ไซออนอาสาพาเธอไปติดต่อสถานทูตตามนัดหมายทำเื่เอกสารต่างๆหญิงสาวเลือกที่จะยืมเงินสถานทูตมาจำนวนหนึ่งเพื่อใช้จ่ายระหว่างที่รอตำรวจติดต่อกลับมาและรอออกพาสปอร์ตอันใหม่ซึ่งใช้เวลาหนึ่งถึงสามเดือนเธอไม่ได้เลือกที่จะทำพาสปอร์ตฉุกเฉิน เพราะคิดว่ายังมีความหวังที่จะได้กระเป๋าคืนอีกทั้งยังไม่ได้มีธุระเร่งด่วนจนต้องกลับไทย่นี้
“ถึงเวลาที่ต้องจากกันแล้วฉันต้องขอบคุณอีกครั้งสำหรับความช่วยเหลือตลอดมา”ไอรินยิ้มอย่างอ่อนโยนจริงใจพร้อมก้มศีรษะน้อยๆ แสดงความขอบคุณหลังจากที่เธอวานให้เขาพามาส่งที่อพาร์ตเมนต์ราคาถูกแถบชานเมือง
“มันไม่ปลอดภัย”ไซออนกวาดสายตามองไปยังอพาร์ตเมนต์ที่เป็ตึกสูงแสนเก่าทรุดโทรมดูเงียบเหงามืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นโถงทางเดินข้างในสถานที่ประมาณนี้มักเป็แหล่งซ่องสุมหรือรวมตัวกันของพวกอาชญากรอันตรายกว่าย่านที่เขาพบเธอครั้งแรกเสียอีก
“ไม่น่ามีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วขอบคุณที่เป็ห่วงนะคะ ฉันจะพยายามระวังตัวเองค่ะ” ไอรินยังคงยิ้มแย้มให้เขาทั้งที่จริงในใจเธอก็แอบกลัวเหมือนกัน ที่นี่ดูน่ากลัวและไม่ปลอดภัยอย่างที่เขาบอกแต่เธอเลือกไม่ได้น่ะสิ
“...อยู่กับผมก่อนได้”ชายหนุ่มละสายตาจากตึกเก่าทรุดโทรมมามองร่างเล็กตรงหน้า
“ฉันรบกวนคุณมากพอแล้ว”อีกอย่างคือ คงไม่มีใครอยากให้คนแปลกหน้ามาอาศัยอยู่ด้วยหรอกเขาอาจจะพูดเพื่อแสดงน้ำใจเพียงเท่านั้น
“...” ดวงตาสีฟ้าเรียบนิ่งกลับฉายแววจริงจังจ้องมองเธอไม่วางตา
“อย่างไรก็ตาม ฉันจะไปแล้วถ้าคุณจะไปเที่ยวที่ไทยก็อย่าลืมบอกกันนะคะฉันจะเป็ไกด์พาคุณเที่ยวเป็การตอบแทน” หญิงสาวยิ้มกว้างคงเป็โชคชะตาที่นำพาให้เขาและเธอมาเจอกัน แม้จะเป็่ระยะเวลาสั้นๆแต่ก็เป็มิตรภาพที่แสนสวยงาม
“ขอให้รอดแล้วกัน”คราวนี้น้ำเสียงและสีหน้าชายหนุ่มเผยความกังวลออกมาเล็กน้อย คิ้วเรียวหนาขมวดมุ่นยังคงมองเข้าไปภายในตึกไม่ละสายตา
“เป็คำอวยพรที่ลึกซึ้งดีนะคะ”เธอหัวเราะเบาๆ คำพูดเขาดูตลกร้ายแต่ก็เป็เื่จริงเธอได้แต่หวังว่าจะมีชีวิตรอดครบสามสิบสองกลับไทย อย่าได้มีปัญหาอะไรเพิ่มอีกเลย
หลังจากอาศัยในอพาร์ตเม้นต์ราคาถูกแห่งนี้ได้เกือบสัปดาห์ชีวิตของไอรินดูเหมือนกำลังออกรบอยู่ตลอดเวลาด้วยความที่เธอมาในนามวีซ่านักท่องเที่ยวจึงเป็เงื่อนไขที่เธอไม่สามารถทำงานได้ตามกฎหมาย สิ่งที่ประทังชีวิตอยู่ตอนนี้คือเงินยืมจากสถานทูตก้อนเดียวเท่านั้นเพราะค่าครองชีพที่สูงลิ่ว เงินก็ยิ่งเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆแม้จะประหยัดขนาดกินข้าววันละมื้อก็ตาม แต่สิ่งสำคัญคือตำรวจยังคงจับกุมคนร้ายไม่ได้ อยู่ใน่ของการตามหาเบาะแสอื่นๆ
สิ่งที่ทำให้ไอรินเครียดไปยิ่งกว่านั้นคืออพาร์ตเม้นต์แห่งนี้อันตรายกว่าที่เธอคาดไว้ไปมากที่นี่เป็แหล่งมั่วสุมของพวกขี้ยากระจายไปทั่วทุกชั้นและเป็แหล่งขายบริการอาชีพโสเภณี เกิดอาชญากรรมแทบทุกวันไม่ว่าจะทำร้ายร่างกายชิงทรัพย์ หรือถึงขนาดฆ่ากันตายก็มี เรียกว่าความปลอดภัยเท่ากับศูนย์เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดระแวงตลอดเวลาในห้องสี่เหลี่ยมเท่ารูหนูแห่งนี้
วันนี้ไอรินออกไปนั่งสงบจิตสงบใจที่สวนสาธารณะใกล้ที่พักั้แ่เช้าเธอรีบกลับห้องั้แ่บ่ายสาม เพราะกลัวจะมืดค่ำเสียก่อน แต่เป็ต้องตกตะลึง เมื่อกลับมาพบว่ากลอนประตูห้องถูกงัดพังไปหมดแล้วหัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วด้วยความหวาดกลัว มือไม้สั่นเทา
เธอพยายามรวบรวมสติฟังเสียงว่ายังมีใครอยู่ในห้องหรือไม่เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา จึงตัดสินใจเปิดเข้าไปดูข้าวของภายในห้องกระจัดกระจายจากการถูกค้นทั่วห้อง แต่โจรคงกลับบ้านด้วยมือเปล่าเพราะในห้องไม่มีของมีค่าใดๆ เลย นอกจากเสื้อผ้า
แน่นอนว่าเธออยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไป! ใบหน้าและคำพูดของไซออนผุดขึ้นมาในความคิดทันที‘มันไม่ปลอดภัย’ ไอรินตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วเดินออกมาจากอพาร์ตเม้นต์รังโจรแห่งนี้ทันที
ร่างบางเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่อย่างเหม่อลอยทำไมกัน?! ชะตาชีวิตเธอทำไมถึงดูพิกลพิการได้ขนาดนี้! ความรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่ไป ได้กลับเข้ามาหลอกหลอนเธออีกแล้ว!
ความรู้สึกเหล่านี้เคยเกิดขึ้นหลังจากเสียคุณยายไปใหม่ๆบ้านและทรัพย์สินของยายต่างถูกญาติๆ ยึดไปหมด จนเธอไม่มีที่ซุกหัวนอนเป็ความอ้างว้างโดดเดี่ยว ไม่มีใครคอยเคียงข้าง ที่พึ่งสุดท้ายคือตัวเธอเองไอรินต้องดิ้นรนอย่างหนักหนาสาหัส กว่าจะตั้งตัวได้ ต้องอาศัยความขยันอดทนทำงานรับจ้างหารายได้ทุกทาง จนกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ทำงานเป็นักแปลหนังสือตามที่ได้ใฝ่ฝันเอาไว้
สถานการณ์ตอนนี้ให้ความรู้สึกเดียวกันแต่สถานที่ต่างบ้านต่างเมืองเช่นนี้ เธอพึ่งตัวเองแทบไม่ได้คนที่เธอนึกถึงมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น...ไซออน
“ขึ้นรถ”เสียงทุ้มต่ำของเขาเหมือนเสียง์ที่ช่วยดึงเธอขึ้นมาจากเหวหลังจากเธอตัดสินใจโทรหาเขาชายหนุ่มใช้เวลาเพียงไม่นานขับรถมาถึงจุดมุ่งหมายที่ได้นัดกันไว้
ไอรินก้มหน้างุดไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตาชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า คิ้วเรียวขมวดมุ่นริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตากลมโตเริ่มแดงก่ำ แม้จะโล่งอกที่เขามาแต่ความรู้สึกหนักอึ้ง ยังคงติดอยู่ในใจไม่หายเธอไม่ชอบความรู้สึกเป็ภาระแบบนี้เอาเสียเลย
ร่างกำยำเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางโยนเก็บไว้หลังรถก่อนที่จะหยุดยืนมองร่างเล็กตรงหน้า ที่เอาแต่ก้มหลบเขา เขาพ่นลมหายใจหนักๆก่อนที่จะดึงข้อมือเล็กจูงเดินตรงไปยังรถ ผลักร่างบางจนแผ่นหลังชิดกับประตูรถการกระทำของเขาทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน ใบหน้าเรียวเล็กแหงนเงยขึ้นมามองเขาทำให้เห็นคราบน้ำตาอาบสองแก้มแดงเรื่อของเธอดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยน้ำตาคู่นั้นจ้องมองใบหน้าเขาแววตาเต็มไปด้วยคำถามกับท่าทีของชายหนุ่ม
“ร้องไห้ทำไม?”น้ำตาของหญิงสาวทำให้ดวงตาคมกระตุกวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับมาเ็าเช่นเดิม
“ฉันขอโทษ...ฮึก” ไอรินพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเต็มที่แต่นั่นก็ทำได้ยากเหลือเกิน
“ไปกันเถอะ”
ขณะนั่งรถตรงไปยังบ้านของไซออนความอึดอัดภายในใจยังคงอยู่ แม้ว่าน้ำตาได้เริ่มแห้งเหือดไปแล้วไอรินจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆ
“ทำไมคุณถึงอยากช่วยฉัน?”เป็คำถามที่เธออยากรู้ที่สุดในตอนนี้
“แค่รำคาญ”
“...?!” คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวดวงตาเบิกกว้างทันที
“ผมเกลียดความโชคร้ายของคุณ”ไอรินหันกลับมาก้มมองมือตัวเอง มือน้อยๆ กำลังสั่นเทาไม่หยุดดวงตาเริ่มกลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง
“คุณมีสิทธิ์ปฏิเสธฉันได้นะฉันไม่ควรรบกวน...” เหตุผลของเขาคือแค่นี้จริงๆ หรือ?
“ผมเลือกเอง”ที่จริงแล้วชายหนุ่มสามารถพาเธอไปหน่วยงานสังคมสงเคราะห์ได้...แต่ก็เลือกที่จะไม่ทำ
“คุณไว้ใจฉัน?”
“ไม่” มันก็แน่อยู่แล้วล่ะใครจะมาไว้ใจคนแปลกหน้า ผู้ชายตัวโตอย่างเขาน่าจะ ‘จัดการ’ เธอได้ไม่ยากเธอต่างหากล่ะที่ไม่ควรไว้ใจเขา แต่มันก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วน่ะสิไอรินได้แต่คิดในใจ
“งั้นเรามาทำสัญญากัน”ดวงตากลมโตฉาแววมุ่งมั่นจริงจัง พร้อมกับน้ำเสียงหนักแน่น
“...ว่ามา”น้ำเสียงทุ้มก็ยังคงเรียบนิ่ง
“เพื่อไม่ให้เอาเปรียบคุณเกินไปฉันขออาสาทำงานบ้านให้ทุกอย่างระหว่างอยู่ที่นี่ แลกกับที่ซุกหัวนอน”มีสิ่งเดียวที่เธอทำให้ได้ตอนนี้ หญิงสาวเองก็อยากทำประโยชน์ให้เขาบ้างต้องช่วยแบ่งเบาไม่ใช่สร้างภาระเพิ่ม ข้อเสนอของเธอทำให้ไซออนนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบเธอไป
“ตกลง”
2K
