เสียงผิวปากอารมณ์ดีของใครบางคนดังออกมาจากห้องน้ำ ไม่นานนักเ้าตัวก็เดินออกมาท่อนบนเปลือยเปล่ามีหยดน้ำใสเกาะตามแผงอกรอน ท่อนล่างมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวไว้
"ทิงขา" เสียงหวานของสาวสวยหุ่นดีอกสะบึ้มเดินมาโอบกอด ซบหน้าลงบนบ่ากว้าง
"อาบน้ำให้เค้กบ้างสิ" เค้กนางแบบสาวลูกครึ่งเอ่ยบอก จู่ๆชุดเดรสสั้นถูกถอดออกด้วยฝีมือของเ้าตัวเอง ตามด้วยบราเซียร์ลูกไม้สีดำทำให้ปทุมถันขาวๆดีดเด้งออกมาสู่สายตาหื่นกระหายที่จ้องมองอยู่
"ทิงขารู้ไหมว่าเค้กคิดถึง กี่ปีแล้วที่เราสองคนไม่ได้เจอกัน" มือบางเริ่มลูบไล้อกแกร่ง เธอคว้ามือเขาให้มาจับกุมปทุมถันเปลื่อยเปล่า เขาเริ่มออกแรงนวดคลึงจนเค้กแอ่นอกรับ
"อื้ม" เสียงหวานเริ่มคราง เธอรู้ว่ากระทิงร้อนแรงเพียงใด แล้วเธอก็อยากจะััความร้อนแรงนั้นอีกครั้ง
"้าอะไรหืมสาวน้อย" กระทิงเอ่ยถามอย่างยิ้มๆ เขารู้ดีว่าเธอใจกล้าและร่านขนาดไหน ที่ผ่านมาเสนอตัวยอมเปลื้องผ้าให้เขามาตลอด เค้กไม่รอช้ายิ้มยั่วพรมจูบตามซอกคอไล้ลงมาขบเม้มที่ยอดอกของเขา มือบางทำท่าจะดึงผ้าขนหนูออกแต่โดนมือหนาตะครุบไว้เสียก่อน
"ใจร้อนเสมอเลยนะ คืนนี้ผมไม่อยาก แต่ถ้าเค้กอยากผมก็จะไปส่งเค้กขึ้น์แล้วกัน" เขาก็ไม่อยากขัดใจสาว ในเมื่อเธออยากขนาดนี้ยอมแก้ผ้าให้เขาก็เลยอยากจะช่วย
"น่ารักจัง เค้กขอแบบแรงๆนะคะ" สาวสวยขึ้นไปนั่งบนขอบอ่างล้างหน้า อ้าขากว้างจนกลีบดอกไม้บานแฉ่ง กระทิงร้ายแสยะยิ้มก่อนจะสาวเท้าเข้ามาแล้วส่งนิ้วยาวเสียบดันเข้ามาด้านในอย่างเร็วและแรง
"อ๊ะ! เค้กเสียว" พอลำนิ้วยาวเริ่มขยับถี่รัวอารมณ์ความเสียวซ่านตีแผ่แทรกซึมไปทุกอณู
"อื้ม อ่า อ่า อ่า ไม่ไหวแล้วๆ อ่าาาส์" กายสาวเกร็งกระตุกทันทีที่แตะขอบ์น้ำหวานไหลเยิ้มออกมาตามซอกกลีบ กระทิงหัวเราะเบาๆ
"เสร็จแล้วล่ะสิ ร้อนแรงไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ" กระทิงถอนลำนิ้วออกมาแล้วกดน้ำยามาล้างคราบน้ำหวานที่เกาะตามนิ้วมือตัวเอง เค้กนั่งหน้าแดงหอบถี่อยู่อย่างนั้น ในใจก็แอบหวังจูบและตัวตนของชายหนุ่มให้เข้ามาอยู่ในตัวเธอ แต่เปล่าเลยเขาไม่เคยให้เธอเลยสักครั้ง
"ทิงขา เค้ก้าทิงนะ" เธอก้าวลงมายืนโอบกอดเขาไว้หวังว่าเสน่ห์มายาหญิงจะมัดใจกระทิงตัวนี้ได้ เธอพยายามจะจูบปากเขาแต่คนหน้าหล่อกลับหลบหนี
"คุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ ว่าผมจะไม่จูบหรือนอนกับใครที่ผมไม่้าจะเอา"
"แต่เค้กอยาก"
"ผมก็ช่วยแล้วไง" กระทิงยิ้มบอกพลางจับหน้าอกใหญ่บีบนวดเฟ้นแรงๆ
"อะ อื้ม!"
"ผมไม่ชอบอะไรที่มันใหญ่เกินไป แล้วอีกอย่างคุณควรไปยกเครื่องใหม่ เพราะมันหลวมจนผมไม่มีอารมณ์ อีกอย่างผมกลัวติดโรค" เค้กถึงกับหน้าเสีย ไม่คิดว่ากระทิงชายหนุ่มหล่อที่ตัวเองแอบหลงรักจะกล้าเอ่ยวาจาเชือดเฉือนใจเธอถึงเพียงนี้
"เค้กไม่ได้"
"ไม่ต้องพูดหรอก ร่างกายคุณมาฟ้องว่าผ่านศึกมามากแค่ไหน เอาเป็ว่าผมไม่ได้โง่เชื่อว่าคุณไม่มีอะไรกับใครอย่างที่พูดหรอกนะ จากนี้ไปอย่ามาหาผมอีก" กระทิงพูดจบก็เดินออกไปข้างนอน ทิ้งสาวเปลือยอารมณ์ค้างให้อยู่เพียงลำพัง
"กรี๊ด!" หมดกันอุตส่าห์บอกเลิกกับผู้ชายคนอื่นหวังจะมาจับกระทิง สุดท้ายไม่ได้แถมยังโดนด่าว่าเครื่องหลวมอีก น่าอายชะมัดเลยยายเค้ก
ทางด้านวศินนั่งหัวเราะหลังที่ได้ฟังคำบ่นของเพื่อนรักผ่านทางโทรศัพท์ใน่ยามดึก
"อะไรกันวะเพื่อนมีสาวสวยหุ่นสะบึ้มมาแก้ผ้าให้แบบฟรีๆยังไม่เอาอีก"
"เห็นแบบนี้กูก็เลือกนะโว้ย! ผู้หญิงดีๆที่ไหนจะมานอนแก้ผ้าอ้าขาให้แบบนี้ กูไม่เอาหรอกนะ"
"ลืมไปว่ากระทิงอย่างมึงหล่อเลือกได้อยู่แล้วนิ เอ่อ แล้วมึงไปทำอะไรหวานเขารึเปล่า น้องเขาถึงได้รีบวิ่งออกไปแบบนั้น" วศินนึกถึงสาวรุ่นน้องที่จู่ๆก็บอกว่ามีธุระด่วน รีบออกจากร้านไปจนผิดสังเกต แต่ก็ยิ่งแปลกใจที่พอนลินาออกไปไม่นานเพื่อนรักเขาก็เดินมาทรุดนั่งอย่างไม่รู้ไม่ชี้ เอาแต่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว
"เปล๊า ใครจะไปอะไรน้องเขาได้ล่ะ" กระทิงบอก ในใจก็ยังแอบนึกถึงใบหน้าหวานๆของเธอ รสจูบเขายังจดจำตราตรึงได้ดีว่ามันหวานซาบซ่านเพียงใด
"ไม่เชื่อ บอกมาดีๆดูก็รู้ว่าหวานโกรธมาก"
"เอ่อๆ ก็แค่จูบนิดเดียวเอง"
"ห๊ะ! จูบ ไอ้ทิงมึงบ้าปะเนี่ย ไปจูบน้องเขาได้ไง" วศินะโเสียงดัง ไม่คิดว่าเพื่อนรักเขาจะบ้าระห่ำกล้าไปจูบรุ่นน้อง
"ก็คนมันคิดถึงอะ แล้วอีกอย่างพอกูเห็นหน้าน้องหวานใจกูก็อดใจไม่ไหว"
"มึงเนี่ยนะ เล่นไปจู่โจมน้องเขาอย่างนั้น เขาได้กลัวคนหื่นๆอย่างมึงกันพอดี"
"เอาน่า ว่าแต่น้องหวานใจเขาทำงานแล้วพักอยู่ที่ไหนวะ" กระทิงถาม
"กูไม่บอกหรอก สงสารน้องเขา"
"โห้! ไรวะ คนนี้กูจริงจัง มึงกูรู้ว่าน้องหวานใจคือหนึ่งเดียวที่จะหยุดกระทิงเปลี่ยวแบบกูได้ ไม่งั้นกูไม่รีบกลับมาหรอก" ก็จริง วศินรู้ว่าเพื่อนรักเขารักสาวรุ่นน้องคนนี้ต้องแต่สมัยเรียนแล้ว และก็รักมาจนถึงตอนนี้ ที่ผ่านมากระทิงมีสาวเข้ามาพลีกายให้มากมายแต่ด้วยความที่ช่างเลือกจึงไม่ยอมมอบหัวใจให้ใครเลย แม้กระทั่งจูบปากหรือการใช้ปากเพื่อนเขาก็ไม่เคยทำให้สาวคนไหนมาก่อนเลย ผิดกับนลินาที่โดนกระทิงจูบ
"ก็ได้ แต่มึงอย่าทำให้หวานเสียใจ น้องเขาเป็คนดีมาก น่ารัก"
"อันนั้นกูรู้ บอกมาเร็วๆเข้า ลีลาวะ" กระทิงเร่งเร้า เขาไม่มีทางทำร้ายหัวใจตัวเองหรอกน่า วศินครุ่นคิดอยู่หลายตลบก่อนจะยอมบอกข้อมูลทั้งหมดที่เขา้า แล้วเขาก็พอใจมากเมื่อรู้ว่าหวานใจของเขายังโสดอยู่
เช้าวันใหม่นลินายกมือขึ้นปิดปากหาวจนตาปิด อาจเป็เพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ในหัวมีแต่ภาพของใครบางคนที่คอยตามหลอกหลอนเธอทั้งคืน คนที่มาขโมยจูบแรกของเธอไป
"คนบ้า! ขออย่าได้มาเจอะมาเจอกันอีกเลย สาธุ" นลินายกมือพนมไหว้ท่วมหัวก่อนจะสะพายกระเป๋ากดลิฟท์จนมาจอดนิ่งชั้นล่างของคอนโด เธอมองหารถของบริษัทคันที่จะมารับเธอไปทำงานนอกสถานที่ในเช้าวันนี้ ผ่านไปสักพักรถคันหรูขับมาเทียบจอดนิ่งสนิทอยู่ด้านหน้า นลินามองเลขทะเบียนตรงกับเลขที่หัวหน้าเธอส่งมาให้เมื่อคืนนี้ เธอไม่รอช้ารีบเปิดประตูหลังรถขึ้นไปนั่งทันทีก่อนที่คนขับจะค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป นลินากำลังจะเอ่ยถามคนขับรถแต่เสียงโทรศัพท์ดันส่งเสียงกรีดร้องเสียก่อน
"สวัสดีค่ะพี่ชวิน" เสียงหวานเอ่ยทักคนในสายพาให้คนขับรถหน้าเริ่มตึง
"พี่ชวินไม่ต้องเป็ห่วงหวานหรอกค่ะ หวานแค่ไปทำงานต่างจังหวัดเองนะ เดี๋ยวเย็นๆก็กลับมาแล้วค่ะ" จู่ๆรถก็เบรคอย่างแรงจนหัวเธอแทบคะมำ
"เอ่อ แค่นี้ก่อนนะคะพี่ชวิน" นลินากดวางสาย เหลือบสายตามองถนนที่ว่างจนโล่งแล้วเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน
"พี่คะ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ"
"หมามันตัดหน้า" คนขับตอบกลับเสียงขุ่น แอบมองเธอในกระจกมองหลังผ่านแว่นกันแดดสีดำที่ใส่อำพรางอยู่
"แฟนเหรอ ดูเป็ห่วงเป็ใยซะเหลือเกิน" คำถามนั้นทำให้นลินาที่ก้มอ่านเอกสารในมือเงยหน้าขึ้นมา
"ไม่ใช่ค่ะ" เธอตอบเสร็จก็หันมาสนใจเอกสารในมือต่อ
"ถ้าไม่ใช่แล้วเขาจะโทรมาหาทำไม เป็แฟนกันก็บอกมาเถอะ" นลินาเริ่มไม่พอใจคนขับรถคนนี้ซะแล้วสิ
"ขอโทษนะคะ มันเป็เื่ส่วนตัวของฉัน พี่มีหน้าที่ขับรถก็ขับไปเถอะค่ะ"
"หึ ผู้หญิงหลายใจ" ไม่วายคนขับยังพูดต่อจนนลินาโมโห
"พี่ว่าใครหลายใจ!"
"ก็ว่าน้องไง น้องหวานใจของพี่" หืม!! น้องหวานใจของพี่งั้นเหรอ นลินาหันขวับมองคนขับรถที่ตอนนี้ดูเหมือนจะผิดแปลกไปจากเดิม
"สวัสดีน้องหวานใจ" เมื่อเขาถอดแว่นดำออกแล้วหันมายิ้มให้
"คุณ!!!" นลินาใร้องเสียงหลง
"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไง! แล้วทำไมถึงมาขับรถ พี่คนขับหายไปไหน"
"หึๆ ถามรัวแบบนี้พี่ตอบไม่ทันหรอกนะ เอาเป็ว่าน้องหวานใจต้องไปกับพี่ทิงคนเดียว"
"ไม่ไป! จอดรถเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันไม่อยากไปกับคุณ ไม่อยากเจอหน้าคุณด้วย" สองมือพยายามจะเปิดประตูรถติดตรงที่รถคันหรูมีระบบล็อคแบบพิเศษที่ตอนนี้คนขับควบคุมมันอยู่
"เสียใจ แต่ไม่เป็ไรถึงยังไงน้องหวานใจก็ต้องไปกับพี่อยู่ดี"
"ไปไหน ฉันไม่ไปกับคุณ ฉันต้องไปทำงานนะ จอดรถเดี๋ยวนี้!" นลินาโวยวายเมื่อเห็นว่าเขาขับรถออกนอกเส้นทางแทนที่จะเลี้ยวซ้ายเขากลับขับตรงไปที่ไหนสักแห่ง
"ไม่จอดครับ งานน่ะได้ทำแน่สบายใจได้ นอนหลับไปก่อนก็ได้นะ ถึงแล้วพี่จะปลุก" เขาบอกอย่างอารมณ์ดี นลินาหลับไม่ลงหรอกเขาจะพาเธอไปไหน ไปทำอะไรก็ไม่รู้ โอ๊ย!! ปวดหัว
"นี่คุณ สรุปจะพาฉันไปไหน" เธอพยายามถามอย่างใจเย็น
"ไปติดเกาะ"
"เกาะ!"
"เกาะรักของเราสองคนไง เกาะที่มีพี่กับน้องหวานใจ มีแค่เราสองคน"
"ไม่นะ! ฉันไม่ขำนะคุณ อีกอย่างฉันต้องไปหาลูกค้าด้วย"
"ไม่ต้องห่วง พี่นี่แหละลูกค้าที่คุณทวีศักดิ์ใช้ให้น้องหวานใจมาเจรจากับพี่" นลินารีบกดโทรศัพท์หาหัวหน้าก็พบว่ามันคือความจริงเขาคือลูกค้าคนสำคัญของบริษัท ก่อนวางสายหัวหน้าก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้ดูแลเขาให้ดี ทำยังไงก็ได้ให้เขายอมเซ็นสัญญาทำธุรกิจกับบริษัทให้ได้ โอ๊ย!! อยากจะบ้าตาย
"ทำไมต้องเป็คุณด้วย!" เข้าใจอยู่ว่าลูกค้าคือพระเ้า แต่อีตาคนนี้เธอขอไม่ทนจะได้ไหม
"หึๆ เพราะเราคู่กันไงครับที่รัก"
"ไม่ อย่าพูดแบบนั้นฉันไม่ชอบ"
"แต่พี่ชอบนิครับที่รัก หรือว่าเรียกเมียจ๋าดี เมียจ๋า" กระทิงแกล้งพูดแหย่เธอที่ตอนนี้ยกมือปิดหูตัวเองไว้ เขาหัวเราะชอบใจไปตลอดทาง ถึงเกาะเมื่อไหร่จะจับเธอกินให้หนำใจเลยเชียว
6K
