Falling Fast
#6.2
[Mimii’ s talk]
น้องพีท...
น้องรอบคอบกว่าฉันเยอะ
ฉันเอาแต่สนใจว่าอยากพาพีทไปเจอเฟิร์นให้มันจบๆ ไป จนละเลยรายละเอียดสำคัญอย่างการเตรียมรายละเอียดให้ตอบตรงกันไปเลย
ถ้าน้องไม่ทักขึ้นมา พรุ่งนี้ฉันคงไปแบบมั่นหน้าและจบด้วยการหน้าแหก
เละ...
พังไม่เป็ท่าแน่นอน
ฉันถอนหายใจพร้อมกับเปิดประตูร้านนมปั่นเข้ามา โชคดีที่อพาร์ตเมนต์ของฉันอยู่ห่างไปเพียงสองร้อยเมตรเท่านั้นก็เลยไม่ต้องออกไปไหนไกล
กวาดสายตามองครู่เดียวก็เห็นน้องพีทนั่งอยู่ พีทเป็ใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวโอเวอร์ไซส์ตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์สีซีดธรรมดา หากทว่าพออยู่ในชุดลำลองแบบนี้น้องดูโตกว่าใส่ชุดนักศึกษาอีก
ไม่เหมือนเด็กอายุสิบเก้าเลย
ฉันในชุดเสื้อแขนสั้นกับกางเกงผ้าขายาวกรอมข้อเท้าดูไม่ค่อยเข้ากับน้องเท่าไหร่
กลับไปเปลี่ยนชุดดีไหม?
แล้วจะคิดมากทำไม แค่คุยกันธรรมดาเองนี่
“น้องพีท”
เรียกให้เขาละสายตาจากมือถือขึ้นมามอง น้องก้มหัวให้ฉันเล็กน้อย พีทยื่นแผ่นเมนูมาให้เมื่อฉันนั่งเสร็จ
“พี่จะกินน้ำอะไรไหม เลือกก่อน เดี๋ยวผมเดินไปสั่งให้”
“น้ำเปล่าแล้วกัน พี่ไม่กินดึกค่ะ”
“กลัวอ้วน?”
“ไม่เชิงอ่ะ พี่ท้องอืดง่าย”
น้องพยักหน้ารับรู้แล้วลุกไปสั่งน้ำ ครู่เดียวพีทก็กลับมาพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งและนมสดร้อน
“น้องพีทชอบดื่มนมหรอคะ”
“ผมชอบนมสดที่สุดเวลาไปคาเฟ่”
“อ่อ”
“พี่มี่”
“คะ?”
“ไม่ต้องพูดเพราะกับผมขนาดนั้นก็ได้ มันดูไม่เป็กันเอง ถ้าต่อหน้าคนอื่นมันจะไม่เนียน”
“แล้วจะให้พี่พูดยังไงคะ”
น้องพีทเอนหลัง หรี่ตามองหน้าฉันอย่างขัดใจ
“เริ่มจากตัดหางเสียงออกไปก่อนเลย ไม่ต้องลงท้ายคะ ค่ะ แล้ว”
“โอเคค่ะ”
“ผมพึ่งพูดไปเมื่อกี้เองนะ”
ปกติฉันก็ไม่ได้เรียบร้อยขนาดนั้นหรอก แต่เราพึ่งเจอกันวันแรกไง กับคนที่พึ่งรู้จัก ก็ต้องพูดเพราะหน่อยถูกไหม
แต่ถ้าน้องบอกแบบนั้น ฉันจะเพิ่มความเป็ดันเองให้ก็ได้
“โอเค”
“ต่อไป พี่มี่ห้ามแทนตัวเองว่าพี่”
“ห้ะ?”
“เวลาคุยกับผม พี่ต้องแทนตัวเองว่า ‘มี่’ เฉยๆ”
“อ่า...” มัน... แปลกๆ ไหม? “พี่ว่าไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ”
“...” เด็กนี่... ดึงหน้าใส่ฉันอีกแล้ว
เพราะฉันลืมตัวใส่หางเสียงไปสินะ
“พี่ว่าไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง” อะ พูดใหม่
“...”
น้องมันยังไม่พอใจ แต่...
“พี่ไม่แทนตัวว่ามี่หรอกนะ”
“...”
“น้องพีทจะเงียบแล้วไม่พูดหรอ ให้พี่กลับเลยดีปะ” คิดจะใช้ความเงียบกดดันฉันหรอ ไม่มีทาง!
“เห้อ...”
พีทถอนหายใจ น้องเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วมองมาแบบกวนๆ
“พี่เคยสังเกตไหมว่าน้ำเสียงที่พี่ใช้กับผม มันเหมือนเวลาผู้ใหญ่พูดกับเด็ก”
“ก็น้องพีทเด็กกว่าพี่”
“...”
“ตั้งสองปี”
“ผมเด็กกว่าพี่ ไม่ได้แปลว่าผมเป็เด็ก”
“อ่า...” ไม่พอใจอะไรอีกแล้วอ่ะ
ฉันเงียบ พีทก็เงียบ ก่อนที่น้องจะพ่นลมหายใจแรงๆ อีกครั้ง
“โอเค ผมแล้วแต่พี่มี่”
“อื้ม!”
โอเคเหมือนกันที่น้องไม่ได้เซ้าซี้ต่อ ฉันยิ้มให้พีท น้องยักไหล่แล้วจิบนมในแก้วของตัวเอง ท่าทางนั้นฉันแปลความหมายว่าพีทคงจะ ‘แล้วแต่ฉัน’ ตามที่พูดไป
“แล้ว... น้องพีทว่าเราควรเริ่มคุยจากตรงไหน”
“อันดับแรกนะ บอกเหตุผลที่ทำให้พี่ต้องจ้างผมมาก่อนเลย”
..............................................................
มาแล้วค่าาาา
จะพาน้องพีทขยับเข้าไปใกล้ชิดพี่มี่ทีละนิดดด 555555
657
