“ฮ่ะฮ่ะฮ่า! พวกเ้าจงจำไว้... เมื่อหัวหน้าของข้ากลับมา พวกเ้าจะ—"
“พอ ๆ” เรย์โบกมือปัดอย่างเบื่อหน่าย
“เธอจะขู่ให้ตายก็ไม่มีใครในหมู่เรากลัวแล้วล่ะน้อง”
ฮิคารุ คาเซโนะ หญิงสาวผู้เหลือรอดคนสุดท้ายจากกลุ่มศัตรู
แม้จะถูกจับมัดมือไว้แต่ก็ยังคงหัวเราะด้วยแววตาไม่ยอมแพ้เรย์หันหลังเดินกลับไปหาเอลร่าและมิจัง
“ว่าไงดี จะปล่อยน้องเขาไว้ที่นี่หรือจะ... แพ็กไปด้วย?”
มิจังขมวดคิ้ว
“ถ้าถามฉัน ฉันว่า… ทำให้เธอสลบแล้วทิ้งไว้ที่นี่เลยก็ดี
พวกเราจะได้ไปที่ถ้ำต่อเลย ไม่ต้องห่วงเื่นี้อีก”
เอลร่าพูดแทรก
“แต่ว่า... ถ้าเธอมีทักษะต้านการสลบล่ะ?
แล้วเธอกลับมาเล่นงานชาวบ้านทีหลัง... ไม่ได้หรอกนะ”
เรย์เกาหัว
“ก็จริง... งั้นเราพาเธอไปด้วยเลยละกัน แต่มัดไว้ให้แน่น แล้วก็…”
เรย์หยิบ ไอเท็มพิเศษ: แส้อัญเชิญอาคาไนท์ เฟนริล
แส้ที่สามารถเรียกหมาป่าิญญาจากเงามืดมาช่วยควบคุมเป้าหมายแสงเงาวูบวาบปรากฏพร้อมเสียงคำรามเบา ๆ จากหมาป่าสีดำเรืองแสงม่วงดวงตาสีแดงส่องประกาย ห่วงโซ่เวทพันรอบปลายแส้หมาป่าค่อย ๆ เดินเข้ามา ดมตัวฮิคารุแล้วนั่งลงมิจังเบิกตากว้าง
“พะ...พี่เรย์ เคยมีของแบบนี้ด้วยเหรอ?”
เอลร่าก็ใไม่ต่างกัน
“นี่พี่ไม่เคยบอกเราเลยนะ!”
เรย์ยิ้มมุมปาก
“ของขวัญจากระบบหลังปราบบราร์ค... พี่ขออุบไว้หน่อยจะได้โชว์เท่ ๆ แบบนี้แหละ~”
แส้กระตุกเล็กน้อยหมาป่าเดินมาคาบปลายเชือกของฮิคารุไว้อย่างว่าง่ายเรย์หันไปเตือน
“ถ้าเธอคิดหนี หรือคิดร้าย หมาป่าตัวนี้จะกระชากเธอจนไม่เหลือโอกาสคิดใหม่ เข้าใจมั้ยจ๊ะ~?”
ฮิคารุไม่ตอบแต่เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลลงแก้มเธอเบา ๆ
เรย์หันไปหาโมกะที่นั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่เขาคุกเข่าลงแล้วลูบหัวโมกะเบา ๆ
“โมกะ… ครั้งนี้พี่จะฝากหมู่บ้านไว้กับเธอ… ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้ส่ง คลื่นเวทเตือนภัย มานะเราเชื่อใจว่าเธอทำได้”
กลไกส่งสัญญาณของโมกะ
โมกะสามารถส่ง “คลื่นพลังเวทแบบลั่นะเื” เป็คลื่นกระจายรอบรัศมี 5 กิโลเมตรและเชื่อมต่อกับเรย์ผ่านวงแหวนเวทที่เรย์สลักไว้ใต้เท้าโมกะเมื่อก่อนหน้านี้
โมกะเงยหน้าขึ้นทำหน้าเหมือนจะร้อง “หงึ~” ก่อนจะยื่นใบไม้ที่คาบไว้ให้เรย์ แล้วหมุนตัวนั่งเฝ้าบ้านทันที
ก่อนออกเดินเด็กสาวน้อยที่เคยได้รับการช่วยเหลือจากโมกะ เดินเข้ามายืนตรงหน้าเรย์เธอจับชายเสื้อเรย์ไว้เบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น
“พวกพี่… สู้ ๆ นะคะ…ช่วยพาทุกคนในหมู่บ้านกลับมาด้วยนะคะ…”
เรย์ยิ้มแล้วยกนิ้วโป้ง
“แน่นอน สบายมาก!”
เอลร่าและมิจังพยักหน้าพร้อมกันจากนั้นทั้งกลุ่มก็หันหลังเดินออกจากหมู่บ้านทิ้งเสียงคำอวยพรไว้เื้ั
กลุ่มของเรย์หยุดยืนที่ปากถ้ำขนาดใหญ่แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนพื้นหินกรวดอากาศเริ่มเย็นลงเมื่อเข้าใกล้เสียงลมหายใจของหมาป่าที่จูงฮิคารุอยู่ดังก้องเบา ๆเรย์หันไปพูด
“ก่อนเข้าไป… ตรวจเช็คอุปกรณ์กับสเตตัสกันก่อนขอเช็กหน้าสถานะพวกเธอหน่อยนะ~!”
คลาส: นักเวทจันทรา (Moonshade Sorceress)
เลเวล: 17
HP: 1,240
MP: 1,980
STR: 40
INT: 250
AGI: 115
LUK: 85
CHA: 120
สกิล:
– Shadow Bloom (เวทดอกไม้ะเิเงา)
– Moonfall Veil (พรางตัวระยะสั้น)
– Dark Vortex (ดึงศัตรูสู่ศูนย์กลาง)
Passive: MP Regen +10% ต่อวินาทีในความมืด
คลาส: นักธนูลมเงา (Windveil Archer)
เลเวล: 15
HP: 940
MP: 680
STR: 120
INT: 80
AGI: 200
LUK: 140
CHA: 90
สกิล:
– Triple Shot
– Piercing Gust
– Sky Pierce (ลูกศรแสงทะลุเกราะ)
Passive: ความแม่นยำ +15% เมื่ออยู่บนที่สูง
คลาส: นักดาบเงา (Shadow Blade)
เลเวล: 17
HP: 1,800
MP: 850
STR: 210
INT: 95
AGI: 135
LUK: 110
CHA: 100
สกิล:
– Shadow Fang
– OverDevour: Cutline
– Void Counter
Passive: ทักษะ “ผู้ดูดกลืน” ทำงานอัตโนมัติเมื่อ HP < 30%
เรย์พยักหน้า
“ทุกคนเก่งขึ้นเยอะเลย พี่นี่ภูมิใจจริง ๆ!”
“แล้วก็... พวกเราน่ะ ถึงศัตรูจะมีกี่ร้อยคนก็ช่าง!”
เขายืดตัวขึ้น ทำมือกากบาท
“เพราะเราคือกิลด์ ‘ผู้กล้าไม่ได้ตั้งใจ’ ไงล่ะ!”
มิจังกลอกตาเอลร่าก็หัวเราะออกมา
เมื่อทุกอย่างพร้อมกลุ่มของเรย์ก็ก้าวเข้าสู่ความมืดภายในถ้ำเวคาลิทัส เสียงรองเท้ากระทบหินก้องสะท้อนทั่วโพรงถ้ำศัตรูมากกว่าร้อยคนรออยู่เบื้องหน้าพร้อมปริศนาของสมบัติที่ยังไม่มีใครรู้ว่าคืออะไรและชะตากรรมของชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน... ก็อยู่ในมือพวกเขาแล้ว
47K
