ตอนที่ 3
เมื่อสองพ่อลูกกลับขึ้นไปบนรถ เด็กน้อยถามปะป๊าด้วยความสงสัย
“ปะป๊าคะ พี่เค้าเป็หมออยู่ที่ไร่เราหรอคะ หมอรักษาสัตว์ใช่ไหมคะ แต่พี่เค้าทำแผลเบามากๆ เลย ไม่เหมือนกับปะป๊าแล้วก็นมสาย ทำแผลให้ธาราทีไร ธาราเจ็บมากๆ ทุกทีเลยค่ะ” หนูน้อยกล่าวออกไปด้วยความสดใส
“พี่เค้าเป็สัตวแพทย์ครับ หมอรักษาสัตว์อยู่ที่ฟาร์มของเรา พี่เค้าถนัดงานเกี่ยวกับการผ่าตัดเลยน่าจะทำแผลเก่งนะ” พ่อเลี้ยงอธิบายให้ลูกสาวฟัง
เมื่อมาถึงบ้าน ธาราถูกพ่อเลี้ยงอุ้มเข้าบ้านไป
“นมสายค๊า ธารากลับมาแล้วค่ะ”
“โถว คุณหนู หนีนมสายไปเที่ยวไหนมาคะ นมสายหาแทบแย่ คราวหลังอย่าวิ่งออกไปข้างนอกคนเดียวอีกนะคะ ต้องรอนมสายไปด้วยทุกครั้งนะคะ” นมสายพูดด้วยความเป็ห่วง เพราะเธอเลี้ยงคุณหนูั้แ่เกิด ทั้งรักทั้งเอ็นดู
“นมสายไม่ต้องเป็ห่วงหรอกครับ ในไร่เราไม่มีอันตรายอะไรหรอก แต่ปะป๊าขอห้ามไม่ให้ธาราไปท้ายไร่โดยเด็ดขาดนะ ที่นั่น่นี้ไม่ปลอดภัย” พ่อเลี้ยงพูดกับนมสายเสร็จก็หันไปกำชับลูกสาวแสนซนถึงสถานที่ต้องห้ามที่อาจจะเป็อันตรายได้ถ้าไปคนเดียว
“รับทราบค่ะ ปะป๊า” ธาราตอบรับโดยไว
“นมสายครับ่นี้สุขภาพเป็ยังไงบ้างครับ ให้ผมหาผู้ช่วยมาคอยดูแลธาราไหมครับ ถ้านมสายไม่ไหว” ตอนนี้ธาราอยู่ในไวกำลังซน อาจจะ้าคนดูแลเพิ่มเพราะนมสายมีอายุมากแล้ว
“นมสายยังไหวค่ะ ่กลางวันนมสายดูแลได้ค่ะ แต่คุณหนูมักจะฝันร้ายตอนกลางคืนค่ะ่นี้ น่าจะเป็เพราะฝนตกฟ้าร้องด้วยค่ะ ทำให้อาการของคุณหนูกำเริบ นมสายเลยต้องดูแลคุณหนู่กลางคืนเป็พิเศษค่ะ” นมสายบอกถึงเหตุผลที่่นี้ค่อนข้างมีอาการเพลีย เพราะต้องดูแลคุณหนูทั้ง่กลางวันและกลางคืน โดยปกติจะมีพ่อเลี้ยงคอยช่วยดูแลด้วย แต่เกิดปัญหาที่ไร่ทำให้พ่อเลี้ยงต้องกลับบ้านดึกมาเกือบสัปดาห์แล้ว
“่นี้ในไร่มีปัญหานะครับ เลยไม่ได้อยู่ช่วยนมสายดูธาราเลยครับ ถ้านมสายไม่ไหวนมสายบอกผมได้เลยนะครับ ผมก็เห็นนมสายเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ั้แ่พ่อกับแม่ผมเสียไปก็ได้นมสายคอยดูแลนี้แหละครับ” พ่อเลี้ยงเป็ห่วงเื่สุขภาพนมสายเป็อย่างมากเพราะด้วยอายุมากแล้ว จะให้เด็กในบ้านมาดูแลธาราแทน ธาราก็ไม่เอา ร้องไห้งอแง มีแต่พ่อเลี้ยงกับนมสายที่พอจะปลอบคุณหนูตัวแสบได้เมื่อมีอาการกำเริบขึ้นมา
“นมสายไหวค่ะ พอเลี้ยงไม่ต้องกังวลใจไป ถ้านมสายไม่ไหว นมสายจะรีบบอกพ่อเลี้ยงเลยนะคะ ไปค่ะ คุณหนูเราไปดูการ์ตูนกันดีกว่าค่ะ” นมสายประคองคุณหนูไปนั่งดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่น
พ่อเลี้ยงจึงปลีกตัวออกไปยังห้องทำงาน เค้ายังทำงานค้างไว้อยู่แต่พี่ฝนพนักงานต้อนรับของรีสอร์ตโทรมาก่อนทำให้เค้าต้องทิ้งงานเพื่อออกไปรับลูกสาวตัวน้อยในทันที
“เห้อ” เสียงถอนหายใจของพ่อเลี้ยงดังขึ้น บวกกับความเหนื่อยล้าที่ยังไม่ได้นอนั้แ่เมื่อคืน ทำให้พ่อเลี้ยงต้องเอนตัวบนเก้าอี้ทำงานเพื่อพักสายตา
“หรือจะหาพี่เลี้ยงไว้ดูแลธาราสักคนดี” พ่อเลี้ยงแอบคิดในใจ
“ช่างเถอะ ถ้านมสายไม่ไหวเดี๋ยวก็คงบอกเองแหละ”
“ว๊าย ปะป๊าคะ นมสายเป็ลมคะ ปะป๊า รีบลงมาเร็วค่ะ” เสียงของธาราดังขึ้น ทำให้พ่อเลี้ยงสะดุ้งด้วยความใแล้วรีบลงไปชั้นล่างด้วยความรวดเร็ว
“นมสายครับ นมสาย เป็ยังไงบ้างครับ” พ่อเลี้ยงประคองนมสายเอาไว้
“ฮัลโหลนิน เอารถใหญ่ออกหน่อย นมสายเป็ลม เร็วๆ เลยนะเว้ย” พ่อเลี้ยงรีบติดต่อบอกชนินทร์ ผู้ช่วยที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทเค้าด้วยความรวดเร็ว
“ธาราครับ หนูไปหยิบยาหอม ยาดม ในตะกร้าที่นมสายพกติดตัวไว้ตลอดให้ปะป๊าหน่อยครับ” พ่อเลี้ยงบอกลูกสาว
“มาแล้วครับพ่อเลี้ยง” คนขับรถของรีสอร์ตรีบวิ่งเข้ามาในบ้านด้วยความรวดเร็ว
“มา ช่วยประคองนมสายหน่อย คงต้องพาไปโรงพยาบาลในเมือง น่าจะต้องให้หมอตรวจให้ละเอียด แล้วไอนินละ ทำไมไม่มาด้วย” พ่อเลี้ยงถาม
“คุณนิน กำลังอาบน้ำอยู่ครับ หลังจากพ่อเลี้ยงโทรไปคุณนินก็รีบโทรติดต่อให้ผมเอารถรับก่อนครับ เดี๋ยวคุณนินจะตามไปทีหลังครับผม” คนขับรถรีบตอบโดยเร็ว
“งั้นไปกันได้เลยไม่ต้องรอ ธารา ไปกับปะป๊าเร็ว” ธาราเมื่อไปเอาตะกร้าของนมสายก็รีบเดินตามขึ้นรถไปด้วยความทุลักทุเล เพราะแผลของหนูหน่อยก็ยังเจ็บอยู่
โรงพยาบาลในตัวเมือง
“คุณหมอครับ คนไข้เป็อย่างไรบ้างครับ” พ่อเลี้ยงเอ่ยถามเมื่อคุณหมอออกมาจากห้องตรวจ
“คนไข้ฟื้นแล้วครับ เนื่องจากคนไข้น่าจะอดนอนมาครับจึงทำให้อ่อนเพลียบวกกับที่คนไข้มีอายุมากแล้ว จึงทำให้เป็ลม ถ้าพักผ่อนเพียงพอ ก็ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงครับ เป็อาการตามวัยแหละครับ ถ้ายังไงเดี๋ยวหมอจะให้ยาไปรับประทานแล้วก็รบกวนให้คนไข้พักผ่อนให้เพียงพอด้วยนะครับ ่นี้ต้องระวังเป็พิเศษก่อนครับ ไปรอรับยาแล้วก็กลับบ้านได้เลยนะครับ” คุณหมออธิบายถึงอาการของคนไข้
“โอเคครับคุณหมอ ไปธารา เราไปรับนมสายกลับบ้านกันครับ” พ่อเลี้ยงจูงมือลูกสาว แล้วพาเดินไปจัดการธุระให้เรียบร้อย
เมื่อกลับมาถึงไร่ธารคีรี ก็เป็เวลาหัวค่ำแล้ว
“นมสายไปพักผ่อนได้เลยครับเดี๋ยวผมจัดการพาธาราเข้านอนเองครับ” พ่อเลี้ยงเอ่ยบอกคนป่วย
“ได้ค่ะพ่อเลี้ยง งั้นนมสายขอไปพักผ่อนก่อนค่ะ ถ้าพ่อเลี้ยงมีอะไร พ่อเลี้ยงเรียกนมสายได้เลยนะคะ” นมสายเอ่ยบอกพ่อเลี้ยงไว้
“นมสายเป็ไข้ด้วยนะครับ ไปพักผ่อนให้อาการดีขึ้นก่อน ผมให้ลางานสัก 1 เดือน นมสายจะกลับไปพักที่บ้านกับลูกสาวก่อนก็ได้ครับจะได้มีคนดูแล เดี๋ยวทางธาราผมจัดการเองครับ” พ่อเลี้ยงเอ่ยบอกนมสายด้วยความเป็ห่วง
“ถ้าอย่างงั้นนมสายไปพักที่บ้านก่อนนะคะ โทรเรียกลูกสาวให้มารับแล้วค่ะ อีกไม่นานน่าจะมาถึง โอ๊ะ มาพอดี งั้นนมสายลานะคะ” นมสายกล่าวกับเ้านายที่เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน
“ได้ครับ ขอบคุณมากครับนมสาย”
เมื่อนมสายออกไปก็เหลือสองพ่อลูกที่ต้องดูแลกันเองใน่เดือนนี้ที่นมสายลาพักผ่อน
“ฮัลโหล ไอนิน หาพี่เลี้ยงมาดูแลธาราให้หน่อยซิ จ้างสัก 1 เดือน ในระหว่างที่นมสายลาป่วย นมสายอายุมากแล้ว ่นี้ใกล้จะปิดเทอมแล้วละ เอาแบบที่ดูแลเฉพาะกลางคืนนะ กลางวันธาราไปโรงเรียนคงยังไม่ต้องดูแล” พ่อเลี้ยงติดต่อผู้ช่วยให้หาคนดูแลธาราทันที เพราะ่นี้งานในไร่มีปัญหาเื่การลักลอบล่าสัตว์ป่าที่เกิดเหตุอยู่ที่ท้ายไร่ ทำให้พ่อเลี้ยงกับผู้ช่วยต้องค่อยติดต่อกับตำรวจเพื่อประสานงาน รวมทั้งการให้ความร่วมมือกับเ้าหน้าที่ในการให้พื้นที่เพื่อดักซุ่มโจมตี พวกลักลอบล่าสัตว์ผิดกฎหมายด้วย
“ได้ครับพ่อเลี้ยง อ้อ ถ้าดูแลแค่ชั่วคราว ไม่ได้จ้างถาวร พ่อเลี้ยงสนใจหมอเขมไหมครับ น้องเค้าเคยรับงานพิเศษดูแลเด็กเล็ก่ปิดเทอมเพื่อหารายได้ไปรักษาแม่ที่ป่วย จะได้ช่วยรุ่นน้องไอเก้าไปด้วยเลย น้องเค้าน่าจะเข้ากับเด็กได้ง่าย ผมได้ยินว่าเมื่อ่เช้า น้องเขมกับคุณหนูธาราเจอกันโดยบังเอิญ น่าจะไม่มีปัญหานะครับถ้าให้ดูแลแค่ชั่วคราว พอเลี้ยงสนใจไหมครับ ผมจะได้ลองถามน้องดู” ชนินทร์กล่าวกับพ่อเลี้ยง
“อาวหรอ ก็น่าสนใจนะ ่นี้งานในไร่ค่อนข้างยุ่งมาก ถ้าเกิดเหตุต้องออกไปตอนกลางคืน ธาราอาจจะงอแงได้ถ้าฝันร้าย มึงลองติดต่อดูแล้วกันว่าทางนั้นเค้ารับงานนี้ไหม บอกว่าเรียกค่าตอบแทนได้เลย ไม่เกี่ยง ขอแค่ดูแลธาราได้ก็พอ แล้วก็บอกไปด้วยว่าจ้างแค่ชั่วคราว เค้าจะได้ตัดสินใจง่ายขึ้น ลองไปคุยดูก่อนก็แล้วกัน ว่าทางนั้นโอเคไหม” พ่อเลี้ยงคิดว่าลองไปคุยก่อนก็ไม่เสียหาย ถึงอย่างไรก็จ้างพนักงานในไร่ตัวเอง น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ถ้าต่อไปมีเหตุการณ์แบบนี้อีกจะได้เรียกใช้งานได้เลย ถือเป็ผลดีกับทั้งสองฝ่าย
“ได้ครับ ถ้ายังไงเดี๋ยวผมลองคุยกับน้องเค้าแล้วจะรีบให้คำตอบนะครับ”
“ได้ ขอคำตอบเร็วที่สุดแล้วกันนะ ตอนนี้ให้นมสายกลับบ้านไปแล้ว ้าคนดูแลด่วนๆๆ เลย เร็วเท่าไหร่ได้ยิ่งดี” พ่อเลี้ยงสั่งด้วยความร้อนใจ
“ได้ครับพ่อเลี้ยง เดี๋ยวผมให้คำตอบภายในวันพรุ่งนี้นะครับ” ชนินทร์กล่าวเป็งานเป็การ
เช้าวันใหม่
“สวัสดีตอนเช้าครับพี่อร น้องเขมอยู่ไหนครับพอดีผมมีธุระจะคุยด้วยเป็การส่วนตัวนะครับ” ชนินทร์เข้ามาหาเขมิกาในตอนเช้า
“อ้อ หมอเขมหรอคะ กำลังดูแลวัว อยู่ที่ฟาร์มวัวค่ะ ่นี้ฝนตกบ่อยอากาศค่อนข้างชื้นเลยต้องดูแลเื่อาหารการกินกับเื่โรคติดต่อเป็พิเศษค่ะ เดี๋ยวคุณชนินทร์มา่พักเที่ยงก็ได้ค่ะเดี๋ยวอรบอกหมอเขมไว้ให้ว่าคุณชนินทร์มีธุระด่วน” เอมอรกล่าวบอกชนินทร์ไป
“ขอบคุณมากครับ ถ้ายังไงเดี๋ยวบอกหมอเขมให้ไปพบผมที่โรงอาหารของไร่นะครับ พักเที่ยงนี้นะครับ” ชนินทร์กล่าวฝากฝังเอมอรให้ไปแจ้งกับเขมิกา
“ได้ค่ะ คุณชนินทร์ เดี๋ยวอรแจ้งหมอเขมให้นะคะ”
“ขอบคุณมากครับ”
เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง เอมอรได้แจ้งกับเขมิกาว่าทางชนินทร์มีธุระด่วนจะคุยด้วยให้ไปพบกันที่โรงอาหารของไร่ เมื่อเขมิกาได้รับทราบก็เลยเวลาพักเที่ยงมาเกือบ 15 นาทีแล้ว เพราะเธอมีเคสผ่าตัดรักษาวัวที่มีแผลติดเชื้อ จึงให้มาสายจากเวลานัด เธอกวาดสายตาดูทั่วโรงอาหารก็เห็นชนินทร์นั่งอยู่
“สวัสดีค่ะ พี่ชนินทร์ พี่อรบอกเขมว่าพี่ชนินทร์มีธุระด่วนจะคุยกับเขมหรอคะ” เขมิกากล่าวออกไปด้วยความเกรงใจเพราะมาสายกว่าเวลาที่นัดไว้
“ใจเย็นๆ ก่อนครับน้องเขม พักท่านข้าวเที่ยงก่อนก็ได้ครับแล้วเดี๋ยวเราค่อยคุยธุระกัน น้องเขมเรียกพี่ว่าพี่นินเถอะครับ เรียกสบายๆ ได้เลยครับ ถือว่าพี่เป็พี่ชายก็ได้ครับ” ชนินทร์อดแซวไม่ได้ เพราะตอนสัมภาษณ์งานวันแรกก็บอกกับรุ่นน้องสาวไปแล้วว่าให้เรียกตนแบบสบายๆ ได้เลย
“เขมเกรงใจค่ะ งั้นเขมขอไปสั่งข้าวก่อนนะคะ วันนี้ใช้พลังงานเยอะมากค่ะ”
“เชิญตามสบายเลยครับน้องเขมเดี๋ยวเราค่อยคุยธุระกันครับ”
“มาค่ะ เขมเรียบร้อยแล้วค่ะ พี่นินว่าธุระมาได้เลยค่ะ” เขมิกากล่าวเมื่อเธอทานอาหารเที่ยงเรียบร้อยแล้ว
“คือว่าพี่มีงานพิเศษจะจ้างน้องเขมครับ ไม่รู้น้องเขมจะสนใจไหม เมื่อวานหลังจากคุณหนูธารากลับบ้านไป พอดีพี่เลี้ยงของคุณหนูเกิดล้มป่วยต้องเข้าโรงพยาบาลด่วน นมสายน่ะครับ แกเป็คนเก่าคนแก่ของไร่ พ่อเลี้ยงเห็นแกอายุมากแล้วจึงให้แกลาป่วยไปประมาณ 1 เดือน ก็เลยต้องหาพี่เลี้ยงไปดูแลคุณหนู่ตอนกลางคืนครับ” ชนินทร์กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังทำให้เขมิกาพลอยจริงจังไปด้วย
“พ่อเลี้ยงจึงฝากให้พี่หาพี่เลี้ยงให้ พี่เคยได้ยินกับไอเก้าว่าน้องเขมเคยรับเลี้ยงเด็กหารายได้พิเศษ่แม่ป่วยเพราะ้าเงิน เอ่อ น้องเขมสนใจไหมครับ เื่ค่าจ้างน้องเขมคิดได้ตามสบายเลยครับ พอดีว่าน่าจะจ้างแค่ชั่วคราวก่อนประมาณ 1 เดือน หรืออาจจะมีงานต่อเป็บางครั้งถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินอีก พ่อเลี้ยงบอกว่าถ้าเป็คนงานในไร่น่าจะมีจ้างอีกเป็ครั้งคราวนะครับ จะได้ง่ายต่อการเดินทางเพราะอยู่ในไร่ด้วย” ชนินทร์พูดโน้มน้าวให้เขมิกาสนใจ
“ขอทราบรายละเอียดงานหน่อยได้ไหมคะ ว่าทำงานประมาณไหน” เขมิกากล่าวไปด้วยความจริงจัง
“ก็ เริ่มงาน 5 โมงครึ่ง หลังน้องเขมเลิกงานจากไร่ตอน 5 โมง มีเวลาเตรียมตัวประมาณ ครั่งชั่วโมงให้เดินทางไปที่บ้านพ่อเลี้ยงครับ งานนี้ต้องนอนกับคุณหนูใน่ตอนกลางคืนจนถึงเช้า คุณหนูมีโรคประจำตัวครับ อาการจะกำเริบเมื่อมีฝนตกในตอนกลางคืน ต้องมีพ่อเลี้ยงหรือนมสายนอนเป็เพื่อนไป่กลางคืน อาการก็ฝันร้ายร้องไห้เมื่อได้ยินเสียงฝนกับเสียงฟ้าร้อง ผมบอกรายละเอียดได้ประมาณนี้ครับ ถ้าน้องเขมสนใจ พ่อเลี้ยงก็จะแจ้งอาการอย่างละเอียดให้ฟังอีกครั้งครับ” ชนินทร์บอกอาการคร่าวๆ ให้เขมิกาฟัง
“ส่วนเลิกงานก็ประมาณ 7 โมงเช้า น้องเขมเริ่มงานที่ไร่ 8 โมง เวลาน่าจะได้นะครับ ที่บ้านพ่อเลี้ยงเราจะจัดห้องไว้ให้พี่เลี้ยงใกล้ๆ ห้องคุณหนูเลยครับเผื่อให้สะดวกต่อการดูแล ถ้าน้องเขมกลับกลับมาที่ห้องพักไม่ทันก็แต่งตัวมากจากบ้านพ่อเลี้ยงเลยก็ได้นะครับ” ชนินทร์ทั้งวางแผนการเดินทางทั้งพูดโน้มน้าวให้เขมิกาสนใจ
“ส่วนเงินค่าจ้าง คิดมาได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจเพราะเป็งานด่วน ถ้าน้องเขมสนใจสามารถเริ่มงานเย็นนี้ได้เลยยิ่งดีครับ พ่อเลี้ยงงานยุ่งมากครับ่นี้กลัวคุณหนูจะไม่มีคนดูแลนะครับ พ่อเลี้ยงจะได้เบาใจไปบ้างครับ”
เขมิกาคิดตามที่ชนินทร์พูดแล้วไตร่ตรองถึงเวลารวมทั้งหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบว่าเธอสามารถทำได้หรือไม่ แถมยังเกรงใจเพื่อนของรุ่นพี่ให้อุตส่านึกถึงเธอเมื่อมีเื่เดือนร้อน
“อา เขมก็เกรงใจกลัวจะช่วยได้ไม่มากถ้ายังไงให้เขมไปลองงานก่อนสัก 1 สัปดาห์ก่อนก็ได้ค่ะ ถ้าเขมทำได้ดีแล้วค่อยให้ค่าจ้าง ถือว่าเขมช่วยรุ่นพี่ดูแลลูก เขมกลัวเดี๋ยวน้องธาราจะเข้ากับเขมไม่ได้แล้วพ่อเลี้ยงจะต้องไปจ้างมืออาชีพแทนจะได้ไม่เป็ปัญหาค่ะ” เขมิกาไม่กล้าคิดเงินเ้านายพี่พ่วงตำแหน่งเพื่อนของรุ่นพี่ด้วย เพราะตอนเธอได้รับฝากฝังจากรุ่นพี่ พ่อเลี้ยงกับพี่ชนินทร์ก็ช่วยเหลือเธอโดยไม่ได้พูดอะไร
“จะเอาอย่างนั้นหรอครับน้องเขม” ชนินทร์ก็เกรงใจเขมิกาเช่นกัน
“เอาอย่างนั้นแหละค่ะพี่นิน ถือว่าเขมช่วยเผื่อถ้าเขมดูแลไม่ได้จะได้ให้พี่นินมีเวลาหาพี่เลี้ยงที่เป็มืออาชีพค่ะ” เขมิกากล่าวไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“โอเครับน้องเขม งั้นเริ่มงานเย็นนี้เลยนะครับ เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับไปเก็บของที่ที่พักแล้วเราไปบ้านพ่อเลี้ยงกันครับ” ชนินทร์นัดกับเขมิกา
“ได้ค่ะ เจิกันตอนเย็นนะคะ” เมื่อตกลงกันได้แล้ว ชนินทร์กับเขมิกาก็แยกย้ายกันไปทำงานในหน้าที่ของตน
“พ่อเลี้ยงครับ น้องเขมบอกว่าเื่เป็พี่เลี้ยงเดี๋ยวจะขอลองงานก่อน 1 สัปดาห์โดยไม่รับค่าจ้างครับ ถ้าพ่อเลี้ยงเห็นว่าน้องเขมทำได้เดี๋ยวค่อยตกลงเื่ค่าจ้างกันหลังจากนั้น แล้วก็น้องเขมสามารถเริ่มงานได้เย็นวันนี้เลยครับ” ชนินทร์รีบรายงานพ่อเลี้ยงโดยด่วน
“อืม ได้ เื่ที่พักแล้วรายละเอียดงานละ ได้แจ้งไปไหม ว่าต้องมาพักที่บ้านกู” พ่อเลี้ยงเอ่ยถาม
“แจ้งรายละเอียดเรียบร้อยครับ น้องเค้ารับทราบอาการของคุณหนูไปคร่าวๆ แล้วครับ ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ผมแจ้งว่าเดี๋ยวพ่อเลี้ยงจะคุยเอง” ชนินทร์กล่าวเป็งานเป็การ
“ได้ พร้อมเริ่มงานเย็นนี้เลยนะ มึงไปจัดการด้วย” พ่อเลี้ยงสั่ง
“ได้คร๊าบบบ เ้านาย” ชนินทร์กล่าวด้วยท่าทีอารมณ์ดีเมื่อจัดการคุยเื่สำคัญเสร็จ
“เ้านายอะไร เพื่อนกันทั้งนั้น เดี๋ยวเถอะมึง” พ่อเลี้ยงเริ่มรำคาญเพื่อนของตน
“เอานา เื่งานก็ซีเรียสเข้าไว้” ชนินทร์กล่าวกับเพื่อน ให้เพื่อนคลายเครียด
“เย็นนี้บอกคนขับรถที่ไปรับธาราด้วย ว่าให้ระมัดระวังความปลอดภัย ่นี้ไร่ข้างๆ มันเริ่มจะก่อกวนละนะ เมื่อวานส่งลูกสาวมากวนกูถึงไร่ กูเป็คนยังไงไม่รู้รึไงวะ มึงไปจับตาดูลูกสาวไร่โน้นไว้ด้วย อย่าให้มากวนกูนัก” พ่อเลี้ยงกล่าวด้วยท่าทีอารมณ์เสีย
“โห คุณคิมคร๊าบ ของสวยๆ งามๆ มาให้ดูถึงที่กลับไม่ชอบ” ชนินทร์อดแซวเพื่อนไม่ได้
“มึงชอบ มึงก็ไปดูเอาเองแล้วกัน ของสวยๆ งามๆ นะ” พ่อเลี้ยงรู้สึกรำคาญ ผู้หญิงที่สวยแต่ไม่ทำงานทำการ สวยแบบไร้สมองเนี่ย
“เคยได้ยินไหมครับ หน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่งนะครับ” ชนินทร์อดแหย่เพื่อนไม่ได้
“แล้วเคยได้ยินไหมละ สวยแต่รูปจูบไม่หอมน๊ะ” พ่อเลี้ยงสวนไปทันควัน
“ครับๆ ” ชนินทร์เลิกเถียงกับพ่อเลี้ยงแล้วก็มาเข้าเื่สำคัญ
“แล้วเื่ที่ท้ายไร่ ตำรวจว่าไงบ้างครับพ่อเลี้ยง”
“มา คุยเื่สำคัญกันต่อเลย เื่นี้น่าจะเื่ใหญ่นะ ตอนนี้หลักฐานเริ่มชี้เป้าไปทางไร่ข้างๆ เราแล้วละ” พ่อเลี้ยงและชนินทร์กลับเข้าสู่โหมดจริงจรังอีกครั้ง