สามีข้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา

ตอนนี้เยี่ยหลินมาอยู่ที่เมืองหลวงได้หลายวันแล้ว เธอเริ่มเป็๲ที่รักใคร่ของบรรดาบ่าวชาย หญิงของจวนแล้ว เนื่องจากความเป็๲คนดีมีน้ำใจ และไม่เคยยกตนข่มผู้อื่น ทั้งยังสอนหลายสิ่งหลายอย่างให้แก่พวกเขาอีกด้วย 

" นายหญิงเ๽้าคะ แม่ครัวให้บ่าวมาสอบถามว่าวันนี้จะทำขนมอีกหรือไม่เ๽้าคะ " สาวใช้ในจวนเข้ามาสอบถามกับเยี่ยหลินที่นั่งเล่นอยู่ที่ศาลาริมสระบัว 

" มีฟักทองอยู่เยอะหรือไม่ " 

" มากพอสมควรเลยเ๽้าค่ะ " 

" ดี งั้นเราเข้าไปในครัวกัน ข้าจะทำของหวานให้พวกเ๽้าทุกคนกิน เสี่ยวถงบอกพวกเขาให้เตรียมคั้นกะทิแล้วก็น้ำตาลไว้ด้วยนะ " 

" เ๽้าค่ะ " เสี่ยวถงรีบเข้าไปที่ห้องครัวเพื่อบอกให้แม่ครัวเตรียมของที่นายหญิงสั่ง 


เมื่อมาถึงห้องครัวก็เห็นว่ามีฟักทองกองอยู่หลายลูก เธอหยิบฟักทองมาผ่าแล้วควักเมล็ดออกจนหมด จากนั้นก็หั่นเป็๲ชิ้นพอดีคำ และบอกให้สาวใช้ทั้งหลายช่วยกันทำตามอย่างที่เธอทำให้ดูเมื่อครู่นี้ แล้วนำไปล้างให้สะอาด พักรอเอาไว้ 

ของหวานวันนี้ที่เธอจะทำก็คือ ฟักทองแกงบวช วิธีทำก็ง่ายอีกเช่นกัน เพียงแค่นำกะทิที่คั้นไว้แล้วมาตั้งไฟกลาง จากนั้นใส่น้ำตาลปิ๊บ แต่ที่นี่มีเพียงน้ำตาลทราย ก็ใช้แทนกันได้ ใส่ลงไปคนให้เข้ากัน จากนั้นก็นำฟักทองที่หั่นไว้แล้วลงไปในหม้อรอจนเดือด ค่อยๆช้อนฟองออก รอจนฟักทองสุกก็เป็๲อันใช้ได้ 


เมื่อของหวานเสร็จแล้วเธอก็ตักแบ่งใส่หม้อดินเผาใบเล็กเอาไว้ให้สามีที่ออกไปทำงานข้างนอกยังไม่กลับมา ส่วนตนเองก็ตักใส่ถ้วยแล้วยกมานั่งกินที่ศาลาริมสระบัว เธอชอบศาลานี้อย่างมาก จึงมักจะมานั่งที่นี่ทั้งวัน 

" พวกเ๽้าก็อย่าลืมไปกินกันด้วยล่ะ " 

" เ๽้าค่ะ " 

" เสี่ยวถงไปศาลาสระบัวกันเถอะ แล้วก็ตักส่วนของเ๽้าไปด้วย ไปนั่งกินเป็๲เพื่อนข้า " 

" เ๽้าค่ะนายหญิง " เสี่ยวถงรับคำก่อนจะยกถ้วยฟักทองแกงบวชตามออกไปที่ศาลาสระบัวตามที่นายหญิงของนางสั่ง 


ทุกคนนั่งกินฟักทองแกงบวชกันจนอิ่มไม่เว้นแม้แต่พ่อบ้านต้าหวังที่กำลังตักส่วนแบ่งของบุตรชายทั้งสองเอาไว้ให้พวกเขาด้วย 

" ท่านพ่อบ้าน ข้าได้ยินมาว่า นายท่านจะกลับไปที่นั่นอีกหรือขอรับ " บ่าวคนที่หนึ่ง 

" ใช่ เพราะนายหญิงไม่ชอบเมืองหลวง นางชอบที่นั่นอีกอย่างที่นั่นก็เป็๲บ้านเกิดของนางด้วย " 

" ต่อไปพวกเราคงไม่ได้ชิมฝีมือนายหญิงแล้ว " แม่ครัว

" หรือว่าพวกเราจะขอติดตามนายท่านไปอยู่ที่นั่นด้วย " บ่าวคนที่สอง 

" จริงด้วย /ข้าก็เห็นด้วย " เ๱ื่๵๹นี้พ่อบ้านต้าหวังเองก็คิดเช่นเดียวกัน แต่ยังไม่รู้ว่านายท่านจะอนุญาตหรือไม่ เขาเองก็อยากไปดูแลนายท่านที่นั่นเหมือนกัน 



วันเวลาผ่านไปอีกเกือบสัปดาห์ที่เธอมาอยู่ที่จวนหลังนี้ แม้ว่าเธอจะชอบศาลาหลังนี้แต่นี่เธอมาทุกวันจนเริ่มเบื่อแล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะพาเธออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกสักที

 ครั้งก่อนเขารับปากว่าถ้าหายป่วยแล้วจะพาไป แต่ก็ติดงานจนกลับถึงบ้านมืดค่ำทุกวัน เธอได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆเท่านั้น 

เว่ยหยางที่วันนี้รีบกลับมาหาเยี่ยหลินก็มุ่งตรงมาที่ศาลาสระบัวทันที ในมือของเขายังมีของฝากจากสหายติดมาด้วย ไม่รู้ว่านางจะชอบหรือไม่ 

" หลินเอ๋อ " 

" ทะ  ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว ทำไมวันนี้กลับมาไวเ๽้าคะ แล้วนั่น  "  เยี่ยหลินหันมองเขาด้วยความดีใจ 

" พี่รีบทำงานให้เสร็จจะได้รีบกลับมาหาเ๽้า ส่วนเ๽้านี่สหายของข้าฝากมาให้เ๽้า ไม่รู้ว่าเ๽้าจะชอบมันหรือไม่ " 

" ชอบเ๽้าค่ะ ชอบมากเลย ว๊าว ขนนุ่มมากเลยเ๽้าค่ะท่านพี่ขอบคุณเ๽้าค่ะ " เนี่ยหลินอุ้มเ๽้าขนปุยขึ้นมาพลางใช้มือลูบขนของมันอย่างชอบใจ 

ใช่แล้วนางเป็๲ทาสแมวล่ะ ถึงแม้ว่าชาติก่อนจะไม่เคยเลี้ยง แต่เธอชอบไปเล่นกับแมวของเพื่อนบ้านอยู่เสมอ เวลานี้มีแมวเป็๲ของตนเองจึงดีใจอย่างมากเชียวล่ะ 

" ท่านพี่ช่วยข้าตั้งชื่อหน่อยสิเ๽้าคะ " 

" ชื่องั้นหรอ ขนของมันนุ่มแล้วก็เป็๲สีขาว งั้นชื่อ เสี่ยวไป๋ " 

" เสี่ยวไป๋ของแม่ ฮ่าๆ น่ารักจัง เสี่ยวไป๋ของแม่ " 

เว่ยหยางมองดูนางเล่นกับเ๽้าเสี่ยวไป๋อย่างอารมณ์ดี ตอนนี้เขาจดจำเอาไว้แล้วว่านางชอบเ๽้าแมวขนปุยเช่นนี้หากวันหน้ามีโอกาสเขาจะหามาให้นางเลีเยงไว้ดูเล่นอีกหลายๆตัว ยิ่งตอนที่นางเรียกตนเองว่าแม่นั้นเขารู้สึกว่า อยากจะมีเด็กน้อยตัวเล็กๆมาวิ่งเล่นในจวนสัก3-4คน  กลับหมู่บ้านไปคงต้องเข้าหอเสียแล้ว