เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ตอนที่ 205 อาณาเขตหลับใหลของพระเจ้า ณ อาณาเขตหลับใหลของพระเจ้า อาณาเขตแห่งนี้เรียกได้ว่าเป็นดินแดนต้องห้ามที่คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์รู้ดี ว่าอย่าได้เหยียบเท้าเข้าใกล้เป็นอันขาด อาณาเขตส่วนมากเป็นป่าขนาดใหญ่ แต่ว่า อาณาเขตก็ไม่ได้มีเพียงแค่ป่าเท่านั้น แต่มันยังมีอาณาเขตไฟที่เต็มไปด้วยลาวาและอาณาเขตน้ำแข็งที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งด้วยเช่นกัน‘มาถึงจนได้’หยางเฉินพึมพำในใจเมื่อมาถึงทางเข้าของอาณาเขต บนตัวหยางเฉินตอนนี้ก็เต็มไปด้วยเลือดสีแดงของสัตว์อสูรเพราะในระหว่างเดินทางมาก็กินเวลาไปกว่า 1 เดือน มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ต้องต่อสู้และเจอกับพวกสัตว์อสูรระหว่างทางอีกอย่างดินแดนแห่งนี้ไม่มีผู้ฝึกตนเข้ามาเป็นเวลานาน ทำให้เจอสัตว์อสูรระดับสูงหลายตัว ถึงแบบนั้นเรื่องทั้งหมดก็ผ่านไปด้วยดี เพราะระดับหยางเฉินตอนนี้พวกสัตว์อสูรก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ง่ายๆ‘ก่อนอื่นต้องดอกลาวาอมตะ ดอกหิมะเจ็ดสีและที่สุดท้ายต้นศักดิ์สิทธิ์’ หยางเฉินเริ่มเรียบเรียงเรื่องที่ตัวเองต้องทำตามลำดับ ซึ่งสิ่งที่เขาต้องทำก็คือต้องไปเอาสมุนไพรทั้งสามชนิดที่ว่ามาออกมาจากอาณาเขตหลับใหลของพระเจ้า และที่สามารถคำนวณได้แบบนี้ก็เพราะในชาติก่อนหยางเฉินเคยเดินทางมาก่อนแล้วหนึ่งครั้งส่วนสมุนไพรที่ช่วยเลื่อนระดับได้นั้นใช้แค่ชนิดเดียวก็เพียงพอ แต่ทว่า ถึงจะเลื่อนระดับไปตำนานก็ไม่ได้หมายความว่าจะแก้แค้นห้านิกายใหญ่ได้ ตัวหยางเฉินเข้าใจจุดนี้ดีเลยต้องดูดซับทั้งสามชนิด ถึงจะเสี่ยงชีวิตก็ตาม“เฮ้อ~”ถึงจะรู้เป้าหมายที่แน่นอนแต่หยางเฉินก็นังคงเป็นกังวลอยู่ เขาได้ถอนหายใจด้วยสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นักสาเหตุที่เป็นแบบนี้ก็เพราะสมุนไพรที่ชื่อว่าดอกศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งในชาติก่อนหยางเฉินเองก็ไม่สามารถดูดซับมันได้เพราะสมุนไพรแต่ละชนิดมันเป็นของล้ำค่า แล้วก็แน่นอน เมื่อมันเป็นของล้ำค่าก็ยอมมันสิ่งที่ปกป้องเอาไว้เช่นกันในชาติก่อนตัวหยางเฉินดูดซับเพียงสองดอกก็สามารถเข้าขั้นตำนานช่วงกลางและจัดการกำราบห้านิกายลงแทบเท้าได้ แต่ว่า ตอนนี้ต่อให้ดูดซับสองดอกไปก็คงไม่ถึงขั้นนั้น แถมเวลานี้หยางเฉินก็ได้รู้เรื่องการรวมตัวของสี่นิกายใหญ่แล้วด้วย ทำให้ไม่มีทางเลือกมากนัก ทางที่จะชนะแน่นอนคือต้องเหนือกว่าระดับตำนานขั้นกลางเท่านั้น…….…..อาณาเขตลาวา‘ถึงจนได้ คงต้องพักก่อนเข้าไปแล้วละ’ หลังจากที่ผ่านการต่อสู้กับสัตว์อรูสระดับสูงมากมายหยางเฉินก็เดินทางมาถึงเป้าหมายแรกของจนได้ ในระหว่างทางหยางเฉินก็ได้แกนวิญญาณของสัตว์อสูรมากมายทำให้เขาตัดสินใจพักและดูดซับเพื่อเพิ่มพลังก่อน อีกทั้งร่างกายของเขาเองก็ไม่ดีเท่าไหร่นัก การเข้าไปเอาดอกลาวาตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเข้าไปตายหลังจากตัดสินใจได้หยางเฉินก็เลือกต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากอาณาเขตลาวา แต่ถึงจะอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่เรื่องความร้อนก็ไม่เป็นปัญหา เพราะบริเวณโดยรอบอาณาเขตเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่มีพลังต้านความร้อนในระดับสูง ทำให้ความร้อนทะลุผ่านไม่ได้เลยมีบรรยากาศเย็นสบายแบบป่าปกติ‘อาณาเขตอันเดด’ทันทีที่เลือกต้นไม่ที่จะพักได้หยางเฉินก็เริ่มกลางอาณาเขตเพื่อความปลอดภัย เมื่อเริ่มใช้รอบต้นไม้ขนาดใหญ่ที่หยางเฉินยืนอยู่ก็เต็มไปด้วยโครงกระดูกมากมายโผ่ลออกมาจากดินจากนั้นเหล่าโครงกระดูกที่ออกมาจากดินหลายร้อยตัวก็เดินมาตั้งแถวหน้ากระดานตอนลึกตอนหน้าของหยางเฉิน และพากันคุกเข่าลงพร้อมๆ กันอย่างเป็นระเบียบ แถมที่พวกอันเดดเรียงกันอยู่ตอนนี้เป็นแถวหน้ากระดานตอนลึกที่แบ่งเป็นแถวละสิบตน ทำให้มองดูเป็นระเบียบอย่างมาก ‘ช่างเป็นภาพที่สวยจริง’ ตัวหยางเฉินเองถึงจะเคยเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เห็นกี่ครั้งก็อดชมอันเดดพวกนี้ไม่ได้จริงๆอีกอย่างอันเดดที่ออกมาจากเขตอาณาเขตที่หยางเฉินใช้แต่ละตนพลังก็อยู่ขั้นกลืนสวรรค์กันทั้งนั้น ทำให้สบายใจได้ว่าระหว่างการดูดซับจะไม่มีการรบกวนจากพวกสัตว์อสูร แต่ทว่า การสร้างอาณาเขตอันเดดก็กินพลังของหยางเฉินไปไม่น้อย แต่ถึงจะรู้แบบนั้นเขาก็ยังสร้างมันออกมาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เพราะในป่าแห่งนี้ไม่ว่าอะไรมันก็เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา การกันเอาไว้ก่อนจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด“จงรับคำสั่งและทำตาม”หยางเฉินเอ่ยขึ้นและเอาความคิดในหัวส่งให้พวกอันเดดที่คุกเข่ากันอยู่ ถึงแม้ว่าพวกอันเดดพวกนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตที่สร้างขึ้น แต่พวกนี้ก็มีความรู้สึกที่เป็นความรู้สึกของตัวเอง ทำให้ต้องออกคำสั่งเมื่อสร้างขึ้นมาแต่ละครั้งอย่างที่เห็นหลังได้รับคำสั่งเหล่าอันเดดทั้งร้อยตนก็พยักหน้าขึ้นลงกันอย่างพร้อมเพรียงเพื่อรับคำสั่ง จากนั้นก็พากันลุกขึ้นและเดินออกไปรอบต้นไม้ การจัดแถว การจัดเขตป้องกัน พวกอันเดดสามารถทำได้อย่างมืออาชีพราวกับว่าเป็นทหารที่ผ่านการฝึกมาหลายสิบปี และที่เป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะหยางเฉินมีประสบการณ์ในชาติก่อนมานับไม่ถ้วน ในการควบคุมพวกมันในชาติก่อนตอนที่อยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คนที่หยางเฉินไว้ใจก็มีเพียงฮูเหวี่ยงคนเดียว เพราะงั้นเวลาไม่มีฮูเหวี่ยงอยู่ด้วยและตัวเขาต้องการเวลาเพื่อดูดซับหรือพักผ่อน การสร้างทหารหรือนักสู้ขึ้นมาก็เป็นทางเลือกเพียงทางเดียวที่เอามาใช้ได้ และหลังจากสร้างหลายครั้งทำให้การควบคุมที่คนปกติไม่สามารถคุมได้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรกับหยางเฉินเลยสักนิด‘หวังว่าถ้าใช้แกนวิญญาณที่สะสมมาเป็นเดือนจะเลื่อนระดับได้นะ…’ หยางเฉินคิดอย่างมีความหวัง ระหว่างที่มองแหวนมิติที่เก็บแกนอสูรกว่าพันชิ้นเอาไว้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 205 อาณาเขตหลับใหลของพระเจ้า

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 205 อาณาเขตหลับใหลของพระเจ้า

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้