พายไม่ดื้อ
มหาลัยXxxx
"วันนี้กูอยากไปนั่งโง่ๆที่ร้านเหล้าว่ะ" ทันทีที่เรียนคาบสุดท้ายเสร็จไอ้เปรมก็เอ่ยขึ้นลอยๆ
"นั่งโง่ๆนี่ต้องไปนั่งที่ริมทะเลเปล่าวะ" ไอ้เพ้นท์ถามอย่างสงสัย
"เื่ของมึง!แต่กูอยากไปนั่งที่ร้านเหล้า"
"เออๆ ไปดิ กูก็อยากจัดอยู่เหมือนกันั้แ่เปิดเรียนมายังไม่มีโอกาสเมาเลย พูดแล้วเปรี้ยวปากว่ะ ไอ้พายว่าไงไปด้วยกันนะ" ไอ้เพ้นท์หันมาชวนผม
"กูก็อยากไปนะ แต่วันนี้ไม่ได้ว่ะ!"
"ทำไม มึงมีธุระเหรอ"
"ไม่อ่ะ แต่กูต้องรีบกลับพรุ่งนี้พี่ชายกูต้องบินไปดูงานที่ต่างประเทศกูต้องไปจัดกระเป๋าให้พี่ชายว่ะ"
"อ้าวเหรอ ไปกี่วันวะ" ไอ้เปรมถามอย่างลิงโลด
"น่าจะ3-4วัน ประมาณนี้"
"แบบนี้มึงก็แรดได้อ่ะดิ" ไอ้เปรมไอ้เพื่อนเชี่ย!
"ไอ้เพื่อนเวรด่าว่ากูเหี้ยกูยังไม่เคืองเท่ามึงว่ากูแรด กูเป็ผู้ชายโว้ย!คำคำนั้นไม่เข้ากับกูเลยสักนิด" ผมเท้าเอวแล้วชี้หน้ามันอย่างเอาเื่
"ฮ่าๆๆ แต่กูว่ามันได้อยู่นะ ฮ่าๆๆ" ไอ้เพ้นท์นี่ก็อีกตัวพลอยไปกับไอ้เปรมได้ทุกเื่ สาธุ ขอให้ผีผลัก!
"สัด! เดี๋ยวกูเลิกคบแม่งพวกเหี้ย"
"ฮ่าๆๆ เออๆกูแค่หยอกเล่นน่า เวลามึงโกรธแล้วน่ารักดีว่ะกูชอบ"
"น่ารักก็เชี่ยละ กูหล่อเหอะ"
"โพเมียออร่าขนาดนี้เอาอะไรมาหล่อวะมึง"
"มึงจะเอาให้ได้เลยช่ะไอ้เชี่ยเปรม! อยากโดนโพเมียแบบกูถีบยอดหน้าไหมล่ะ!"
"เออ กูล้อเล่นไหมเล่า..ถึงแม้ว่าจะเป็ความจริงก็เถอะ ฮ่าๆๆ" พูดเสร็จมันก็วิ่งหนีหลบตีนผมพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน
"มึงก็เลิกแกล้งมันสักทีซิไอ้เปรม! มันโกรธจนจะะเิแก้มตัวเองทิ้งอยู่แล้วนั่น" กระทืบเพื่อนตายคาตีนนี่ติดคุกกี่ปีวะ! แม่ง
"แหะๆ หยอกจ้าาา" หงุดหงิดว่ะแม่ง หรือกูจะไปศัลยกรรมทำหน้าเรียวดีวะ?!
"งั้นกูว่ารอไปแดกพร้อมไอ้พายตอนที่พี่ชายมันไม่อยู่ดีกว่า ไปสามคนกำลังดี" ไอ้เพ้นท์เอ่ยขึ้น
"ทำไมวะ?" ไอ้เปรมหันมาถามอย่างสงสัย
"เอ้า ก็หนึ่งคนหัวหาย สองคนเพื่อนตาย สามคนกลับมาได้..อย่างสบายไงมึง"
"เออๆ แล้วแต่มึงเลย กูเริ่มจะเหนื่อยละ แยกย้ายๆ สะดวกวันไหนมึงรีบทักมาด้วยล่ะไอ้พายกูไปละ บาย" ไอ้เปรมพูดเสร็จก็เดินโบกมือจากไปอีกทาง
"เอ้า แล้วกูล่ะ" ไอ้เพ้นท์ทำหน้าเลิ่กลักแล้วหันมาถามผม
"มึงก็นั่งรออยู่แถวนี้แหละ กูไปละ"
"รอ รออะไร รอใครวะ! เอ้า ไอ้สัดพายกวนตีนนะมึงอ่ะ รอกูด้วยสิวะ!"
.....
ผมกลับมาถึงคอนโดก็เห็นพี่ชายง่วนอยู่กับหน้าจอไอแพดในมือ ผมเดินเลยไปในครัวก่อนจะหยิบน้ำออกมาดื่มแก้ร้อนแก้หงุดหงิด
"เป็อะไรเด็กแก้มอ้วน ปากกับแก้มจะไหลมากองรวมกันอยู่แล้ว..หงุดหงิดอะไรอีก"
"พี่ชาย! หึ่ยย พายจะไปทำศัลยกรรมหน้าเรียว!" พี่ชายรีบวางไอแพดลงแล้วหันมาทำเสียงเขียวใส่ผมทันที
"อย่าเชียวนะพาย! อย่าแม้แต่จะคิด.. เป็อะไรไหนบอกพี่ชายสิครับ" ปรับอารมณ์ไวเวอร์ ผมกรอกตามองบนพลางยู่หน้าอย่างปลงๆก่อนจะไปกระแทกก้นนั่งที่โซฟาข้างๆพี่ชาย
"ก็ไอ้พวกเพื่อนเวรขอ.."
"พาย พูดดีๆครับ" ทำหน้าดุอีกแระ ดุเก่ง!มีลูกน่าขอมาเลี้ยงสักตะ..สักคน พอคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ผมนึกขำจนเผลอหัวเราะออกมา
"ก็พวกเพื่อนพายน่ะสิมันชอบมาว่าพายแล้วก็ล้อพาย"
"หืมม เพื่อนแกล้งเหรอ ใคร!" เห้อ! นี่ก็ดุจัง หรือจะหลอกพี่ชายให้ไปกระทืบไอ้เพื่อนเวรสองตัวนั่นดีวะ คิดแล้วให้โมโห!
"ก็พวกไอ้เปรมกับไอ้เพ้นท์น่ะสิครับ ชอบมาแซวแก้มพายแล้วก็ชอบมาบอกว่าพายน่ารักโง้น งี้ งั้น พายไม่ชอบ! พายอยากหล่อ"
"พรื้ดด เดี๋ยวนะ! หงุดหงิดเื่นี้" ผมมองหน้าพี่ชายที่หลุดขำออกมาอย่างเคืองๆ แต่ก็พยักหน้าหงึกๆตอบกลับไป
"เพื่อนก็พูดถูกแล้วนี่ครับ"
"พี่ชาย!! จัดเองเลยนะ!กระเป๋าอ่ะพายไม่จัดให้แล่วว คอยดูนะ..ไอ้หน้ากลมๆน่ารักๆแบบพายจะหาเมียให้ดู!" จากยิ้มหน้าระรื่นอย่างชอบอกชอบใจก็กลายร่างมาเป็ั์เป็มารขึ้นมาทันทีเลย เหอะ
"พาย! พี่ไม่เล่นแล้วก็ไม่ชอบด้วยอย่าพูดให้พี่ได้ยินอีกเชียวนะ! พี่จะจับฟาดก้นให้เข็ดเลย!" พี่ชายทำหน้าดุตาขวางแล้วชี้หน้าผมอย่างคาดโทษ
"ทำแมะ..ก็พายอยากมีเม.."
"เฮ้ยย อย่านะพี่ชาย ฮ่าๆๆ ปล่อยนะ ปล่อยพาย ฮ่าๆๆ" ผมดิ้นหนีอย่าบ้าคลั่งทันทีที่พี่ชายจับผมนอนคว่ำพาดตักแล้วฟาดมือลงมาบนก้นของผมสามทีซ้อน เจ็บ!
"โอ๊ยย! พายเจ็บๆๆ พอแล้วๆ ยอม ยอมแล้ว"
"จะพูดอีกไหมฮะ!" พี่ชายเงื้อมือขึ้นสูงทำท่าจะตีลงมาอีกผมรีบหลับตาปี๋แล้วรีบละล่ำละลักบอกว่าจะไม่พูดแล้ว พี่ชายเลยยอมปล่อยกัน
"ฮึก พายเจ็บนะไอ้พี่บ้า! คอยดูพายจะฟ้องพ่อกับแม่ว่าพี่ตีพาย" ผมเบะปากน้ำตาคลอหน่วยตา ตีลงมาได้มือทั้งใหญ่ทั้งหนัก ชาตินี้จะได้มีแฟนกับเขาไหมเนี่ยไอ้พาย..ถ้าพี่ชายของมึงจะหวงมึงขนาดนี้
"อย่าพูดอีกเชียวพี่ไม่ชอบและไม่อยากฟัง!"
"..O~~O.."
"ไหน มาดูซิเจ็บมากไหม?" ผมรีบถอยหนีทันที
"มะ ไม่ต้องมาดูเลยนะพายไม่ให้ดู"
"อย่าดื้อ มาเดี๋ยวนี้พี่จะทายาให้" ถ้าตีเสร็จแล้วจะมาโอ๋กันแล้วจะตีทำไม! ตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ เห๊อะ!
"เร็ว! พายอย่าดื้อกับพี่" ทันทีที่พี่ชายเดินไปหยิบยาหลอดสีขาวๆมาแล้วก็นั่งลงข้างๆผม พลางเอ่ยเรียกเสียงดุ
"แล้วจะตีทำไมล่ะ ตีแล้วก็ต้องมาทายาอีกพายไม่อยากทา!" ผมลุกขึ้นยืนกอดอกแน่นแล้วเม้มปากอย่างเคืองๆอยู่กับพ่อกับแม่มาตั้งนาน พ่อแม่ยังไม่เคยตีเขาสักแปะเลยแต่พอมาอยู่คอนโดกับพี่ชายได้ไม่ถึงสองเดือนผมก็โดนตีซะแล้ว หึ ไม่น่าหลงกลมาอยู่กับคนบ้าอำนาจแล้วก็เผด็จการเลย
เด็กอะไรยิ่งโตยิ่งดื้อ ขัดใจเก่งเป็ที่หนึ่งน่าจับตีให้ก้นลายคิดๆแล้วก็หมั่นเขี้ยวว่ะ
"อย่าลีลา เร็ว พี่ต้องทำงานต่อ" หน้ากลมมู่ทู่จิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะเดินมากระแทกก้นนั่งแรงๆข้างตัวผมก่อนจะสะดุ้งแล้วซี๊ดปากน้ำตาคลอ หึ ดื้อดีนัก
"ซี๊ดด เจ็บจัง" ปากเล็กเบะคว่ำอย่างงอแงเพราะความเจ็บ
"เจ็บก็นอนลงเดี๋ยวพี่ทายาให้"
"ทาตรงไหน"
"ตีตูดให้ทาที่ไหนล่ะ? ปากดีไหม"
"หึ่ยย!"
"นอนคว่ำ เร็ว" เด็กแก้มอ้วนฮึดฮัดอย่างขัดใจแต่ก็ยอมนอนลงอย่างขัดไม่ได้
"อ๊ะ ห้ามถอดนะ" เด็กแก้มอ้วนหันมาขู่ฟ่อๆใส่ผม
"ไม่ถอดแล้วจะทายังไง นอนนิ่งๆ"
"มะ ไม่ทาแล้วปล่อยพายเดี๋ยวนี้เลยนะพี่ชาย"
"พี่บอกว่าให้อยู่นิ่งๆ จะอายอะไรนักหนามากกว่านี้พี่ก็เคยเห็นมาแล้ว หึ"
"ห่ะ เห็นตอนไหน" เด็กแก้มอ้วนหน้าแดงซ่านแล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าใ หึ
"ก็ ตอนเด็กไงพี่ยังเคยอาบน้ำให้เราไม่รู้จักกี่รอบ"
"นั่นมันตอนเด็กเหอะ ปล่อยพายเลยนะ"
"ตอนนี้พี่ก็อยากอาบให้อยู่นะ สนใจไหมล่ะ"
"จะ บ้าเหรอใครจะไปยอมให้อาบกัน"
"อ้ะ พี่ชายทำอะไรเนี่ย" โวยวายเก่งก็แค่ดึงกางเกงออกให้พ้นก้นกลมๆเอ.. !! ก้นกลมๆ OO อึกก ขาวอวบ เอ้ย!ไม่ๆๆ ตั้งสติหน่อยสิไอ้นาย ห้ามคิดอะไรเลอะเทอะอีกเด็ดขาด นี่น้องชาย น้องชายๆ ๆ ท่องไว้ ๆ
"สะ เสร็จแล้ว" ผมรีบดึงกางเกงขึ้นให้พร้อมกับรั้งน้องชายให้ลุกขึ้นนั่งแล้วรูดซิบติดกระดุมให้น้องด้วยมือที่สั่นน้อยๆ จนเด็กแก้มอ้วนเอียงคอมองตาปริบๆอย่างสงสัยกับอาการของผม ก่อนที่รอยยิ้มเ้าเล่ห์จะปรากฎขึ้นที่หน้ากลมๆนั่น
"ทาแล้วเหรอ ไม่เห็นจะรู้สึกเลย" พลางทำปากยื่นมองผมตาปริบๆ
"ทาแล้วว อ่ะ อาบน้ำแล้วก็ทาซ้ำด้วย" ผมรีบยัดหลอดยาในมือใส่ไปในมือของน้องชายตัวแสบ
"อ้าวว ไม่ทาให้แล้วเหรอ?แล้วผมจะทาเห็นได้ยังไงอ่ะ..ผมไม่มีตาหลังสักกะหน่อย"
"พาย อย่ายั่วพี่!" เด็กแสบร้ายนักนะ พอเห็นผมเสียอาการก็ได้ใจเย้าแหย่ไม่เลิก เดี๋ยวจับฟัดให้จมเขี้ยวซะหรอก
"ชิส์ ไปก็ได้ แล้วกระเป๋าล่ะจะให้จัดให้ไหมอ่ะ"
"เสื้อผ้าพี่จัดแล้วเหลือแต่ข้าวของเครื่องใช้ จัดให้พี่ด้วย" เด็กแก้มอ้วนพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องไป
จะทนได้อีกกี่น้ำวะไอ้นาย !! อย่าเชียวนะมึงนั่นมันลูกรักของพ่อกับแม่เชียวนะขืนมึงทำอะไรน้องมึงหัวขาดแน่ เฮ้อ!
"อย่าดื้อ อย่าซนนะพายระหว่างที่พี่ไม่อยู่..เข้าใจไหม?" พี่หรือพ่อวะ สั่งจังเลย:( จะค่อนแคะว่าเป็ลูกอีชั่งสั่งก็ไม่ได้เพราะว่านั่นคือแม่จ๋าเชียวนะ คิกคิก
"ยิ้มอะไร ดีใจมากเลยเหรอที่พี่ไม่อยู่เนี่ย! หรือว่ามีแผนจะไปเล่นซนอะไรอีกเด็กแก้มอ้วน"
"หึ่ย พายโตแล้วนะ! เมื่อไหร่จะเลิกเรียกว่าเด็กแก้มอ้วนสักที" จะโกรธจริงๆแล้วด้วย!
"แล้วจะให้เรียกว่าอะไร แก้มกลม แก้มซาลาเปา แก้.."
"หยุดเลยนะพี่ชาย ไปได้แล้วเดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก"
"หึ แป๊บ" พี่ชายเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วอ้าแขนออกพลางพยักหน้าให้กับผม ผมเม้มปากพลางช้อนตาขึ้นมองคนตัวสูงแป๊บนึงก่อนจะโผเข้าไปกอดพี่ชายเอาไว้แน่น
"ไม่อยากให้ไปเลย คิดถึงอ่ะ" ผมบ่นงุ๊งงิ๊งกับอกแกร่งของพี่ชายแล้วเอาหน้าถูไถไปมา
"หึ อะไรกัน?พี่ยังไม่ทันไปเลยนะ..คิดถึงกันเสียแล้ว เชื่อดีไหมน๊าา" ผมเงยหน้าเอาคางเกยไว้บนอกของพี่ชายแล้วยู่ปากอย่างขัดใจ จุ๊บ จุ๊บ
"อ้ะ..OO" พี่ชายจุ๊ฟปากกันอีกแล้วนะ! สองทีซ้อนเลยด้วย หงึ แต่เราเป็พี่น้องกันนะ..คงปกติแหละมัง อืมม ปกติแหละเพราะตอนเด็กๆพ่อจ๋าแม่จ๋าก็จุ๊ฟแบบนี้เหมือนกัน
"หึ คิดถึงพี่ก็ห้ามดื้อห้ามซนนะรู้ไหมครับ แล้วพี่จะโทรมาหานะ" ผมมองพี่ชายตาแป๋วพลางพยักหน้าหงึกๆ
"เดินทางปลอดภัยนะครับพี่ชายแล้วพายจะรอโทรศัพท์จากพี่ชายนะครับ ฟอด" พูดเสร็จผมก็เขย่งปลายเท้าเพื่อหอมแก้มสากๆของพี่ชายไปหนึ่งที แต่ดูเหมือนพี่ชายจะยังไม่ค่อยพอใจเลยทำแก้มป่องแล้วใช้ปลายนิ้วชี้กับนิ้วกลางเคาะลงไปบนแก้มพองๆนั้นเบาๆสองสามทีเพื่อเป็การบอกเป็นัยๆ
"ฟอด คนโลภมาก" ผมยู่ปากแล้วก็หัวเราะคิกคักออกมา
น่ารักจังวะ! ไม่อยากห่างไปไหนเลยเป็ห่วง กลัวว่าจะแอบไปดื้อไปซน่ที่เขาไม่อยู่แต่ก็ต้องยอมตัดใจเดินไปขึ้นรถแล้วยกมือขึ้นโบกเล็กน้อยให้กับเด็กแก้มอ้วนที่ยืนรอส่งเขาอยู่นอกรถ ผมหันหลังมองน้องชายของตัวเองจนลับสายตาแล้วก็บอกกับตัวเองในใจว่า เอาน่าน้องมันโตแล้วน่าจะดูแลตัวเองได้ แต่ก็ไม่วายต่อสายหาพ่อกับแม่เพื่อฝากฝังให้ช่วยแวะมาดูน้องชายให้บ้าง ก็คนมันห่วงนี่นา.
2วันผ่านไป
แก๊งสามหนุ่มหล่อเท่ห์
Piepie >> วันนี้กูว่างไปไม่ไป @painT @เปรม ปรม
painT >> ร้านไหนดีว่ามาเลย @ เปรม ปรม
เปรม ปรม >> เดี๋ยวกูไปรับพวกมึงเองตอน2ทุ่ม แต่งองค์ทรงเครื่องรอได้เลย
Piepie >> รู้เื่ @เปรม ปรม
painT >> อะเคร @เปรม ปรม
.....
21.00 น. ผับหรูกลางเมือง
"พี่มึงไปหลายวันแล้วเสือกพึ่งทักมากูนึกว่ามึงลืมไปแล้วซะอีก" ไอ้เปรมที่กระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุดั้แ่มาถึงเอ่ยขึ้นแล้วมองผมยิ้มๆ
"ก็พ่อกูเขาแวะมาหาหาขนงานมานั่งทำที่คอนโดจนดึกดื่นมาสองคืนแล้ว ข้ออ้างแหละดูก็รู้ว่าเป็ห่วงกู หึหึ" ผมพูดยิ้มๆอย่างเอ็นดูพ่อของตัวเอง พ่อก็คือพ่อเคยห่วงเคยหวงแบบไหนก็ยังคงเป็แบบนั้น พูดแล้วก็คิดถึงพวกท่านจังถ้ารู้ว่าเขาแอบหนีมาเที่ยวนะรับรองเลยไม่เกินครึ่งชม.มารับเขากลับชัวร์
"พ่อแม่มึงนี่โคตรรักโคตรห่วงมึงเลยเห็นแล้วอิจฉาปนอึดอัด" ไอ้เพ้นท์เอ่ยขึ้นบ้าง
"สัด เอาสักอย่างจะอิจฉาหรือจะอึดอัด" ไอ้เปรมกระตุกยิ้มพลางส่ายหัวกับคำพูดของไอ้เพ้นท์
"ทั้งสองอย่าง บางทีก็อิจฉาบางทีก็อึดอัดแทน แล้วมึงอ่ะรู้สึกแบบไหนไอ้พาย"
"กูไม่เคยอึดอัดกับความรักความห่วงและความหวงที่พวกท่านมีให้กูเลยสักนิด ดีใจด้วยซ้ำไปกูรู้สึกว่ากูแม่งโคตรโชคดีที่มีพวกเขา"
ไอ้เปรมกับไอ้เพ้นท์ที่ได้ยินผมพูดแบบนั้นพวกมันก็พยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจ ผมไม่เคยปิดบังพวกมันเื่ที่ผมไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อกับแม่
"แล้วพี่ชายมึงอ่ะ รายนั้นยิ่งโคตรหวงมึงเลย" ไอ้เปรมถามขึ้นบ้าง
"เออ หวงจริงกูเจอมาแล้วนึกถึงทีไรยังเสียวสันหลังไม่หาย" ไอ้เพ้นท์พูดแล้วก็ทำหน้าแหยงๆ หึ ก็แหงหละก็วันนั้นไอ้เพ้นท์เกือบโดนพี่ชายของผมกระทืบโทษฐานที่มันปล่อยให้เพื่อนอีกกลุ่มของมันมาทำลุ่มล่ามกับผมซึ่งมันก็รู้สึกผิดมากเพราะมันเองก็คิดไม่ถึงว่าเพื่อนๆกลุ่มนั้นของมันจะกล้าทำแบบนั้นกับผม
'พี่นายผมขอโทษจริงๆครับผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าทำแบบนี้กับไอ้พายผมสัญญาครับว่าต่อไปจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีก' พี่ชายโกรธจนตัวสั่นผมเห็นพี่ชายกำมือแน่นก่อนจะชี้หน้าไอ้เพ้นท์อย่างคาดโทษ
'อย่าให้มีครั้งที่สอง เพื่อนเหี้ยๆแบบนี้เลิกคบได้ก็เลิกคบซะ!คบไปรังแต่จะทำให้ตัวเองเดือดร้อนแถมพาเพื่อนคนอื่นๆเขาเดือดร้อนตามไปด้วย!'
'ครับ พี่นายผมจะเลิกคบกับพวกมันอย่างเด็ดขาด ขอโทษอีกครั้งนะครับ' ผมยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้เป็อย่างดีวันที่ผมเกือบโดนรุมโทรม เพื่อนๆไอ้เพ้นท์มอมเหล้าผมแล้วพยายามจะลวนลามผมที่เมาจนหมดสภาพ สติยังรับรู้เพียงแต่ว่าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเห็นแม้แต่ที่ไอ้สามตัวนั่นโดนพี่ชายผมกระทืบจนอ่วมคาตีน ยิ่งพอพ่อแม่ผมรู้เื่ก็จะเอาเื่พวกนั้นอย่างถึงที่สุดแต่เป็ผมเองที่ขอร้องพวกท่านไว้เพราะไม่อยากให้เป็เื่ราวใหญ่โต ไม่คิดไม่ฝันว่าแค่ไปฉลองตอนจบม.6จะทำให้ผมเกือบเสียตัว ั้แ่บัดนั้นก็โดนพี่ชายคาดโทษและคุมเข้มผมมาตลอด ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจก็ผมผิดจริงที่ยอมปล่อยให้ตัวเองโดนมอมจนเกือบเสียตัว แค่คิดก็ขยะแขยงจนขนลุกแล้ว
"ถ้าวันนั้นกูอยู่ด้วยพวกเหี้ยนั่นยับหนักกว่านั้นอีก" ไอ้เปรมที่วันนั้นไม่ว่างเลยทำให้ไม่ได้ไปด้วยเอ่ยขึ้นอย่างโกรธๆ
"เออๆช่างแม่ง อย่าไปพูดถึงเลยพาเสียอารมณ์ มาๆๆชนโว้ย! นานๆจะได้ออกมาที" ผมพูดขึ้นพลางอกแก้วขึ้นชนกับพวกไอ้เปรมไอ้เพ้นท์
"ขอโทษนะครับ ถ้าไม่รังเกียจช่วยรับไมตรีจากผมด้วยเครื่องดื่มแก้วนี้จะได้ไหมครับ" ผมหันไปมองทางด้านหลังก็พบกับร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่สูงพอๆกับพี่ชายของผมต่างกันตรงที่ผู้ชายคนนี้ดูหล่อแบบสำอางแต่พี่ชายของผมหล่อแบบคมเข้มและดูน่าเกรงขาม ในมือถือแก้วเหล้าอยู่สองแก้วแต่ยื่มมาให้ผมหนึ่งแก้วพร้อมกับมองมาอย่างเป็มิตรดูไม่มีพิษภัยอะไร
"เอ่อ คือ.."
"ไม่สะดวกครับ! ต้องขอโทษด้วยพอดีเพื่อนผมมันคออ่อนกินเหล้าที่คนอื่นชงให้ไม่ได้ กินได้แต่ที่เพื่อนชงให้เท่านั้น" ไอ้เปรมพูดขึ้นอย่างดุดุเพื่อตัดปัญหา แต่ไอ้คำว่า'คออ่อน'แม่งกระแทกหูชิบ หยามกันชัดๆ
"ได้สิ แค่นี้เองผมจะรังเกียจคุณทำไม" ผมดึงแก้วที่มือของผู้ชายคนนั้นมาแล้วชนลงไปบนแก้วอีกใบที่เขาถือก่อนจะกระดกพรวดเข้าปากโดยที่ไอ้เปรมกับไอ้เพ้นท์ห้ามไม่ทัน
"ไอ้เชี่ยพาย! / ไอ้พาย!" ไอ้เปรมกับไอ้เพ้นท์ร้องเสียงหลง
"พวกมึงจะใเชี่ยไรกันนักวะ" ผมหันไปถามมันเสียงเขียวยังเคืองไม่หายพูดมาได้ไงว่าผมคออ่อนหยามกันชัดๆ
"รุ้สึกเป็เกียรติมากเลยครับ พี่ชื่อทีนะแล้วน้องล่ะครับชื่ออะไร" พูดเสร็จก็ส่งรอยยิ้มกระชากใจมาให้ผม
"ผมชื่อ.."
"พาย!!" !!!
"พี่นาย / !! / พี่ชาย!"
"กลับบ้านกับพี่เดี๋ยวนี้เลยนะ ทำไมถึงได้ดื้อแบบนี้ห่ะ!" ผมมัวแต่ตะลึง มาได้ยังไงวะ! ไหนว่าไป3-4วัน แต่นี่เพิ่งผ่านไปแค่2วันเองนะกว่าจะรู้ตัวก็โดนกระชากจนปลิวติดมือพี่ชาย
"พี่พาไอ้ตัวแสบกลับก่อนส่วนพวกเราก็รีบกลับกันได้แล้ว ส่วนนี่ค่าเหล้าพี่เลี้ยง" พี่ชายหันไปบอกเพื่อนๆของผมเสียงดุแล้ววางแบงค์พันลงไปบนโต๊ะไปประมาณ4-5ใบ ส่วนพวกเพื่อนผมมันก็รีบพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย
"เดี๋ยวก่อนครับ คุณเป็ใครแล้วจะพาน้องเขาไปไหน!" ก่อนที่พี่ชายจะลากผมออกไปพี่เ้าของแก้วเหล้าที่ผมพึ่งดื่มไปก็เข้ามาขวางไว้ ดูเขาหงุดหงิดแปลกๆ
"ผมจะพาน้องผมกลับคุณมีปัญหาอะไร!" พี่ชายหยุดเดินแล้วหันไปถามผู้ชายคนนั้นเสียงกร้าวแล้วเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วมองฝ่ายนั้นอย่างยียวนก่อนจะใช้นิ้วชี้หน้าผู้ชายคนนี้นอย่างสะกดอารมณ์
"อย่ามายุ่งกับน้องชายของผม!"
"มานี่เลยไอ้ตัวแสบวันนี้จะตีให้ก้นลายเลย" พี่ชายรั้งร่างผมปลิวติดมือหลุนหลุนจนออกมาพ้นประตูผับ
"พี่ชายครับ พายขอโทษ" พอขึ้นมาบนรถผมก็เริ่มใช้สกิลการอ้อนเพื่อให้พี่ชายใจอ่อน พี่ชายที่นั่งทำหน้าดุ ขับรถไม่พูดไม่จาจนผมใจเสีย
"พี่นายครับ อย่าโกรธพายเลยนะพายรู้สึกผิดแล้วจริงๆแล้วนะครับ" พี่ชายยังคงนิ่งไม่พูดไม่จาแถมหน้าตาดุกร้าวจนน่ากลัวจนผมเผลอกลืนน้ำลายอย่างหวาดๆ นี่ผมจะต้องโดนตีจริงๆใช่ไหมเนี่ย!
"อ้ะ พี่ชาย พาย พายร้อน ฮึก" อยู่ๆผมก็รู้สึกร้อนลุ่มขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผมเหงื่อแตกซิกรู้สึกร้อนจนตอนนี้เหงื่อแตกพลั้ก
"พายเป็อะไร!" พี่ชายที่ทำหน้าดุมาตลอดรีบหันมาถามอาการของผมอย่างใแล้วก็รีบหักรถเข้าข้างทางก่อนจะปลดเบลท์แล้วหันมาจับที่แขนของผม
"พาย ไม่รู้ พายร้อนมากเลย ฮึก พี่ชายช่วยพายด้วย"
อาการแบบนี้ทำให้ผมรู้ทันที แม่งเอ้ย! ไว้ใจคนแปลกหน้าได้ไงวะ ผมรีบต่อสายหาไอ้ภพเพื่อนของผมทันที
"ไอ้ภพมึงรีบเช็คกล้องที่ผับมึงเดี๋ยวนี้เลยเดี๋ยวกูส่งข้อมูลไปให้ ได้ตัวแล้วมึงเอามันไปขังไว้ที่ห้องใต้ดินเดี๋ยวกูเข้าไปชำระโทษของมันเอง! เออขอบใจ" ผมกดวางก่อนจะส่งรายละเอียดของไอ้เหี้ยนั่นไปให้กับเพื่อนผมทันที
"ฮึก พี่ชาย พาย พายทรมาน พายกลัว พี่นายช่วยพายด้วย ฮืออ" แม่งเวรเอ้ย! จะทำยังไงล่ะทีนี้ จะให้ผมไปหาใครก็ไม่รู้มาปลดเปลื้องความทรมานของไอ้เด็กแก้มอ้วนนี่เหรอ ไม่! ผมไม่มีวันทำเด็ดขาด!แค่คิดว่าจะมีใครมาแตะต้องหรือััลูบไล้ไปบนผิวขาวๆของคนข้างๆผม ผมก็แทบจะบ้าแล้ว! อย่าได้หวัง!
"อดทน พายต้องอดทนเดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้วนะ" ผมเหยียบจนมิดเพื่อรีบพาไอ้เด็กแสบกลับบ้านให้ไวที่สุด
****
ดื้อจนได้เื่..พายนะพายถ้าโดนอิพี่ตีจะไม่แปลกใจเลย
ตะ แต่นาทีนี้เหตุการณ์แบบนี้อิพี่จะใช้อะไรตี..!?
#พี่นายน้องพาย
#น้องชาย
********
TBC.
8K
