ระหว่างที่ทุกคนนั่งกินข้าวต้มหมูสับไก่ผักป่าที่โชคปรุงด้วยเครื่องปรุงรสใหม่ กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทุ่ง โชคนั่งยิ้มมุมปาก แล้วถามคนงานที่กำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
“เป็ไงบ้างทุกคน? รสชาติแปลกๆ ไปรึเปล่า?”
คนงานคนหนึ่งยกนิ้วโป้งขึ้นทันที “อร่อยมากเลยพี่โชค! ปกติพวกเรากินแต่ผักป่า นานๆ ทีจะมีเนื้อปิ้งหรือปลาเค็ม เมื่อวานได้ลูกปัดสามอัน แถมข้าวอิ่มท้อง วันนี้ก็ได้กินของอร่อยอีกแล้ว! มาทุกวันยังได้เลยครับ!”
เด็กชายอายุราวสิบสี่ที่ช่วยขุดดินด้วยยิ้มเขินๆ “ผมอยากทำอาหารแบบนี้บ้างจัง แต่บ้านแทบไม่มีเนื้อเลย รสชาติแบบนี้... ไม่รู้จะทำได้ยังไง”
โชคหัวเราะหึๆ ตบไหล่เด็กเบาๆ “ไม่ยากหรอก แต่ก็ไม่ต้องสนใจทำของอร่อยก็ได้ ทำงานให้เก่งๆ ขยันๆ หาลูกปัดให้ได้เยอะๆ จะได้มีโอกาสไปซื้อของกินหรือของที่อยากกินได้เอง”
เด็กชายยิ้มกว้าง “ครับพี่โชค! ผมจะขยันขุดให้มากๆ เลย!”
นินที่นั่งข้างๆ ยิ้มมองพี่ชาย “พี่โชค... ทุกคนดูมีความสุขกันจริงๆ นะคะ”
โอตักข้าวต้มคำโต “ใช่ค่ะ! กลิ่นหอมๆ แบบนี้ โอติดใจเลย”
โชคนั่งมองคนงานหกสิบคนที่กินกันอย่างมีความสุข คิดในใจ “ฮ่าๆ... เครื่องปรุงรสเล็กๆ น้อยๆ ยังทำให้ทุกคนยิ้มได้ขนาดนี้ ชีวิตโบราณ... เริ่มมีสีสันขึ้นทุกวันแล้ว ”
หลังกินข้าวเสร็จ ทุกคนลุกขึ้นไปทำงานต่อด้วยแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยม โชคยืนมองแล้วยิ้มกว้าง
232
