ควันไฟจากซากปรักหักพังของคฤหาสน์ตระกูลไป๋ยังคงลอยอ้อยอิ่งตัดกับท้องฟ้าสีหม่นของนครไร้ใจ เยี่ยฉินยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากศพของอัจฉริยะวิหารเทพทั้งสามที่บัดนี้ไร้ซึ่งสง่าราศี ร่างของไป๋อวี่ที่เคยสูงส่งกลับนอนทอดร่างแน่นิ่งราวกับขยะชิ้นหนึ่ง ดวงตาที่เบิกค้างสะท้อนถึงความหวาดกลัวสุดขีดก่อนสิ้นลม
เยี่ยฉินสะบัดมือเบาๆ เรียก ภูตแกนกลางความทรงจำ ออกมา แสงสีม่วงเข้มปกคลุมศพของไป๋อวี่ไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงเอาลำแสงริบหรี่ที่เป็ "แก่นแท้จิติญญา" ออกมาหลอมรวมเข้ากับปลายนิ้ว
‘ข้อมูลที่ได้มา... หอคอยสัจจะแห่งวิหารเทพตั้งอยู่ใจกลางเมือง ภายใต้หน้ากากของโรงรับจำนำ "หมื่นโชคลาภ"’ เยี่ยฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก ‘พวกสุนัขรับใช้พระเ้ามักจะซ่อนตัวอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยกิเลสเสมอ’
มู่หย่งเดินเข้ามาหาเยี่ยฉิน แววตาของเด็กชายบัดนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความเ็าที่ลุ่มลึก "นายน้อย... คนพวกนี้มีของบางอย่างที่น่าสนใจซ่อนอยู่ในเกราะของพวกเขาขอรับ"
มู่หย่งใช้เนตริญญาชี้ไปยังอกเสื้อของไป๋อวี่ เยี่ยฉินก้มลงค้นดูและพบกับ "ป้ายหยกสลักลวดลายดวงอาทิตย์" มันคือป้ายอาคมระดับสูงที่ใช้ผ่านเข้าออกค่ายกลป้องกันของวิหารเทพโดยไม่ถูกตรวจจับ
"ทำได้ดีมากมู่หย่ง" เยี่ยฉินชมเชยสั้นๆ แต่ทำเอาเด็กชายรู้สึกพองโตในใจ "ป้ายนี้จะทำให้เราเดินเข้าประตูหน้าของพวกมันได้โดยไม่ต้องเสียเหงื่อแม้แต่หยดเดียว"
เยี่ยฉินไม่ได้มุ่งหน้าไปที่โรงรับจำนำทันที เขาพามู่หย่งกลับเข้าสู่ใจกลางตลาดมืดของนครไร้ใจ เขาซื้อชุดคลุมสีเทาหม่นสองตัวเพื่อปิดบังตัวตน และจงใจปล่อยข่าวลือผ่านทางโรงเหล้าว่า "นักฆ่าลึกลับที่สังหารตระกูลไป๋ได้หนีออกจากเมืองไปทางทิศเหนือแล้ว"
กลลวงนี้สร้างความโกลาหลให้แก่หน่วยสอดแนมที่เหลืออยู่ ทำให้พวกมันมุ่งความสนใจไปที่ประตูนครทิศเหนือ ในขณะที่เยี่ยฉินและมู่หย่งเดินทอดน่องอย่างใจเย็นไปยังทิศใต้สู่โรงรับจำนำ "หมื่นโชคลาภ"
โรงรับจำนำหมื่นโชคลาภ: รังของเหล่านักบุญจอมปลอม
โรงรับจำนำนี้ดูภายนอกเหมือนร้านค้าทั่วไปที่รับแลกเปลี่ยนของเถื่อน แต่เมื่อเยี่ยฉินก้าวเข้าไปข้างใน กลิ่นอายของปราณศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ค่ายกลพรางตากลับรุนแรงจนทำให้น่าสะอิดสะเอียนสำหรับจอมมารอย่างเขา
ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาขาเดียวที่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น "มีอะไรมาจำนำรึเ้าหนุ่ม? ที่นี่รับเฉพาะของที่มีค่าเหนือสามัญเท่านั้น"
เยี่ยฉินไม่ได้ตอบ แต่เขาวางป้ายหยกของไป๋อวี่ลงบนเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็ง
พริบตานั้น บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไป ชายหลังเคาน์เตอร์หน้าซีดเผือด เขารีบก้มหัวลงจนติดพื้น "ท่านผู้คุมกฎ! ข้าน้อยไม่ทราบว่าท่านจะมาถึงเร็วเพียงนี้ เชิญ... เชิญด้านหลังเลยขอรับ"
เยี่ยฉินเดินตามชายคนนั้นไปหลังม่านกั้น มู่หย่งเดินตามติดด้วยความระแวดระวังเนตริญญาของเขาทำงานหนัก มองเห็นกับดักลูกธนูและกลไกสังหารที่ซ่อนอยู่ในกำแพงนับสิบจุด
ห้องใต้ดินและแท่นพิพากษา
ชายคนนั้นกดกลไกที่ชั้นหนังสือ เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวลงสู่ใต้ดิน ที่นั่นคือ "หอคอยสัจจะ" สาขาย่อย มันคือคุกมืดที่ใช้กักขังและทรมานผู้ที่วิหารเทพตราหน้าว่าเป็ "มาร"
"นายน้อย... ข้าััได้ถึงเสียงร้องไห้จำนวนมากมาจากข้างล่างนั่น" มู่หย่งกระซิบ
"นั่นคือ 'สัจจะ' ของพวกมันมู่หย่ง" เยี่ยฉินกล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบ "การสร้างความบริสุทธิ์โดยการเหยียบย่ำผู้อื่น"
เมื่อลงมาถึงห้องโถงใหญ่ เยี่ยฉินพบกับนักบวชเกราะเงินอีกหกคนกำลังยืนล้อมรอบแท่นหินที่มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งถูกพันธนาการไว้ นางคือ "ไป๋เสวี่ย" บุตรีอีกคนของตระกูลไป๋ที่ไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับการกดขี่ของพ่อตนเอง และถูกพี่ชายอย่างไป๋อวี่ส่งตัวมาที่นี่เพื่อ "ชำระล้างจิตใจ"
"ไป๋อวี่? เ้ากลับมาแล้วรึ? แล้วศิลาาล่ะ?" นักบวชผู้หนึ่งถามขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง เพราะเยี่ยฉินใช้พลังกาลเวลาบิดเบือนรูปลักษณ์และเสียงของตนให้คล้ายกับไป๋อวี่อย่างแเี
"ศิลาอยู่นี่..." เยี่ยฉินเดินเข้าไปใกล้แท่นหิน "แต่คนที่จะชำระล้างวันนี้... ไม่ใช่หญิงสาวคนนี้"
เยี่ยฉินสลายวิชาพรางตา เผยร่างที่แท้จริงที่แผ่ปราณดำทมิฬออกมาปกคลุมทั่วห้องโถง นักบวชทั้งหกใจนทำอะไรไม่ถูก
"เ้า! เ้าไม่ใช่ไป๋อวี่! เ้าเป็ใคร!"
"ข้าคือความจริงที่พวกเ้าหวาดกลัวที่สุด"
เยี่ยฉินกระตุ้น ภูตแกนกลางกาลเวลา ผสานกับ ภูตหยาดน้ำสังหาร เขาสร้าง "โซ่ตรวนแห่งกาลเวลา" ขึ้นมาพันธนาการนักบวชทุกคนไว้กับที่ พลังกาลเวลาเร่งความเร็วการเน่าเปื่อยของเกราะเงินและอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของพวกมันจนกลายเป็ผุยผงในชั่วอึดใจ
"มู่หย่ง... จัดการพวกมันซะ นี่คือบททดสอบของเ้า"
เยี่ยฉินส่งดาบสั้นอาบพิษเย็นให้เด็กชาย มู่หย่งรับมาด้วยมือที่สั่นเทาชั่วครู่ ก่อนจะมองไปยังนักบวชที่เคยเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ในคุกแห่งนี้ แสงสีม่วงในดวงตาของเขาโชติ่ขึ้น
"เพื่อทุกคนที่ต้องตายในที่แห่งนี้..." มู่หย่งพุ่งตัวออกไป ด้วยความเร็วของเขาที่ได้รับพลังเสริมจากเยี่ยฉินนั้นเกินกว่าที่นักบวชที่ถูกพันธนาการจะโต้ตอบได้
เสียงฉึกเฉือนดังขึ้นต่อเนื่อง มู่หย่งสังหารพวกมันทีละคนด้วยความแม่นยำที่น่ากลัว
เยี่ยฉินเดินไปที่แท่นหินและสะบัดมือตัดโซ่ตรวนที่ล่ามไป๋เสวี่ยไว้ นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสับสนและหวาดกลัว "ท่าน... ท่านเป็ใคร? ทำไมถึงช่วยข้า?"
"ข้าไม่ได้ช่วยเ้าเพราะความเมตตา" เยี่ยฉินมองเข้าไปในดวงตาของนาง "ข้าช่วยเ้าเพราะเ้ามี 'ความแค้น' ต่อวิหารเทพที่ข้าสามารถใช้ประโยชน์ได้ ไป๋เสวี่ย... หากเ้า้าทำลายสิ่งที่ทำลายชีวิตเ้า จงมาเป็เงาของข้า"
หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหัวลงหมอบกราบ "ข้าน้อยไป๋เสวี่ย ยินดีมอบชีวิตและิญญาให้ท่านจอมมาร"
เยี่ยฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาเดินไปที่ใจกลางหอคอยสัจจะและใช้ศิลาาดูดซับเอา "ปราณศรัทธา" ทั้งหมดที่สะสมมานับร้อยปีในหอคอยนี้มาเป็ของตน
"ิญญา์ ขั้นที่ 6... บรรลุ!"
พลังของเขาพุ่งขึ้นอีกระดับ เยี่ยฉินมองไปที่กำแพงหินที่จารึกแผนที่ลับของวิหารเทพทั่วทวีป
—---------------------------------------------------
ศัตรูของศัตรูคือเบี้ยที่ยอดเยี่ยมที่สุด และความศักดิ์สิทธิ์ที่จอมปลอมจะพังทลายลงเมื่อเจอความมืดที่แท้จริง จอมมารไม่ได้เดินเพียงลำพังอีกต่อไป แต่เขากำลังสร้าง "คณะปฏิวัติเงามืด" ที่จะลุกขึ้นมาเผาผลาญวิหารเทพให้สิ้นซาก และก้าวต่อไป... คือ
การบุกเข้าสู่ใจกลางอำนาจของนครไร้ใจที่แท้จริง
159
