หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ณ ห้องเตรียมการภายในห้องสไตล์จีนโบราณ หลงเฟยกำลังยืนจ้องหน้าหญิงสาวผมดำยาวในชุดจีนสีฟ้า หรือก็คือรีเอลเทพธิดาประจำตัวของเขานั่นเอง“คุณหลงเฟยจ้องหน้าดิฉันแล้วเงียบไป คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ” รีเอลถามชายหนุ่ม เมื่อดูจากอาการแปลกๆของเขา“คือ...คือดูดีๆคุณรีเอลก็...ก็น่ารักเหมือนกันนะครับ” หลงเฟยตอบกลับไปแบบติดขัดเล็กน้อย“คุณหลงเฟยต้องการอะไรก็บอกมาตามตรงเถอะค่ะ เวลา5นาที ใกล้จะหมดแล้ว” สาวสวยอย่างรีเอลยังคงหน้าเรียบนิ่งดุจเทพธิดาน้ำแข็ง“เอ่อ...คือผมคิดว่าผมอาจจะต้องเข้าร่วมสงครามในวันพรุ่งนี้ ผมไม่มีความมั่นใจเลยครับ คุณรีเอลมีวิธีทำให้ผมเก่งขึ้นเร็วๆรึเปล่าครับ”“ดิฉันได้แจ้งคุณหลงเฟยไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้วนะคะว่าที่โลก Magic มีสำนักวิชาต่างๆ ที่สามารถเข้าไปฝึกฝนได้ และค่ายทหารที่คุณเข้ารับการฝึกนั้นก็เป็นสำนักวิชาประเภทหนึ่ง ที่ผ่านมาคุณแค่วิ่งออกกำลังกายเท่านั้นก็ทำให้ปัจจุบันมีเลเวลขึ้นมาที่ 8 แล้วนะคะ ถือว่าพัฒนาการเร็วขึ้นกว่าคนอื่นถึง 10 เท่า”“เอ้ะ! คุณรีเอลทราบด้วยเหรอครับ แล้วเลเวลของผมจะดูได้ที่ตรงไหนเหรอค...” ยังไม่ทันที่หลงเฟยจะพูดจบ รอบกายของเขาก็สว่างจ้าขึ้นมา“เฮ้อ! คุณหลงเฟยลืมสิ่งที่ดิฉันเคยบอกไว้จนหมดเลยสินะคะ อย่าลืมเพียงเรียกเมนูเหล่านี้ขึ้นมาในใจ ระบบตรวจสอบค่าสถานะ และระบบแผนที่ค่ะ ยืนยัน คุณหลงเฟยได้เลือก ถุงย่ามใหม่เอี่ยม ระดับ A เพื่อข้ามไปอีกโลก เริ่มส่งคุณหลงเฟยไปยังโลก MAGIC ในอีก 3....2...1” รีเอลถอนให้ใจออกมา เธอชักไม่แน่ใจว่าจะสามารถฝากภาระอันยิ่งใหญ่ไว้ที่ชายหนุ่มได้หรือไม่ “ครับ!” หลงเฟยโพล่งคำออกมาเสียงดัง ท่ามกลางความมืดมิด“หืม...เฟยเป็นอาราย ละเมอเหรอ?” วินเซนต์ที่นอนอยู่ใกล้ๆ ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของหลงเฟย แล้วถามเขาด้วยเสียงงัวเงีย“อ้ะ! ครับ ผมคงละเมอน่ะ พี่วินเซนต์หลับต่อเถอะครับ ผมขอตัวไปห้องน้ำก่อน” หลงเฟยบอกกับเพื่อนร่วมห้อง ก่อนที่จะลุกจากที่นอนแล้วออกไปด้านนอกห้องนอน พร้อมกับหยิบไฟฉายจากในย่ามเปิดส่องทางไปด้วย หลงเฟยเดินลงมาชั้นล่างของบ้าน แล้วเปิดประตูออกไปนั่งที่ระเบียง ชายหนุ่มนั่งพักแล้วค่อยๆตั้งสตินึกถึงเรื่องที่คุยกับรีเอลเมื่อสักครู่ แล้วเขาก็บ่นกับตัวเองออกมาท่ามกลางความเงียบยามราตรี“เฮ่อ! คุณรีเอลนี่ก็ใจร้ายจังเราอุตส่าห์เล่นมุข แต่ไม่เห็นขำเลยสักนิด ไหนมาลองดูอีกทีซิ”‘ตรวจสอบค่าสถานะ’ หน้าจอสีขาว ตัวหนังสือสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าชายหนุ่มหลงเฟย Lv.8พลังชีวิต 441พลังปราณ 10พลังจิต 10พลังเวทย์ 10STR (กำลัง) 70INT (ฉลาด) 325VIT (ทนทาน) 55AGI (ว่องไว) 48LUCK (โชค) 99.99% “เลเวล 8 จริงๆด้วย ค่าพลังทั้งสามอย่างยังอยู่ที่ 10 เท่าเดิม เพราะเรายังไม่เคยฝึกฝนพลังอะไรเลยส่วนค่าสถานะหลายอย่างน่าจะเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย แต่ค่าINT มีมากอยู่แล้วคงจะเพิ่มยาก สุดท้าย LUCK ไม่น่าเพิ่มมากไปกว่านี้แล้วล่ะ เรียกว่าเต็มแล้วจะดีกว่า โอ้!ปุ่มตั้งค่าหน้าจอด้วย แต่เอาไว้ทีหลังละกัน” หลงเฟยดูค่าสถานะอยู่สักครู่ก็ปิดหน้าจอลง จากนั้นก็เปิดหน้าจอใหม่ขึ้นมา ‘แผนที่’ หน้าจอแผนที่สี่เหลี่ยมปรากฏขึ้นมา หลงเฟยลองนำมือไปแตะดู เพราะคิดว่าการทำงานของระบบนี้ น่าจะคล้ายกับแอพพลิเคชั่นในโทรศัพท์มือถือแบบหน้าจอสัมผัสของเขา“อืม...มีหัวข้อ ชื่อเมือง ชื่อสถานที่ เวลา อุณหภูมิ เอ้ะ! ซูมเข้าซูมออก เลื่อนไปมาเพื่อดูส่วนอื่นได้ด้วย แล้วในจอส่วนที่เป็นสีดำนี่คือส่วนที่เรายังไม่เคยไปสินะ” หลงเฟยเลื่อนดูแผนที่อย่างเพลินๆ แล้วสายตาเขาก็สะดุดไปเห็นหัวข้อหนึ่ง “สั่งการด้วยเสียงเหรอ? ต้องกดเปิดการใช้งานก่อน ไหนลองดูสิ เมืองแอนวีน” หลงเฟยลองเรียกใช้งานแผนที่โดยเรียกชื่อเมือง หน้าจอแผนที่นั้นก็เปลี่ยนไปเป็นแผนที่เมืองแอนวีนที่ครอบคลุมพื้นที่กำแพงเมืองทุกด้าน แล้วชายหนุ่มก็ทดลองเรียกชื่อสถานที่ต่างๆที่เขาพอจะรู้จัก แต่หลายแห่งก็กลายเป็นหน้าจอสีดำ เพราะเขาไม่เคยไป สักพักเขาก็หยุดแผนที่ไว้ก่อนเพื่อเข้าครัวไปเตรียมทำอาหาร อีกด้านหนึ่ง ณ สถานที่ปริศนา“สวัสดีจ้ะรีเอล วันนี้เจ้าอารมณ์ไม่ดีเช่นนั้นหรือ” เสียงปริศนาที่แสนอ่อนโยนมาจากสตรีสูงศักดิ์ ผู้ที่มีแสงออร่าเจิดจ้าเปล่งประกายออกมาจากร่าง“ข้าน้อยไม่ค่อยสบายใจเกี่ยวกับคุณหลงเฟยเจ้าค่ะ ที่ผ่านมาเขามุ่งแต่จะขายของเพียงอย่างเดียว จนตอนนี้ภัยร้ายใกล้เข้าประชิดตัวแล้วเขาก็ยังไม่รู้วิธีรับมือด้วยซ้ำไป” รีเอลก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วกล่าวออกมาเสียงเบา“เจ้าอย่าได้ดูแคลนชายผู้นั้นเกินไปนักรีเอล ทายาทที่หลงอันหลิวเลี้ยงดูมาด้วยตนเองย่อมไม่ไร้ความสามารถ และที่สำคัญข้าเลือกสรรผู้กล้า หาใช่มาจากพลังทำลายล้าง หรือปัญญาอันเหนือล้ำผู้ใดไม่ หากแต่เป็นจิตใจที่เข้มแข็ง และมุ่งมั่นที่จะปกป้องคนที่รักต่างหากละ” สตรีปริศนายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนให้แก่รีเอล แม้จะไม่เห็นใบหน้าภายใต้แสงสว่างนั้น แต่หญิงสาวก็สัมผัสได้“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” รีเอลตอบรับผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความเชื่อมั่นที่เพิ่มขึ้น กลับมาที่ร้านอาหารของหลงเฟยขณะที่หลงเฟยกำลังจะเดินเข้าไปในครัว เขาก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังรื้อข้าวของอยู่ในครัว ซึ่งใจชายหนุ่มก็คิดว่าน่าจะเป็นคุณแอนแม่ครัวประจำร้านของเขาเอง แต่เมื่อหลงเฟยส่องไฟฉายไปที่ตัวคนผู้นั้น“ฮะ! แวน!!!” หลงเฟยตกใจที่เห็นเด็กน้อยแวน ซึ่งเขากำลังหันหลังทำอะไรสักอย่างในครัวมืดๆเวลานี้ เมื่อได้ยินเสียงของเจ้านายเรียกแวนก็หันหลังกลับมาพร้อมกับดวงตาสีแดงเพียงพริบตา ดวงตาของเด็กน้อยก็กลายเป็นสีดำตามปกติ พร้อมกับอาการสับสนเล็กน้อย“เอ่อ...อ่า คือนายท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงขอรับ” แวนถามแบบงงๆ“ฉันต้องถามนายมากกว่านะ ว่ามาทำอะไรในครัวตอนตีสี่ ปกตินายจะตื่นตีห้าไม่ใช่เหรอ?” หลงเฟยถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ“นี่ข้าอยู่ในครัวเหรอ? แล้วข้ามาอยู่นี่ได้ยั... แค๊กๆๆๆ” แวนยังสับสนอยู่ แต่แล้วเขาก็ไอออกมาอย่างแรง เหมือนมีอะไรติดคอ“เป็นอะไรมั้ย? นี่มัน!” หลงเฟยรีบเข้าไปดูแวนที่ไอออกมาตัวโยน และทรุดลงไปนั่งกับพื้น เมื่อหลงเฟยเข้าไปถึงตัวเด็กน้อย ชายหนุ่มก็เห็นข้าวสารกระจายเต็มพื้นรวมทั้งยังติดตามตัว และใบหน้าของแวนอีกด้วย แต่ยังไม่ทันที่หลงเฟยจะได้ทำอะไรต่อ ก็มีคนเข้ามาพอดี“นายท่านเกิดอะไรขึ้น... อ้ะ! แวนเป็นอะไรลูกแม่!” แอนที่ตื่นขึ้นมาเวลานี้เป็นกิจวัตรเพื่อเข้ามาเตรียมอาหารเช้าเข้ามาพบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอดี“เหมือนแวนจะกินข้าวสารเข้าไปแล้วติดคอนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้ คุณแอนมาดูลูกเถอะ” ชายหนุ่มตัดสินใจแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก่อนเพื่อช่วยเหลือเด็กน้อย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 38

คล้ายกับเรื่องหลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ ที่คุณอ่าน

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 38

คล้ายกับเรื่องหลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้