วันนี้อาหารที่นับดาวได้ซื้อติดมาในวันย้ายเข้าหอพักหมดแล้ว นับดาวบอกนายโชคดีว่าเธอจะออกไปซื้อของ
“นายโชคดี ฉันจะออกไปซื้อของนะ เย็น ๆ ถึงจะกลับ อยากได้อะไรไหม” นับดาวถามนายโชคดี
“นี่คุณนับดาวสาวนาเกลือไปหัดมีน้ำใจั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย” นายโชคดีพูดค่อนแคะ
“ฉันก็มีของฉันมานานแล้ว แต่ฉันเลือกคนมีน้ำใจด้วย อย่ามายั่วโมโหฉันเลย นายไม่เอาอะไร ฉันไปละนะ เฝ้าห้องดีดีหล่ะ” นับดาวพูด แล้วเดินออกจากห้องไป
หลังจากนับดาวเดินก้าวออกประตูไปเพียงอึดใจ นายโชคดีหันไปเห็นกระเป๋าเงินของนับดาวยังวางอยู่ที่โซฟา เธอคนนี้นอกจากขี้งกแล้วยังขี้ลืมด้วย
เขารีบเรียกนับดาว ด้วยความลืมตัวจึงเดินฝ่ากำแพงออกไป นับดาวหันมา นายโชคดีกับนับดาวสบตากัน ด้วยความตกตะลึง
“ทำไม นายออกมาได้หล่ะ” นับดาวสงสัย
“นั่นสิ ทำไมผมออกมาได้ หรือผมเป็อิสระแล้ว” นายโชคดีพูดด้วยความดีใจ
ชายหนุ่มหวังว่าเขาจะได้เป็อิสระ ถึงแม้ว่าออกไปแล้วก็ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน อย่างน้อยก็ได้ออกไปดูโลกกว้างภายนอก คงจะดีกว่าอุดอู้อึดอัดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมทั้งวันทั้งคืน ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่นอน
“งั้นก็ดีเลย เราก็แยกย้ายกันตรงนี้แหละ ยังไงนายก็ดูแลตัวเองดีดีด้วยหล่ะ” นับดาวพูด
นับดาวเดินย้อนกลับไปเอากระเป๋าเงินที่วางลืมไว้ในห้อง ส่วนนายโชคดีที่กำลังตื่นเต้นกับอิสรภาพ ที่เพิ่งได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ ก็กำลังวางแผนว่าจะเดินออกไปทางไหนก่อนดี
แต่ทว่ายังไม่ทันที่นายโชคดีจะได้วางแผนใดใด เพียงแค่นับดาวเดินลับหายเข้าประตูห้องไป นายโชคดีก็ถูกพลังบางอย่างดึงดูดกลับเข้าสู่ห้องที่แสนจะคุ้นเคยแบบเดิม
“นายจะตามมาทำไม ก็เราตกลงว่าจะต่างคนต่างไปแล้วนี่ หรือว่านายลืมอะไรไว้หรอ” นับดาวถามอย่างสงสัย
“ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อยู่ดีดีก็เหมือนมีพลังบางอย่างดูดผมกลับมาที่นี่ สงสัยพลังงานของผมน่าจะยังไม่ชินสถานที่มั้ง แต่เดี๋ยวผมก็จะไปแล้วหล่ะ ไปจริง ๆ แล้วนะ” นายโชคดีเดินตรงไปที่ประตูอย่างมั่นใจแน่วแน่ แต่ทันใดนั้นก็กลับมีพลังงานบางอย่างขวางกั้นประตูและกำแพงทุกด้านที่นายโชคดีพยายามฝ่าออกไป
นับดาวยืนมองเหตุการณ์ดังกล่าวอยู่พักนึงสีหน้าของเธอก็วิตกกังวลขึ้นมา
“นายหยุดก่อนเถอะ ฉันอยากลองทำอะไรบางอย่าง”
“ทำไมสถานที่แห่งนี้ ห้องแคบ ๆ นี้ ต้องมาคอยกักขังผมแบบนี้ด้วย เมื่อกี้ก็ออกไปได้แล้ว แต่ทำไมถึงต้องเข้ามาติดในนี้อีก มันเพราะอะไรกัน”
นับดาวบอกให้นายโชคดีสงบจิตสงบใจไว้ แล้วลองทำตามที่นับดาวบอก
นับดาวให้นายโชคดีเดินตามนับดาวออกจากห้องมา ไม่น่าเชื่อว่านายโชคดีเดินออกมาจากห้องได้ นายโชคดีมีสีหน้าดีใจอีกครั้ง
นับดาวบอกนายโชคดีว่าอย่าเพิ่งดีใจไป แล้วนับดาวก็เดินเข้าห้อง ทันใดนั้นพลังงานที่เคยดึงดูดนายโชคดีก็กลับมาดึงดูดเขาเข้าห้องอีกครั้ง
นับดาวให้นายโชคดีลองเดินออกนอกห้องไปอีกครั้ง แต่นายโชคดีก็ออกไปไม่ได้เหมือนเดิม
นับดาวพอจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ขึ้นบ้างแล้ว
“ไม่ใช่ห้องนี้หรอกที่คอยพันธนาการนาย แต่จริงจริงสิ่งที่พันธนาการนายน่าจะเป็ฉันมากกว่า” นับดาวพูด
“ผมจะเข้าหรือจะออกห้องได้ หรือแม้แต่จะไปที่ไหนก็ต้องมีคุณอยู่ด้วย ทำไมเป็แบบนี้ไปได้หล่ะ” นายโชคดีทั้งสับสนและหงุดหงิดใจ
“หรือว่าระหว่างนายกับฉันมีอะไรที่เกี่ยวข้องกันโดยที่เราไม่รู้ตัว นายคิดเหมือนกันไหม” นับดาวค่อยๆ พิจารณาเื่ราวที่เกิดขึ้น
“คุณนับดาว คุณดูซีรีย์เยอะไปหรือเปล่า” นายโชคดีพูด
“แล้วนายคิดว่าเื่ที่ฉันและนายเจอมันไม่แปลกประหลาด ไม่ดูละคร ไม่ดูเหนือธรรมชาติเลยรึไง บางทีการที่คนสองคน หรือคนกับิญญาอีกตนมาเจอกัน ก็อาจเป็สิ่งที่ถูกกำหนดไว้ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เราไม่รู้ก็ได้” นับดาวโต้เถียง
“แต่ตอนที่คุณยังไม่มาเช่าห้องนี้ ผมก็ถูกขังอยู่ในห้องนี้แล้วนะ” นายโชคดีบอก
“แต่่เวลาที่คุณมาโผล่ที่นี่ ก็คือ่เวลาที่ฉันลงชื่อเช่าห้องนี้แล้ว แค่ตอนนั้นฉันมีธุระนิดหน่อยก็เลยเลื่อนเวลาย้ายเข้าหอพัก ก็เท่านั้นเอง”
นายโชคดีนิ่งเงียบ สิ่งที่นับดาวพูดก็ดูมีเหตุผลและก็ไม่มีเื่ไหนที่ปฏิเสธได้เลย หรือนี่คือชะตากรรมที่ต่อไปนี้เขาจะต้องมีร่วมกับเธอ
*************************
15K
