ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นตาทรงรีของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับแบบบ้านของลูกค้าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานั์ตาสีนิลกวาดมองกระดาษในมือของตนอย่างคร่าว ๆก่อนจะยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบอย่างใช้ความคิด
นรธิปหรือ เน เติบโตขึ้นเป็ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาั์ตาสีนิลที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นนั้นยังคงความสุขุมนุ่มลึกไม่เปลี่ยนแปลงนรธิปเป็ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว จมูกโด่งเป็สันทุกสิ่งทุกอย่างของเขายังคงดูเหมือนกับสมัยที่เขายังอยู่ชั้นมัธยม ฯ ปลายมีเพียงความสูงที่เพิ่มขึ้นกับทรงผมที่เ้าตัวตัดและทำสีตามสมัยนิยมเท่านั้นที่ทำให้ชายหนุ่มดูแตกต่างไปจากเดิม
เมื่อจบการศึกษาระดับปริญญาตรีนรธิปก็มีโอกาสได้ทำงานเป็สถาปนิกตามความฝันของตนเองเมื่อครั้งเยาว์วัยชีวิตการทำงานส่วนใหญ่ถ้าไม่ติดที่จะต้องออกนอกสถานที่เพื่อไปดูแบบบ้านให้กับลูกค้า เขาก็จะนั่ง ๆ นอน ๆอยู่ที่สำนักงานแห่งนี้ รอฟังว่า วรวุฒิรุ่นพี่ผู้มีตำแหน่งเป็หัวหน้าสถาปนิกจะติดต่องานจากลูกค้าคนใดเป็รายต่อไป
ชีวิตของเขาดูเหมือนจะมีความสุขแต่มันก็ไม่ได้เป็เช่นนั้นเสียทีเดียวเพราะภาระอันหนักอึ้งที่เขาได้รับจากผู้เป็พ่อ นั่นคือการหมั้นหมายกับ วิชชุดาหรือ เหมียว หญิงสาวนักเรียนนอกเปรี้ยวจี๊ดลูกสาวของประธานบริษัทั์ใหญ่แห่งหนึ่งที่พ่อของเขาทำงานอยู่ในตำแหน่งใหญ่โตทุกวันนี้
แม้เขาจะรู้จักคุ้นเคยกับวิชชุดาเป็อย่างดีแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้สึกพอใจเ้าหล่อนวิชชุดานั้นเคยเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขาเมื่อตอนอยู่ชั้นปี 1หลังจากนั้นจึงย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ
แต่ดูเหมือนความคิดทั้งหมดทั้งมวลในขณะนี้ของนรธิปจะต้องหยุดชะงักลงเมื่อวรวุฒิเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมวรวุฒิจัดเป็ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม รูปร่างล่ำสันซึ่งค่อนข้างจะแตกต่างจากเขาที่จะออกไปในทางผอมสูงเสียมากกว่า
“คุณนรธิปผมมีงานหนึ่งที่จะมอบหมายให้คุณ และแน่นอนว่าต้องเป็ ‘คุณ’เท่านั้น คนอื่น ๆ เห็นทีผมคงจะไม่วางใจให้รับงานนี้สักเท่าไหร่”
หัวคิ้วของผู้ฟังขมวดเข้าหากันเ้าของใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นเงยหน้าขึ้นมองผู้พูด เสียงนุ่มเอ่ยถามว่า
“ลูกค้ารายใหญ่หรือครับ?”
วรวุฒิไม่ได้ตอบคำถามของเขาในทางกลับกัน ชายหนุ่มรุ่นพี่กลับถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดต่อว่า
“เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละเอาเป็ว่าพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปพบ อย่างไรก็เตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้นวรวุฒิขับรถพาเขาออกจากสำนักงานมุ่งหน้าตรงไปพบกับ ‘ลูกค้ารายใหม่’ั้แ่ที่เริ่มทำงานมา ตัวเขาเองก็รับงานมาหลากหลายรูปแบบเจอลูกค้ามาก็มากมายหลายประเภทแต่ไม่มีครั้งใดที่เขาจะรู้สึกแปลกใจเท่ากับครั้งนี้
สถานที่ซึ่งรถพอร์ชคันงามของวรวุฒิเลี้ยวเข้ามาจอดนั้นเป็บ้านที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราแม้จะไม่ได้หลังใหญ่โตโออ่าเท่ากับบรรดาคฤหาสน์ทั้งหลาย แต่ก็ดูเป็บ้านที่เขาพอจะเดาออกได้ว่าผู้อาศัยนั้นจะต้องเป็พวก‘ผู้รากมากดี’ อย่างแน่นอน
สังเกตดูรอบๆ บริเวณบ้าน ตามทางเดินมีต้นไม้กระถางน้อย ๆ วางประดับอยู่โดยรอบช่างเป็การตกแต่งที่ดูอ่อนหวานเสียนี่กระไรนรธิปจินตนาการถึงเ้าของบ้านหลังนี้ได้ไม่ยากนัก แต่ก็น่าแปลก ที่ในเมื่อมีบ้านสวยน่าอยู่เช่นนี้อยู่แล้วแต่ก็ยังต้องให้สถาปนิกอย่างเขามาออกแบบบ้านหลังใหม่ให้อีก !?
ไม่กี่อึดในต่อมาทั้งเขาและวรวุฒิก็เข้ามานั่งอยู่ภายในห้องรับแขกของบ้านเด็กรับใช้คนหนึ่งยกกาแฟและขนมเข้ามาเสิร์ฟ พร้อมบอกกับทั้งสองว่า
“รอสักครู่นะคะอีกประเดี๋ยวคุณหญิงเธอคงจะลงมาค่ะ”
นรธิปหันมองหน้าวรวุฒิแวบหนึ่ง
“คุณหญิง?”
ผู้เป็รุ่นน้องทวนคำ
“ใช่...คุณหญิง”
วรวุฒิพยักหน้าน้อยๆ เหมือนไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร หัวหน้าสถาปนิกมืออาชีพอย่างเขาต้องออกแบบบ้านให้ลูกค้าได้ทุกระดับ ไม่ว่าจะเป็พวกคุณหญิงคุณนายทั้งหลาย เขาก็เคยพบและรับงานในลักษณะเช่นนี้มาแล้ว
เมื่อมองเห็นว่าใครคือเ้าของบ้านนรธิปก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจสงสัยเ้าของบ้านหลังนี้เป็หญิงสูงวัยที่ท่าทางภูมิฐานตามแบบฉบับผู้ดีเก่าทั้งหลายแต่คนที่เดินมากับหญิงผู้นั้นเล่า ! ั์ตาสีนิลของชายหนุ่มเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
“ครู...”
เสียงนุ่มครางแ่ไม่ดังเกินไปกว่าที่ตัวเขาเท่านั้นจะได้ยินเพียงคนเดียว
หญิงสาวรูปร่างบอบบางผิวพรรณขาวหมดจด ผมสีน้ำตาลอ่อนดัดเป็ลอนยาวคลอเคลียกับไหล่บอบบางรับกับใบหน้าสวยท่วงท่ากิริยาของหล่อนช่างสมกับความเป็ผู้ดีโดยแท้ แม้จะนานมากแล้ว แต่นรธิปก็จำหล่อนได้อย่างแม่นยำ
พรรณวรินทร์พร้อมด้วยท่านหญิงกนกวดีทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ยาวฝั่งตรงข้ามกับเขาและวรวุฒิั์ตาสีนิลของหญิงสาวเบิกกว้างอย่างประหลาดใจไม่แพ้กันเมื่อเห็นเขาและแล้วก็เป็หล่อนที่เป็ฝ่ายเอ่ยคำพูดออกมา
“นรธิป...”
132
