บทนำ
หมู่บ้านฮัวเฉิน
ลั้นลา ลั้นลา เยว่ซินเด็กหญิงตัวน้อยนั่งเล่นอยู่บนเเคร่หน้าบ้านชมวิวทิวทัศน์อย่างอารมณ์ดี มองนั่นมองนี่ไปทั่ว นางมีความสุขยิ่งหนักที่ได้กลับมาอยู่กับพ่อเเม่เหมือนในอดีต ใช่นางย้อนยุคมาจากโลกอนาคตนั่นเอง อาจจะเพราะโหยหาความรักจากพ่อเเม่์ก็เลยเมตตานางกระมัง เเต่ปัญหาอย่างหนึ่งตอนนี้คือ เงินไม่มีสักอีเเปะ การกินการอยู่ก็ขัดสน เเต่ไม่เป็ไรหรอกซินซินผู้นี้จะช่วยครอบครัวทำมาหากินด้วยมือเล็กๆ คู่นี้เอง ท่านพ่อท่านเเม่ข้ามาเเล้วเ้าค่าาาหน้าตาน่ารักของเด็กน้อยขมวดคิ้วอย่างมุ่งมั่น ถึงกับทำให้ท่านเเม่ที่เห็นอดหัวเราะกับท่าทีของลูกสาวไม่ได้
“ซินเอ๋อร์ เ้าจะขึ้นไปหาของป่ากับเเม่หรือไม่” จินเหลียนถามด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน พร้อมสะพายตระกร้าเเบกไว้ที่หลัง
“ไปเ้าค่ะท่านเเม่ ซินซินจะไปโด้ยย” เข้าป่าไปคราวนี้จะได้สำรวจว่ามีของกินเพื่อประทังชีวิตเเก่ครอบครัวไหมนะ กินเเต่ผักต้มกับน้ำข้าวจนจะเอียนเเล้ว นางเป็ถึงเ้าของร้านอาหารที่ผู้คนรู้จักกันไปทั่วได้รางวัลใหญ่โตมาก็เยอะ ให้ทนกินเเบบนี้ไม่ไหวเเน่นอน ผอมจะปลิวไปกับลมเเล้ว
ท่านเเม่ก็จับจูงมือเล็กๆ ออกเดินทางเข้าไปในป่า ข้างทางเต็มไปด้วยพุ่มไม้น้อยใหญ่ ยังไม่มีของกินอาจจะต้องเดินทางเข้าไปป่าชั้นกลาง น่าจะมีพวกมันหวานอะไรทำนองนั่นล่ะนะ นางเดินตามท่านเเม่ต้อยๆ “อาเหลียน ซินเอ๋อร์เข้าป่ามาหาผักหรือ จะไปพร้อมป้าหรือไม่เล่าข้ากำลังจะไปหาผักไปทำอาหารให้ตาเฒ่ากิน” ป้าซวีหรือก็คือเพื่อนข้างบ้านที่นางอาศัยอยู่เป็คนใจดีมีเมตตาเมื่อครอบครัวนางเดือดร้อนบ้างครั้งก็ได้ท่านป้านี่เเหละยื่นมือเข้ามาช่วย
“มิเป็ไรเ้าค่ะท่านป้า ข้าว่าจะไปหาเห็ดข้างในป่า” ท่านเเม่ยิ้มอย่างถ่อมตน นางก็ได้เเต่ยิ้มหวานเเฉ่งส่งไปให้อย่างน่ารัก “งั้นเข้าไประวังๆ นะอย่าเข้าไปลึกเดี๋ยวจะเจอสัตว์ป่าดุร้ายจะเเย่เอา ซินเอ๋อร์เ้าต้องตามท่านเเม่ของเ้าตลอดนะห้ามปล่อยมือเด็ดขาดในป่าในเขาอันตรายยิ่ง”
“เ้าค่ะท่านยายซวี ซินซินไม่ปล่อยมือท่านเเม่หรอก จะเกาะไว้เเน่นเลย” นางพูดจบก็ทำหน้าทะเล้น ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างคนอยู่ไม่สุข เมื่อบอกลาท่านป้าซวีเเล้ว ท่านเเม่ของนางก็เดินตรงไปที่เก็บเห็ดป่าใส่ตระกร้า นางก็เเอบเดินเล่นไปมาจนเดินไปถึงลำธารเห็นปลาเเวกว่ายกันเป็ฝูง นางกรี๊ดอย่างดีใจ ของอร่อยเเหละต้องจับมาทำอาหารเย็นให้ได้เมนูปลาย่างเกลือก็อร่อยน้าา หรือ ต้มยำปลาดีล่ะ ก่อนจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็ได้ยินท่านเเม่ะโขึ้นมาด้วยความร้อนลน
439
