ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
"พ่อเป็ยังไงบ้างดีขึ้นหรือยังค่ะ" เชอเอมถามผู้เป็บิดาที่นอนอยู่บนเตียงนอนในโรงพยาบาล
"พ่อดีแล้วลูก แล้วกลับมาทำไม ไม่มีเรียนหรือไง" พ่อที่ป่วยอยู่แต่ยังดุๆลูกเื่เรียน
"หนูว่างค่ะพ่อ และพ่อก็ป่วยด้วยหนูก็ต้องมาดูแลพ่ออยู่แล้ว" สองพ่อลูกที่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนักพูดคุยกันโดยมีสายตาของสองแม่ลูกที่มองเธอกับพ่ออยู่บนโซฟาในห้อง
"ตอนนี้พ่อเธอก็ดีขึ้นแล้ว จะอยู่เฝ้าพ่อเธอหรือเปล่าคืนนี้ ฉันต้องกลับบ้านไปทำกลับข้าวให้น้องชายเธอด้วยล่ะ" น้าอรแม่เลี้ยงของฉันเอง เธอแต่งงานกับพ่อเมื่อสิบปีที่แล้วหลังจากแม่ของฉันเสียชีวิตลง และฉันก็มีน้องชายอีกคนอายุห้าขวบต่างแม่กัน ฉันรักพ่อและน้องชายของฉันมากจนต้องรีบเรียนให้จบเพื่อที่จะทำงานเลี้ยงดูพวกเขา
"ค่ะ เดียววันนี้เชอเอมเผ้าพ่อเอง น้ากลับไปนอนกับเอ็มเอ็มดีกว่าค่ะ"
"แม่ในเมื่อพ่อลูกเขาอยู่ด้วยกันแล้วหนูกลับก่อนแล้วกัน วันนี้หนูไปนอนบ้านแฟนน่ะ" พลอยลูกติดน้าอรเป็น้องฉันสามปี เราสองคนไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไรที่จริงก้มีแต่เธอที่ไม่ชอบฉันเองมากกว่า ส่วนแันก้แค่รู้สึกเฉยๆกับเธอไม่อยากจะทะเลาะด้วยให้พ่อปวดหัวเพิ่ม
"แกจะไปนอนบ้านเขาทำไมยัยพลอย"
"ก็หนูไม่อยากนอนบอกนิ มันน่าเบื่อ"
"แกยังเรียนไม่จบม.ปลายเดียวชาวบ้านเขาก็นินทาว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนหรอก" น้าอรที่เริ่มบ่นลูกตัวเองนิดหน่อย
"ก็ชั่งเขาสิ ทำไหมต้องแคร์" พลอยพูดแค่นั้นและเดินออกจากห้องไป
เชอเอมมองพ่อที่ก้คงรู้สึกแย่กับสิ่งที่พลอยพูด เพราะถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆแต่ก็เลี้ยงดูกันมาั้แ่เล็กๆ
"คุณฉันกลับบ้านก่อนแล้วกัน" พ่อพยักหน้าและหลับตาลงเหมือนเดิม
"เชอเอมเดียวไปไปกินข้าวพร้อมน้าลงไปไหม จะได้ไม่ต้องลงไปซื้อของกินอีกรอบ" เธอมองหน้าแม่เลี้ยงที่ดูเหมือนว่ามีอะไรจะพูดกับเธฮโดยไม่อยากให้พ่อของเธอรับรู้ด้วย
"พ่อค่ะเดียวหนูลงไปซื้อของก่อนน่ะ"
ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องพักของโรงพยาบาล
"เธอรู้ใช่ไหมว่าค่ารักษาพ่อเธอในครั้งนี้มันสูงขึ้นเรื่อยๆ และพ่อเธอก็จะอยู่ได้อีกไม่นาน ฉันไม่มีเงินสำหรับค่ายยาที่เพิ่มขึ้นในครั้งนี้หรอกน่ะ"
"ค่ายาเท่าไรค่ะ"
"ก็คงประมาณหนึ่งแสนมั้ง"
"แล้วทองที่พ่อเคยซื้อเก็บไว้ เราเอามาขายน่าจะพอหรือเปล่าน้าอร" เธอพอจะจำได้ว่าพ่อเคยซื้อของแบบนี้ไว้หลายเส้นเหมือนกัน
"มันไม่มีแล้ว เพราะพ่อเธอเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆงานก็ไม่ได้ทำ ก็เลยต้องเอาของพวกนั้นมาขายหมดแล้ว"
"หมดเลยหรอ ทองตั้งเยอะ"
"นี้ฉันจะโกหกแกทำไม ทองที่แกก็เอามา เพราะอีกสองสามวันต้องจ่ายค่ายาที่ค้างไว้แล้ว"
"แต่นี้ของหนูน่ะ"
"พอจ่ายค่ายาแล้วต่อไปผ่าตัดคงไม่ได้ผ่าหรอกมั้งเพราะไม่มีเงินจ่าย" แม่เลี้ยงที่ได้ทองจากเธอไปก็บ่นๆและเดินออกจากโรงพยาบาลไป
"พ่อจ๋าหนูจะต้องหาเงินมาให้พ่อผ่าตัดให้ได้"
เชอเอมหยิบมือถือในกระเป่าขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนที่มหาลัย
"แกฉันอยากหางานทำที่ได้เงินเยอะๆ"
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านสำหรับตอนแรกของเื่นี้
517
