหรินกลับเดินลากร่างของมู่ชิงชิงไปทั่วห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเธอเข้ากระเป๋าพร้อมกล่าว “ชิงชิง ผมไม่้าเด็กคนนี้ หลังจากคุณย้ายออกไปแล้วก็ไปเอาออกเถอะ!! สองเดือนเองนี่ ยังไม่เป็คนเลยไม่ใช่เหรอ? ไม่น่าจะเจ็บอะไรมากมายด้วย…"
กล่าวพลางเดินลากขาต่อไปที่มุมเสื้อผ้าของลูกสาวคนโตก่อนจะกวาดเสื้อผ้าเก่าๆ พวกนั้นอย่างลวกๆ แล้วพูดต่อ "คุณไม่ต้องห่วงนะ เห็นแก่ที่เราแต่งงานกันมาหลายปี ผมไม่หย่ากับคุณเฉยๆ หรอก… อย่างน้อยผมจะให้เงินคุณเอาไว้ใช้ซัก 300 หยวนก็แล้วกัน เงินมากขนาดนี้คงใช้ไปได้อีกหลายปีใช่ไหมล่ะ?”
พูดจบสวี่อ้ายเหรินก็ยัดเสื้อผ้าของมู่ชิงชิงเข้ากระเป๋าก่อนจะโยนมันไปแถวๆประตูทางออกของห้องพัก
เขาไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว... หลินมู่ตาน้าจะย้ายเข้ามาอยู่กับเขาทันทีที่เขาได้เลื่อนตำแหน่ง ใช่แล้วซึ่งมันก็คือวันนี้!!
ในที่สุดตำแหน่งของเขาก็ได้เลื่อนขึ้นสักที!!
หลังจากทนทำงานเป็พนักงานธรรมดาอยู่กับเครื่องจักรมาหลายปี ในที่สุดบิดาของหลินมู่ตานก็เลื่อนขั้นเขาให้เป็หัวหน้างานโดยมีข้อแม้เพียงอย่างเดียวคือให้เขาไปหย่ากับภรรยาเก่าแล้วแต่งงานใหม่กับหลินมู่ตานลูกสาวของผู้จัดการ…
สวี่อ้ายเหรินคิดพลางมองหน้าภรรยาที่อยู่กินกันมา 5 ปีด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า...
แม้จะเสียดายมู่ชิงชิงอยู่บ้างแต่หลินมู่ตานนั้นเป็ตัวเลือกที่ดีกว่ามาก!
หากถามว่าทำไมเขาถึงเสียดายมู่ชิงชิงน่ะเหรอ? เขาก็คงต้องบอกว่าแท้จริงแล้วหญิงสาวคนนี้เคยมีหน้าตาที่งดงามราวกับภาพวาดมาก่อน!
ในคราแรกที่พวกเขาเจอกันสวี่อ้ายเหรินก็ถึงกับตกหลุมรักมู่ชิงชิงเข้าอย่างจังในทันที อีกทั้งตัวเขาเองต้องแย่งชิงมู่ชิงชิงกับชายหนุ่มในหมู่บ้านมากมายหลายคนกว่าจะได้ผู้หญิงคนนี้มาแต่งงาน!!
แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไปแค่ 5 ปี…
มู่ชิงชิง… หญิงสาวที่เคยงดงามที่สุดในหมู่บ้านกลับหายไป!! นอกจากผิวที่ดำคล้ำแดดเหมือนคนบ้านนอกแล้ว ใบหน้าของเธอก็ยังหยาบกร้านและมีรอยกระสีดำขึ้นเต็มไปทั่วทั้งใบหน้า ผมเผ้าของมู่ชิงชิงก็ไม่ดูแลให้ดีเธอจะสระผมแค่วันที่มีอากาศร้อนเท่านั้น!!
ดังนั้นในหน้าหนาวเวลาสามเดือน มู่ชิงชิงสระผมของเธอเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!! ...ยามนอนข้างกันบางครั้งกลิ่นของเส้นผมที่มันแผล็บของมู่ชิงชิงถึงกับทำให้สวี่อ้ายเหรินอยากอ้วก!!
อันที่จริงแล้วนอกจากรูปร่างหน้าตาภายนอกที่ย่ำแย่ในตอนนี้แล้วแม้แต่งานบ้านงานเรือนมู่ชิงชิงก็ทำไม่เป็!
หากไม่ใช่เพราะว่าพวกเขามาจากหมู่บ้านเดียวกันแล้ว… สวี่อ้ายเหรินก็คงไม่เชื่อเลยว่ามู่ชิงชิงเป็เพียงชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเพราะตัวเธอเล่นทำงานอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว!
ยามที่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแรกๆ ด้วยความรักสวี่อ้ายเหรินจึงทำงานบ้านทุกอย่างแทนหญิงสาวรวมไปถึงทำอาหารและทำงานนอกบ้านอีกด้วย…
หลังผ่านไปเพียงปีกว่ามู่ชิงชิงถึงสามารถทำงานทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วด้วยตัวเอง สวี่อ้ายเหรินจึงให้เธอทำงานในบ้านทั้งหมดรวมถึงเื่การเลี้ยงลูกที่เขาไม่ได้อยากให้เกิด!!
่เวลานี่เองที่เขามีเวลาว่างพอให้จีบ ‘หลินมู่ตาน’ เพราะจริงๆ แล้วสวี่อ้ายเหรินเองก็มีใบหน้าหล่อเหลาเช่นกันเมื่อเทียบกับแรงงานทั้งหมดในโรงงานตัวเขาถือว่าอยู่อันดับต้นๆ เลยทีเดียว
นี่คือเหตุผลที่ทำให้หลินมู่ตานติดกับเขาโดยง่าย…
หญิงสาวลูกผู้จัดการอายุเท่าๆกันกับมู่ชิงชิงพวกเธอทั้งสองคนจึงเข้ากันได้ดี…
สวี่อ้ายเหรินใช้ข้ออ้างว่าหลินมู่ตานเป็ลูกของผู้จัดการนี้เองพาหญิงสาวคนนี้นมาที่ห้องพักหลายต่อหลายครั้ง…
ในบางครั้งมู่ชิงชิงที่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก เธอก็ไม่รู้เลยว่าพวกเขาทั้งสองคนแอบมาที่ห้องเพื่อทำอะไรลับหลังเธอ!!ตอนที่ 1
“อุแว้...อุแว้...” เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังออกมาจากในห้องพักเล็กๆ แห่งหนึ่ง เด็กน้อยผู้น่าสงสารส่งเสียงร้องราวกับจะขาดใจโดยที่ไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ของตนเองต่อไปนี้จะเป็เช่นไร?
กลับกัน…
บิดามารดาผู้บังเกิดเกล้ายามนี้กลับกำลังทะเลาะตบตีกันเสียงดังอยู่ภายในห้องนั่งเล่นแคบๆ ของครอบครัว…
พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างของตัวเองเลยแม้แต่น้อย... จะว่าไปแล้วพวกเขาอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำมาตนเองยังมีลูกตัวเล็กๆ อยู่!!
มู่ชิงชิงร้องไห้พลางกอดขาของสวี่อ้ายเหรินสามีของตนเอาไว้แน่น!! ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าบวมๆ ของหญิงสาวพลางถุยน้ำลายลงพื้นเบาๆ …
เพียงเพื่อ้าให้เธอเอามือที่สกปรกออกจากตัวของเขา สวี่อ้ายเหรินตบตีใบหน้าของมู่ชิงชิงไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง!! หญิงสาวทำได้เพียงร้องไห้อย่างไม่จำยอม!!
ผ่านไปเพียงไม่นาน… แต่เพราะถูกตบตีอย่างต่อเนื่องตอนนี้บนใบหน้าของหญิงสาวจึงปูดบวมคล้ายหัวหมูที่ถูกวางไว้สำหรับไหว้เ้าในวันขึ้นปีใหม่!! ทั้งนี้เปลือกตาข้างหนึ่งของเธอยังบวมมากเสียจนปิดดวงตาเอาไว้จนทำให้มองไม่เห็นอีกด้วย…
สวีอ้ายเหรินมองภรรยาของตนเองด้วยความรู้สึกรังเกียจอีกครั้งก่อนจะสบถคำหยาบคายออกมาเสียงดัง…
“น่าเกลียด น่าขยะแขยงจริงๆ หัดดูแลตัวเองซะบ้างเถอะ!! ดูเธอตอนนี้สิชิงชิง.. สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้ยังจะร้องไห้ฟูมฟายใหญ่โตอีก... ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองเอาอะไรคิดถึงได้หลวมตัวมาแต่งงานกับคนอย่างเธอ! หยุดเกาะขาฉันได้แล้ว ทุเรศลูกตา!!" ชายหนุ่มกล่าวพลางสะบัดขาแรงๆ หลายต่อหลายที
มู่ชิงชิงหลังจากได้ฟังคำด่าทอของสามีก็ไม่ละความพยายาม เธอกอดขาของสวี่อ้ายเหรินเอาไว้แน่น ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงเบาด้วยพลังที่เหลืออยู่ไม่มากนัก…
"อ้ายเหริน... อ้ายเหริน... ลูกของเราละ ลูกในท้องของฉันล่ะ ได้โปรดอย่าทิ้งพวกเราไป... เด็กทั้งสองคนเป็ลูกของคุณนะ คุณจะทิ้งพวกแกไปไม่ได้ ทิ้งไม่ได้! อ้ายเหรินฉันกำลังท้อง!!!” มู่ชิงชิงกรีดร้องเสียงดังอย่างทุกข์ทรมานใจหมายจะให้สามีของเธอเกิดความสงสารขึ้นมาบ้าง…
หญิงสาวรวบรวมความกล้าพลางบอกเื่น่ายินดีที่ตั้งใจจะเก็บเอาไว้บอกกับเขาไปด้วยชุดความคิดที่ว่าต่อให้ไม่สงสารเธอก็สงสารลูกในท้องของเธอก็ยังดี!!
แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็เช่นนั้น…
สวี่อ้ายเหรินได้ยินเื่ท้องเข้าก็ตรงเข้าไปถีบมู่ชิงชิงอย่างแรงก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความโมโห “ท้องอะไรกัน!! ไม่ต้องท้องแล้ว!! …อีกไม่นานฉันก็จะแต่งงานใหม่เธอจะท้องไม่ได้โดยเด็ดขาด ชิงชิงพรุ่งนี้พวกเราไปหย่ากันเถอะ!!”
มู่ชิงชิงหยุดฟูมฟายไปชั่วครู่…
นอกจากศักดิ์ศรีที่มีอยู่น้อยนิดแล้วแม้กระทั่งความเ็ปบนร่างกายก็ถูกลืมเลือนไปเสียหมด ...เมื่อเธอได้ยินว่าสามีที่อยู่กินกันมานานถึง 5 ปีพร้อมทั้งมีลูกด้วยกันแล้วหนึ่งคน ้าจะหย่า!
สวีอ้ายเหรินบอกกับเธอว่าเขา้าจะหย่าเพื่อไปแต่งงานใหม่กับหญิงสาวที่มีตำแหน่งสูงส่งเป็ถึงลูกสาวของผู้จัดการโรงงานในเมือง! เธอยิ่งเ็ปที่หัวใจมากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็คนใกล้ตัว…
ผู้หญิงคนนั้นคือคนกันเองที่ไปมาหาสู่บ้านของเธอนานอยู่หลายปี!!
...
ชู้รักของอ้ายเหริ่น...
พวกเขาเจอกันที่โรงงานในเมืองสวี่อ้ายเหรินทำงานที่โรงงานแห่งนั้นมาได้หลายปีแล้วด้วยความช่วยเหลือของครอบครัวมู่
ไม่สิ…
ต้องบอกว่าเพราะความช่วยเหลือของเธอถึงจะถูก! เพราะหากไม่ใช่เพราะเธอยอมทำร้ายครอบครัวเพื่อชิงตำแหน่งงานนี้มา ป่านนี้สวี่อ้ายเหรินก็คงเป็แค่ชายหนุ่มเสเพลคนหนึ่งในหมู่บ้านทางชนบท!!
******
ย้อนกลับไป 5 ปีที่แล้ว…
ข่าวการลาออกของมู่เตี๋ยนบิดาของเธอแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้านน้ำใส…
เขายอมลาออกจากโรงงานที่ให้เงินเดือนสูงถึง 30 หยวนต่อเดือนเพื่อให้ลูกเขยของเขาเข้าไปรับตำแหน่งแทน ส่วนตัวเองก็กลับบ้านนอกเพื่อไปทำนาทำไร่เช่นเดิม...
อันที่จริงแล้วตำแหน่งนี้ควรจะต้องสละให้มู่เหวินซานน้องชายคนเล็กของบ้านที่เป็ทายาทโดยชอบธรรม…
ผู้คนในโรงงานส่วนใหญ่จดจำเื่ราวตามที่กล่าวมาข้างต้นกันทั้งนั้น …แม้แต่สหายของชายชรามู่เตี๋ยนก็แทบจะไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงของการยกตำแหน่งที่เปรียบเสมือนชามข้าวเหล็กนี้ให้ลูกเขยทั้งๆที่ตัวของชายชราเองก็ยังพอมีแรงทำไหวอยู่…
กล่าวคือเื่ราวเื้ันี้มีเพียงมู่ชิงชิงและสวี่อ้ายเหรินเท่านั้นที่รับรู้อย่างแท้จริง!!
เพราะแท้จริงแล้วมู่เตี๋ยนไม่ได้้ายกสิทธิ์การทำงานนี้ให้กับสวี่อ้ายเหรินหรอก ต้นเหตุมันเป็เพราะตัวเธอเองต่างหากที่หลอกให้บิดาเซ็นเอกสารมอบสิทธิ์ส่งต่องานให้สามีที่พึ่งจะแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือน...
กว่ามู่เตี๋ยนจะรู้ตัวว่าโดนบุตรสาวคนโตหลอกให้เซ็นเอกสารก็ตอนที่ตนกลับไปทำงานที่โรงงานในวันถัดไปหลังจากหยุดยาว…
เหตุการณ์ในวันนั้นชายชรายังจำได้ดี…
มันเป็เช้าที่ฝนตกลงมาอย่างหนักและมู่เตี๋ยนก็เดินทางไปทำงานดังเช่นปกติ คาดไม่ถึง! ชายชรากลับถูกหัวหน้างานสกัดตัวเอาไว้ั้แ่ก่อนที่จะเข้าไปในเขตของสถานที่ทำงาน!!
ชายชรางุนงงเป็อย่างมากและตัวเขาเองก็ไม่ยอมรับว่าเคยได้สละสิทธิ์การทำงานไปให้ใครตอนไหน? ตัวของชายชราเองคิดทบทวนภายในใจครั้งแล้วครั้งเล่า… เพราะงานนี้ถือเป็รายได้ของทั้งครอบครัวเขาจึงคุกเข่าลงอ้อนวอนหัวหน้างานให้เขากลับเข้าไปทำงานอีกครั้ง
หัวหน้างานกลอกตาสองสามทีอย่างเย้ยหยัน…
เขาจ้องมองหน้าเหี่ยวๆ ของชายชราก่อนจะยื่นสัญญาให้ดูว่าสิทธิ์การทำงานนั้นถูกส่งต่อให้คนอื่นเรียบร้อยแล้วไม่สามารถอนุญาตให้ชายชรากลับเข้ามาทำงานได้อีก!!
มู่เตี๋ยนได้ฟังก็เกือบจะล้มทั้งยืน!! เพราะครอบครัวมู่ต้องพึ่งพาเงินเดือนเพียง 30 หยวนต่อเดือนนี้ของเขาทั้งครอบครัว! ชายชราหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจพลางคิดไม่ตก…
แล้วหลังจากนี้พวกเขาจะอยู่กันอย่างไร? ทำถามเกิดขึ้นมาในระหว่างที่ชายชราพาร่างอันสั่นเทาเดินทางกลับบ้าน ด้วยความที่เงิน 30 หยวนในยุคนี้ไม่ใช่น้อยๆ เงินจำนวนนี้ในบ้านนอกหรือชนบทสามารถซื้อธัญพืชได้หลายกระสอบ!! นอกจากนั้นยังเหลือไปซื้อเนื้อได้อีกตั้งหลายชั่ง!
ในภายหลังชายชรามู่เตี๋ยนได้รู้ความจริงว่าสัญญาโอนสิทธิ์นี้เป็ลูกสาวคนโตที่เข้ามาหลอกให้เขาเซ็นเมื่อก่อนหน้านี้...
มู่เตี๋ยนและซูจิ่งผิดหวังในตัวมู่ชิงชิงเป็อย่างมาก!! มารดาของเธอซูจิ่งถึงกลับเอ่ยตัดแม่ตัดลูกกับเธอขึ้นมาทันทีหลังเื่แดง!! น้องสาวและน้องชายที่เหลืออยู่ก็มองหน้าเธออย่างโกรธแค้นด้วยเช่นกัน!!
ตอนนั้นตัวเธอเองไม่สนใจไยดีครอบครัวเก่าเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านเดินทางไปอยู่กับสวี่อ้ายเหรินที่หอพักคนงาน… เธอหวังแค่เพียงให้สวี่อ้ายเหรินได้ทำงานในโรงงานเป็หน้าเป็ตาให้เธอและหาเงินมาจุนเจือครอบครัวกับลูกของเธอที่กำลังจะเกิด
ใช่แล้ว...
เพราะว่าเธอกำลังท้องและในตอนนั้นสวี่อ้ายเหรินเป็คนไม่เอาการเอางานวันๆ ทำเพียงแค่นั่งกินนอนกิน เธอกลัวว่าทั้งครอบครัวจะไม่มีข้าวสารไว้กรอกหม้อจึงวางแผนนี้ขึ้นมากับสวี่อ้ายเหรินเพื่อหลอกให้พ่อของเธอโอนสิทธิ์ทำงานในโรงงานให้เขา!
มู่ชิงชิงนั้นคิดเพียงแค่ว่าครอบครัวมู่ของเธอมีที่นาหลายไร่… อีกทั้งมารดาและน้องสาวก็ยังทำงานเก็บแต้มมาโดยตลอด พวกเขาคงไม่อดตายเพียงเพราะเธอชิงเอางานประจำของบิดามาให้สามีของตัวเองหรอก…
แต่หญิงสาวดันลืมคิดไปว่าแต้มค่าแรงนั้นเพียงพอแค่แลกข้าวสารไม่กี่กระสอบกับเนื้อสองสามชั่งต่อเดือนเท่านั้น แรงของผู้หญิงสองคนจะมากมายเท่าไหร่เชียว? คูปองอาหารก็หาได้ยากแสนยาก! แม้จะมีแต้มอยู่ก็ไม่สามารถซื้อเนื้อกินได้ถ้าไม่มีเงิน!!
เวลาล่วงเลยผ่านไปนานเป็ปี!!
ใครจะไปคาดคิด... หลังจากคลอดลูกคนแรกออกมา ตัวเธอเองกลับได้ลูกสาว! เื่นี้ถือว่าเป็าแที่ทำให้สวี่อ้ายเหรินทำตัวห่างเหินกับเธอมากขึ้น…
แต่เพราะมู่ชิงชิงไม่เคยย่อท้อ! เวลาผ่านไปเพียง 2 ปีเธอก็ท้องลูกอีกคนทันที…
ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้เพศของลูกแต่มู่ชิงชิงกลับมั่นใจอย่างแน่นอนว่าจะต้องเป็เด็กชาย!!
เธออ้อนวอนอยู่ทุกวันให้เด็กคนนี้เกิดมาเป็ผู้ชาย สามีของเธอจะได้ไม่นำเื่ที่เธอคลอดลูกสาวมาด่าทอเธออีก...
หญิงสาวรอคอยลูกคนนี้มาหลายปีแล้ว หลังจากตนเองประจำเดือนขาดไป 2 เดือนเธอก็แอบไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งใกล้ที่พักทันทีอย่างมีความหวัง!!
ในระหว่างที่สวี่อ้ายเหรินไปทำงานและหลังจากที่มู่ชิงชิงทราบผลจากหมอว่าเธอตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว เธอก็เดินทางกลับมาบ้านพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข…
ในที่สุดเธอก็ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองให้เขา!!
หญิงสาวคิดวนเวียนภายในหัวว่าจะบอกเื่นี้กับสามีอย่างไรดีให้เขาตื่นเต้นดีใจไปกับเธอ สวี่อ้ายเหรินจะต้องยินดีที่ได้ลูกคนนี้มากแน่นอน
…อย่างน้อยตัวเธอเองก็เชื่ออย่างนั้น!
ระหว่างทางกลับบ้านเพราะมู่ชิงชิงอยากจะฉลองกับเื่น่ายินดีนี้ หญิงสาวจึงแวะที่ตลาดมืดอันคุ้นเคยเพื่อซื้อเนื้อหมูกลับบ้านมา 1 แพค…
เธอใช้เงินไปหลายหยวนเพื่อซื้อเนื้อหมูคุณภาพกลางๆ นี้มา…
แม้จะเสียดายเงินแต่เธอรู้ดีว่าหากไม่มีตั๋วเนื้อก็ไม่สามารถซื้อเนื้อหมูดีๆ ได้ที่ตลาด ดังนั้นเมื่อแลกเงินหยวนกับเนื้อคุณภาพกลางๆชิ้นนี้มาโดยที่ไม่ต้องใช้คูปองอาหารมันก็ดีมากแล้ว!!
คิดพลางเดินเท้าจากตลาดกลับบ้านอย่างมีความสุข…
…
มู่ชิงชิงเดินไปพลางคิดไปพลาง…
วันนี้เธอคิดจะทำหมูน้ำแดงให้สวี่อ้ายเหรินกินรวมทั้งต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายของเธอด้วย ตอนนี้เธอท้องแล้วและยังมีอีกหนึ่งชีวิตข้างในตัวเธอจะกินอย่างจำกัดจำเขียดไม่ได้จริงๆ
อากาศภายนอกตอนนี้จะร้อนมากจนทำให้แสบผิวดังนั้นชาวเมืองที่แท้จริงต่างก็หลบร้อนกันภายในอาคารทั้งนั้นจึงไม่ค่อยมีผู้ใดออกมาเดินเล่นมากนัก…
เพราะอย่างนั้นตอนนี้จึงเห็นมู่ชิงชิงเพียงคนเดียวบนถนนทางกลับที่พักคนงาน หญิงสาวลูบท้องเบาๆ อย่างมีความสุขพลางคิดหวังว่าสวี่อ้ายเหรินจะกลับบ้านเร็วๆ คิดแล้วก็เร่งฝีเท้ากลับบ้านทันที
เย็นวันนั้น...
หลังจากสวี่อ้ายเหรินกลับมาจากโรงงาน เธอที่กำลังจะบอกข่าวดีให้เขาได้รู้ว่าตัวเธอเองตั้งครรภ์ได้ 2 เดือนกว่าแล้วกลับต้องใจนปวดท้องเพราะสามีตัวดีกลับชิงบอกเลิกกับเธอซะก่อน!
เหตุผลก็อย่างที่กล่าวมา เขามีคนอื่น! แล้วคนอื่นที่ว่าก็เป็คนที่เธอรู้จักดีเสียด้วย นังชั่วคนนั้นก็คือเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอที่คอยพูดคุยปรับทุกข์มาตลอดหลายปี หลินมู่ตาน!
“พี่เหริน อ้ายเหริน... ฉันท้อง ท้องลูกของพี่ ฉันพึ่งไปตรวจครรภ์มา เด็กคนนี้อายุได้สองเดือนกว่าแล้ว... พี่เห็นแก่ลูกของเรา ลูกที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ ถ้าพี่หย่ากับฉัน แล้วฉันกับลูกจะอยู่ยังไง!”
มู่ชิงชิงน้ำตาไหลพราก…
เธอยังคงเกาะขาของสวี่อ้ายเหรินเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอทำเช่นนี้เพียงเพราะว่าเธอกลัว… กลัวว่าหากเธอปล่อยขาของเขาไปแล้วชายหนุ่มจะเก็บเสื้อผ้าจากไปในทันที…
แต่เหตุการณ์ไม่เป็เช่นนั้น…
สวี่อ้ายเหรินกลับเดินลากร่างของมู่ชิงชิงไปทั่วห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเธอเข้ากระเป๋าพร้อมกล่าว “ชิงชิง ผมไม่้าเด็กคนนี้ หลังจากคุณย้ายออกไปแล้วก็ไปเอาออกเถอะ!! สองเดือนเองนี่ ยังไม่เป็คนเลยไม่ใช่เหรอ? ไม่น่าจะเจ็บอะไรมากมายด้วย…"
กล่าวพลางเดินลากขาต่อไปที่มุมเสื้อผ้าของลูกสาวคนโตก่อนจะกวาดเสื้อผ้าเก่าๆ พวกนั้นอย่างลวกๆ แล้วพูดต่อ "คุณไม่ต้องห่วงนะ เห็นแก่ที่เราแต่งงานกันมาหลายปี ผมไม่หย่ากับคุณเฉยๆ หรอก… อย่างน้อยผมจะให้เงินคุณเอาไว้ใช้ซัก 300 หยวนก็แล้วกัน เงินมากขนาดนี้คงใช้ไปได้อีกหลายปีใช่ไหมล่ะ?”
พูดจบสวี่อ้ายเหรินก็ยัดเสื้อผ้าของมู่ชิงชิงเข้ากระเป๋าก่อนจะโยนมันไปแถวๆประตูทางออกของห้องพัก
เขาไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว... หลินมู่ตาน้าจะย้ายเข้ามาอยู่กับเขาทันทีที่เขาได้เลื่อนตำแหน่ง ใช่แล้วซึ่งมันก็คือวันนี้!!
ในที่สุดตำแหน่งของเขาก็ได้เลื่อนขึ้นสักที!!
หลังจากทนทำงานเป็พนักงานธรรมดาอยู่กับเครื่องจักรมาหลายปี ในที่สุดบิดาของหลินมู่ตานก็เลื่อนขั้นเขาให้เป็หัวหน้างานโดยมีข้อแม้เพียงอย่างเดียวคือให้เขาไปหย่ากับภรรยาเก่าแล้วแต่งงานใหม่กับหลินมู่ตานลูกสาวของผู้จัดการ…
สวี่อ้ายเหรินคิดพลางมองหน้าภรรยาที่อยู่กินกันมา 5 ปีด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า...
แม้จะเสียดายมู่ชิงชิงอยู่บ้างแต่หลินมู่ตานนั้นเป็ตัวเลือกที่ดีกว่ามาก!
หากถามว่าทำไมเขาถึงเสียดายมู่ชิงชิงน่ะเหรอ? เขาก็คงต้องบอกว่าแท้จริงแล้วหญิงสาวคนนี้เคยมีหน้าตาที่งดงามราวกับภาพวาดมาก่อน!
ในคราแรกที่พวกเขาเจอกันสวี่อ้ายเหรินก็ถึงกับตกหลุมรักมู่ชิงชิงเข้าอย่างจังในทันที อีกทั้งตัวเขาเองต้องแย่งชิงมู่ชิงชิงกับชายหนุ่มในหมู่บ้านมากมายหลายคนกว่าจะได้ผู้หญิงคนนี้มาแต่งงาน!!
แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไปแค่ 5 ปี…
มู่ชิงชิง… หญิงสาวที่เคยงดงามที่สุดในหมู่บ้านกลับหายไป!! นอกจากผิวที่ดำคล้ำแดดเหมือนคนบ้านนอกแล้ว ใบหน้าของเธอก็ยังหยาบกร้านและมีรอยกระสีดำขึ้นเต็มไปทั่วทั้งใบหน้า ผมเผ้าของมู่ชิงชิงก็ไม่ดูแลให้ดีเธอจะสระผมแค่วันที่มีอากาศร้อนเท่านั้น!!
ดังนั้นในหน้าหนาวเวลาสามเดือน มู่ชิงชิงสระผมของเธอเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!! ...ยามนอนข้างกันบางครั้งกลิ่นของเส้นผมที่มันแผล็บของมู่ชิงชิงถึงกับทำให้สวี่อ้ายเหรินอยากอ้วก!!
อันที่จริงแล้วนอกจากรูปร่างหน้าตาภายนอกที่ย่ำแย่ในตอนนี้แล้วแม้แต่งานบ้านงานเรือนมู่ชิงชิงก็ทำไม่เป็!
หากไม่ใช่เพราะว่าพวกเขามาจากหมู่บ้านเดียวกันแล้ว… สวี่อ้ายเหรินก็คงไม่เชื่อเลยว่ามู่ชิงชิงเป็เพียงชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเพราะตัวเธอเล่นทำงานอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว!
ยามที่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแรกๆ ด้วยความรักสวี่อ้ายเหรินจึงทำงานบ้านทุกอย่างแทนหญิงสาวรวมไปถึงทำอาหารและทำงานนอกบ้านอีกด้วย…
หลังผ่านไปเพียงปีกว่ามู่ชิงชิงถึงสามารถทำงานทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วด้วยตัวเอง สวี่อ้ายเหรินจึงให้เธอทำงานในบ้านทั้งหมดรวมถึงเื่การเลี้ยงลูกที่เขาไม่ได้อยากให้เกิด!!
่เวลานี่เองที่เขามีเวลาว่างพอให้จีบ ‘หลินมู่ตาน’ เพราะจริงๆ แล้วสวี่อ้ายเหรินเองก็มีใบหน้าหล่อเหลาเช่นกันเมื่อเทียบกับแรงงานทั้งหมดในโรงงานตัวเขาถือว่าอยู่อันดับต้นๆ เลยทีเดียว
นี่คือเหตุผลที่ทำให้หลินมู่ตานติดกับเขาโดยง่าย…
หญิงสาวลูกผู้จัดการอายุเท่าๆกันกับมู่ชิงชิงพวกเธอทั้งสองคนจึงเข้ากันได้ดี…
สวี่อ้ายเหรินใช้ข้ออ้างว่าหลินมู่ตานเป็ลูกของผู้จัดการนี้เองพาหญิงสาวคนนี้นมาที่ห้องพักหลายต่อหลายครั้ง…
ในบางครั้งมู่ชิงชิงที่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก เธอก็ไม่รู้เลยว่าพวกเขาทั้งสองคนแอบมาที่ห้องเพื่อทำอะไรลับหลังเธอ!!
6K
