เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ผมก้าวออกจากห้างสรรพสินค้า แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยถุงข้าวของแทบล้นมือ เพียงแค่ชั่วโมงเดียว เงินที่หามาได้ก็แทบจะหายวับไปกับตา เหลืออยู่ในกระเป๋าเพียง 500 บาทเท่านั้น

“เฮ้อ…เล่นใช้ไปเกือบ 12,000 กว่าบาท ในพริบตาเลยนะเรา ทั้งน้ำหอม ทั้งรองเท้า เสื้อผ้า แล้วก็ของจุกจิกอีกเพียบ…” ผมบ่นกับตัวเอง แต่ปากก็ยิ้ม อย่างห้ามไม่อยู่

ถึงจะเสียดาย แต่ก็ยอมรับว่าการมีเงินใช้มันฟินจริง ๆ 

[ติ๊ง]

[คุณได้เรียนรู้ สกิล: คลาวค์ ระดับ 1]

[สกิลนี้สามารถใช้สำหรับเก็บสิ่งของต่าง ๆ เข้าสู่พื้นที่จัดเก็บส่วนตัว โดยไม่เปลืองที่ทาง]

ผมชะงักเล็กน้อย สายตาเหลือบไปมองถุงของที่ถืออยู่เต็มสองมือ “หือ…แบบนี้ก็ไม่ต้องพะรุงพะรังแล้วสิ... สกิลแรกที่แกให้ฉันก็โอเคเหมือนกันนะ”

“ไหน ๆ เปิดใช้ สกิล คลาวค์ หน่อย” 

วู๊ป..!

ทันใดนั้น…

ช่องวงกลมสีดำหมุนวนปรากฏขึ้นกลางอากาศ คล้ายกับพายุหมุนขนาดเล็กที่ดูดทุกสิ่งเข้าไปได้ ผมลองเอาถุงของที่ถืออยู่ไปจ่อใกล้ ๆ

ฟุ่บ—!

ของทั้งหมดถูกดูดหายวับเข้าไปในช่องนั้นอย่างง่ายดาย ก่อนที่วงกลมจะหดตัวหายไป เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ผมยืนมองมือตัวเองที่ว่างเปล่าแล้วอุทานเบา ๆ

“บ้าไปแล้ว…แบบนี้จะซื้อของเยอะแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวเก็บไม่ไหวแล้วสิ”

ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเหลือเชื่อ “โอ้โห…นี่มันเป็๲กระเป๋าวิเศษของโดราเอม่อนชัดๆ”

…

ในขณะที่ผมกำลังขับรถกลับห้องพัก เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นทันที

ติ๊ง!

[คุณเมษา / เพศหญิง / อายุ 21 / ฐานะปานกลาง / รับผู้โดยสารจาก ไอคอนสยาม ไปส่งที่ โรงแรม มูลซิตี้ / (เจาะจงเป้าหมาย)]

[รับหรือไม่]

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่มัน... น้องเมษานี่นา กำลังจะกลับห้องพักงั้นเหรอ”

ไม่ต้องคิดนาน ผมกดรับทันที 

ไม่นานผมก็ขับไปถึงหน้าจุดนัดรับ เห็นเธอนั่งรออยู่กับเพื่อนสาวคนหนึ่ง ทั้งคู่แต่งตัวสวยสะดุดตา เพื่อนของเธอก็ดูน่ารักไม่แพ้กันเลย

ผมชะลอรถเล็กน้อยก่อนจะจอดเทียบ สายตาของเมษาเหลือบมาเห็นผมพอดี เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ ก่อนรีบสาวเท้าเข้ามาหา

“เอ้า เจอพี่อีกแล้ว” เมษาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

ผมยกยิ้มตอบกลับทันที “แถวนี้คงมีแต่พี่มั้ง”

เพื่อนสาวที่ยืนข้างเธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหันไปถามเสียงเบา ๆ “พี่คนนี้เหรอ ที่เธอเล่าให้ฉันฟังเมษา?”

“ใช่ ๆ พี่คนนี้แหละที่มาส่ง” เมษาหันไปบอกเพื่อนสาว

เพื่อนสาวกระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอ “หล่อเหมือนกันนี่นา”

เมษาได้ยินก็เพียงแค่ยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ แสดงความเขินอายอย่างน่ารัก

ผมพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “เดี๋ยวพี่กดยกเลิกคำสั่งนะ เพราะพี่ก็จะกลับเหมือนกัน”

เพื่อนสาวของเธอหันมามองแล้วเอ่ยแทรกด้วยรอยยิ้ม

“แบบนี้ก็ไม่คิดเงินใช่ไหมคะ?”

ผมยิ้มตอบเบา ๆ “ไม่ ๆ ทางเดียวกัน แต่พี่ขอแวะเติมน้ำมันก่อนนะ ใกล้ขีดแดงแล้ว”

ผมหันมองเข็มน้ำมันที่หน้าจอรถ มันเหลือน้อยเต็มที ผมกัดฟันคิดในใจเบา ๆ

“ระบบแกก็ไม่เติมให้ฉัน”

ทันใดนั้น เสียงเย็น ๆ แต่ชัดเจนดังก้องอยู่ในหัว

[หากอยากให้ระบบช่วยเติมน้ำมันให้ คุณคงต้องมีระดับสูงกว่านี้ ตอนนี้คุณเป็๲เพียง คนขับอิสระ ต้องมียอดเงินที่หาเองครบ 10,000 บาท เงินนี้ไม่ต้องสะสมต่อเนื่องจนครบ คุณสามารถใช้เงินได้ ตอนนี้คุณสะสมได้เพียง 2,500 บาท เท่านั้น]

ผมถอนหายใจเบา ๆ มองเข็มน้ำมันที่ใกล้แดงเต็มที และคิดวางแผนว่าจะหาเงินเพิ่มอย่างไรให้ถึงระดับที่ระบบอนุญาต มันคงจะสบายขึ้นมาไม่มากก็น้อย

เมษาขึ้นนั่งซ้อนท้าย จากนั้นเธอก็หันไปบอกลาเพื่อนสาวของเธอ ผมรอให้พวกเขาบอกลากันเรียบร้อย ก่อนจะบิดคันเร่งเคลื่อนรถออกไป

ขับไปไม่นาน ผมก็เจอปั๊มน้ำมัน เลยเลี้ยวเข้าไปเติมทันที

ผมเติมไป 100 บาท ให้เต็มถัง เพื่อให้มั่นใจว่าจะขับต่อไปได้โดยไม่ติดขัด

เมื่อเติมเสร็จ ผมหันไปบอกเมษา

“เดี๋ยวพี่ขอแวะ เซเว่น ก่อนนะ จะซื้ออะไรกลับไปกินสักหน่อย”

เมษาพยักหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม 

ผมบิดคันเร่ง มุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ 

ผมจอดมอเตอร์ไซค์หน้าเซเว่น เมษา๷๹ะโ๨๨ลงไปยืนรอข้าง ๆ ผม

“พี่จะซื้ออะไรเหรอคะ” เธอถาม เพื่อไม่ให้เงียบเกินไป

“เอ่อ…ก็คงแค่ของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่แหละเดี๋ยวดูก่อน” ผมตอบพลางเดินเข้าร้าน

เมษาเดินตามเข้ามาแล้วพูดติดตลก ตามองขนมและเครื่องดื่มเต็มชั้น

“เยอะขนาดนี้ จะกินหมดไหมเนี่ย?” เธอแซว

ผมหัวเราะ “พี่ไม่ซื้อหมดนี่หรอก” จากนั้นผมเดินไปเอาตะกร้าใกล้ๆ 

เมษาอมยิ้มพลางเดินตามผมมาเหมือนเด็กน้อย ก่อนที่เธอจะแวะไปดูของตรงชั้นบำรุงผิว ส่วนผมเดินตรงไปยังโซนเครื่องดื่ม

ในใจตอนนั้นคิดเพียงอย่างเดียว วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน อยากหาเบียร์เย็น ๆ มาดื่มสักหน่อย ผมหยุดมองตู้แช่ สายตาไปสะดุดที่เบียร์สิงห์แบบแพ็ก 4 กระป๋อง ราคา 200 บาท

“ตอนนี้เหลือเงิน 400 บาทยังพอซื้อได้ไม่เป็๞ไร พรุ่งนี้ตื่นเช้า ๆ เก็บรอบคูณสาม ก่อน 6 โมงเช้า ก็คงมีเงินใช้แล้ว” ผมคิดในใจพลางเอื้อมมือไปหยิบใส่ตะกร้า

ผมเดินต่อไปอีกหน่อย ก่อนจะหยิบถั่วลิสง 2 ห่อรวมราคา 20 บาทติดมือมา จากนั้นก็ตรงไปหาน้องเมษาที่กำลังยืนเลือกครีมอยู่

สายตาผมเผลอจับจ้องเธออยู่นาน เมษาช่างเป็๞คนที่ทั้งสวยและน่ารักในเวลาเดียวกัน เสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวข้างในถูกคลุมด้วยเสื้อแขนยาวผ้าบาง ๆ กางเกงยีนส์ขากระบอกมีรอยขาดตรงน่อง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ทำเอาผมเผลอใจเต้นแรง

เธอหันมาพอดี ทำเอาผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

“เสร็จแล้วเหรอคะ” เมษาถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มบาง ๆ มาให้

“อืม…เสร็จแล้ว” ผมตอบสั้น ๆ พลางยกตะกร้าให้เธอดู

เธอก้าวเข้ามาใกล้ มองของที่ผมหยิบใส่ไว้ในตะกร้าแล้วหัวเราะเบา ๆ

“เบียร์กับถั่ว… พี่นี่สายชิลเลยนะคะ” 

ผมเกาหัว ยิ้มแห้ง ๆ “ก็…เหนื่อยมาทั้งวัน ขออะไรเย็น ๆ หน่อย”

“พี่กินคนเดียวสี่กระป๋องเลยเหรอ” เมษาถามพลางยิ้ม ก่อนจะหันไปดูของที่ชั้นถัดไป

“สบาย ๆ กินไม่หมดก็เก็บไว้ได้” ผมตอบพร้อมเดินตามเธอไป

เธอเอียงคอมองของบนชั้น พลางเอ่ยถามต่อ

“แล้วพี่ไม่กินข้าวเหรอคะ… หรือกินมาแล้ว”

ผมหัวเราะเบา ๆ “ยังเลย... พี่ว่าจะหาของง่าย ๆ ไปกินด้วยนี่แหละ”

หลังจากเลือกของกันอยู่สักพัก ผมก็เดินไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน ตะกร้าในมือมีทั้งเบียร์ ถั่ว และของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หยิบมาเพิ่ม เมษาเดินตามมาพร้อมของในมือเหมือนกัน

เธอหยิบมาลงตะกร้าเดียวกันกับผมพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้า แอปเซเว่น

ผมพยักอย่างเข้าใจ “อ๋อ..เดี๋ยวพี่โอนคืนให้นะ”

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูด “ถือว่าเป็๞ค่ารถค่ะพี่ ไม่เป็๞ไร…”

ผมจึงไม่ได้ขัดอะไร ปล่อยให้น้องเป็๞คนจ่ายไปก่อน เธอหยิบมือถือขึ้นมาแล้วสแกนจ่ายทันที ตัวเลขบนหน้าจอขึ้น 500 บาท

ติ๊ง!

[คุณได้รับเงิน 2000 บาท]