Mercedes-Maybach S 680 V12 4MATIC – Obsidian Black
จากชั้นโดยสาร
สายการบิน: Thai Airways – Royal First Class (TG933) 05:00
เส้นทาง: Paris CDG → Bangkok BKK
ใช้สิทธิ์วีไอพีผ่านกลุ่มธุรกิจของหมอเรย์มันและเคน (พ่อลินะเ้าของหุ้น รพ. ญี่ปุ่น)
รถจอดรออยู่แบบไม่มีโลโก้ เงียบมาก...จนเหมือนรถจอดรอใครสักคนที่
"ไม่ควรโดนใครเห็น" เบาะหลังปูพรม เบาะ Nappa ขนแกะสี Greige
กลิ่นภายในรถสะอาดมาก — เหมือนยังไม่เคยมีใครนั่งมาก่อน
กลิ่นหอมเฉพาะ Heretic Parfum “Dirty Coconut” (หมอสั่งปรับระบบหอมในรถ)
❝ ที่นั่งข้างในนี่...หมอไม่ได้ให้ใครใช้เลยนะลูก ❞
ลุงจอมพูดในใจเงียบ ๆ ขณะเปิดประตูให้น้องลินะขึ้นไป
ทะเบียน: ขาวล้วน / ตัวอักษร 2 ตัว ไม่มีตรา รพ. ไม่มีโลโก้กลุ่มทุน
ออกคันใหม่ใช้เฉพาะรับ–ส่งลินะ
หมอเรย์มันด์เคยบอกลุงจอมว่า:
“คันนี้ไว้สำหรับเธอคนเดียว…”
เวลา: 05:47 น. → แสงเช้าแรกของกรุงเทพ / ฟ้ายังหม่น / คนยังไม่ตื่น
บรรยากาศที่เงียบเหมือนหมอยังไม่ตื่นจากความรู้สึกของเธอ
ลินะนั่งนิ่ง
ขาไขว้พอดี / คาร์ดิแกนเลื่อนลงจากไหล่ซ้ายเล็กน้อย
ดวงตาสีอ่อนจ้องออกนอกกระจกฝั่งขวา
แสงยามเช้ากรุงเทพไล้ผ่านข้างแก้มบาง ๆ เหมือนพยายามจะรู้จักเธอ
มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แน่นเงียบ ๆ
เธอไม่เปิดแชท ไม่เข้าแอปโซเชียล
แต่เปิด Notes ขึ้นมา แล้วพิมพ์คำหนึ่ง…ในภาษาที่เธอใช้พูดกับตัวเองเท่านั้น
とうちゃくした。つかれたな。
Tōchaku shita. Tsukareta na.
❝ ถึงสักที...เหนื่อยจัง ❞
— ลินะ
ใช้คำว่า “な (na)” ปิดท้ายแบบเงียบ ๆ เหมือนพึมพำในใจ...ไม่ใช่เพื่อให้ใครได้ยิน
ลุงจอมไม่ได้ถามอะไร
เขาแค่ชำเลืองมองกระจกหลัง…
แต่เด็กสาวในเบาะหลังไม่ได้รู้
เธอแค่กด Save แล้ววางโทรศัพท์ลงบนตักไว้ข้างตัว
หลับตาเล็กน้อย / ปลายนิ้วกำชายกระโปรงไว้เงียบ ๆWebsite รวมลิ้งค์นะคะhttps://sites.google.com/view/narisaracwriting/home
2K
