Yesterdays dream ฝันวันวาน

   นับตั้งแต่วันนั้นเราพยายามเรื่องราวในความฝันให้ได้แต่มันกลับกลายเป็นแค่เศษเสี้ยวและความเลือนลาง แม้ร่างกายเราจะหายดีเป็นปกติเพราะได้กำลังใจจากเพื่อนรวมไปถึงพ่อแม่ของรินที่เข้ามาดูแลเราด้วยความรู้สึกผิด ส่วนนาวก็ถูกจับและถูกตัดสินจำคุกสิบห้าปีฐานกระทำการข่มขืนกระชำเราและทำร้ายร่างกายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่นาวคงจะเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมให้อภัยเราเพราะสิ่งที่เราทำมันเจ็บปวดมากสำหรับนาวและมันยังเป็นแผลใจให้นาวจนไม่มีที่สิ้นสุด และเรื่องงานแต่งงานของเรากับพีสุดท้ายกลายเป็นพีที่ยอมถอยเพราะสองคนต่างที่จะหมดรักกันและรู้สึกผิดที่กลายเป็นต้นสายปลายเหตุให้รินตาย

เชอร์รี่ : เจอกันนะริน

เหมย : อืมไว้เจอกันนะ

เราออกมาจากโรงพยาบาลหลังจากรักษาร่างกายและสุขภาพจิตเกือบหนึ่งปีเต็มกว่าร่างกายทุกส่วนมันจะฟื้นตัวแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่มันกลับคืนมาไม่ได้ก็มีแต่ความรู้สึกที่ยังโหยหาคนที่ตายไป ถึงแม้ความจริงเขาจะตายไปนานแล้วก็ตามแต่เรายังคงคิดถึงเขาเสมอ ได้แต่ดูรูปวันวานที่เคยไปด้วยกัน สถานที่ ความทรงจำ มันกลับไม่ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นสักที เราควรทำยังไงกับความรู้สึกที่ยังจมปลัก? เราควรทำยังไงกันแน่? เราไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้บอกลา ไม่มีโอกาสที่จะได้กอดเป็นครั้งสุดท้าย สุดท้ายมันก็กลายเป็นเพียงฝันวันวานที่ไม่มีวันจะวนกลับมา มันมีเพียงทางเดียวคือเราต้องไปหาเขาเท่านั้นถึงจะจบทุกอย่างลงไปได้

" เหมยตื่นเร็ว "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เสียงใครอ่ะ?

.

.

.

.

.

.

.

" เหมยลงเร็ว "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

รินหรอ ?

.

.

.

.

.

.

.

.

" ตามเรามานะ เรารออยู่ที่เดิม "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เราไปตามเสียงกระซิบที่พยายามบอกทางเราให้ไปตามที่เขาต้องการสุดท้ายเราก็มาหยุดที่สะพานที่รินกระโดดน้ำฆ่าตัวตายและเราก็เจอ........

ริน : ในที่สุดเหมยก็หาเราเจอจนได้สินะ

เหมย : ริน!!!

ริน : เป็นไงบ้างคิดถึงเราไหม?

เหมย : คิดถึงสิ คิดถึงมากๆเลย แล้วรินไปอยู่ไหนมาทำไมไม่มาหาเราบ้างเลย

ริน : เราก็รอเหมยอยู่ตรงนี้นะไม่ได้หายไปไหน

เหมย : แล้วก็ไม่บอกเราหายไปไม่บอกสักครั้งเลย

ริน : จริงๆเรามารอเหมยไปกับเรา

เหมย : ไปไหนหรอ?

ริน : ไปในที่ที่มีเราสองคน มีแค่เราไม่มีคนอื่น อาจจะไกลจากที่นี้แต่ไม่มีใครแน่นอน

เหมย : รินพูดจริงๆนะ

ริน : เราพูดจริงรินขึ้นมาสิค่อยๆนะ จับมือเราไว้แน่นๆนะิ อย่าปล่อยมือนะ

เหมย : อืม

ริน : เรานับหนึ่งถึงสามแล้วกระโดดนะ

1

.

.

.

.

2

.

.

.

.

3

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เหมย : ขอบคุณนะริน

ริน : ขอบคุณอะไรหรอ?

เหมย : ก็ขอบคุณที่พาเรามาอยู่ด้วยแล้วก็ขอบคุณที่พาเราพ้นจากเรื่องราวต่างๆ

ริน : อืมไม่เป็นไรหรอก จากนี้ไปที่นี่ก็จะมีแค่เราสองคน มีแค่เหมยกับริน เราจะอยู่ด้วยกันจนกว่าทุกอย่างมันจะกลายเป็นแค่ความทรงจำ เราจะอยู่กันตลอดไปไม่จากกันไปไหน

เหมย : รินสัญญานะว่าจะไม่ทิ้งเรา

ริน : อืม เราสัญญา

/// จบ ///