“ทำไมเ้าหลานชั่วบิดาเ้าถึงไม่ชอบเ้าเล่าลี่เอินหลานรัก”
อวี่เสิ่นเอ่ยปากถามเมื่อเดินเคียงข้างลี่เอิน
“เขาไม่ได้อยากให้ข้าเกิดมาเสียหน่อยถึงกับใส่ร้ายท่านแม่ว่าเป็คนกำหนดวันแต่งงานและวันเข้าหอในวันที่ไข่ตกเพื่อที่จะได้มัดใจท่านพ่อด้วยการที่จะต้องมีลูกชายแต่์มีตาให้ข้าเกิดมาเป็ผู้หญิง ท่านแม่เลยถูกไล่ออกไปนอกจวน เฮอะคนพูดก็พูดไป ท่านแม่ย้ายออกจากจวนั้แ่สองวันแรกที่ฮูหยินรองเข้ามาในจวน”
อวี่เสิ่นพยักหน้าขึ้นลง
“เ้าหลานชั่ว หงส์เสือกมองเป็กา ดีแล้วต่อไปจะดีจะเลวจะได้ไม่ต้องเกี่ยวพันกัน”
พูดปลอบใจ ลี่เอินถอนหายใจ บนลานปะาวันนั้นก็โดนตัดพ่อตัดลูกไปแล้วนี่
“ท่านปู่ท่านมีอิทธิฤทธิ์อะไรบ้าง”อวี่เสิ่นยิ้มมุมปาก
“จะเอาอะไรเล่าพูดแล้วจะหาว่าคุย ข้านะหรือไม่มีอิทธิฤทธิ์อะไรเลยมีแต่ความมุ่งมั่น”
“เอ้า แล้วจะช่วยข้าอย่างไรเล่า”
“ลี่เอินข้าจะบอกอะไร เทพจะไม่ช่วยคนที่ไม่ช่วยตัวเองก่อนหรอกนะ เช่นนั้นเ้าควรจะช่วยตัวเองก่อนก่อนที่จะให้ข้าช่วย”
“แล้วที่คุยโม้ไว้ทั้งหมดเล่า”ทำสีหน้าไม่เชื่อถือ
“ก็ได้นิดหน่อย แต่จะให้โจ่งแจ้งไปเลยทีเดียวก็กลัวจะฝืนบัญชา์ข้าก็แค่ พาเ้าเดินไปทางลัดที่มีจุดหมายที่เดิมก็เท่านั้น ไม่ให้เ้าเดินทางเดิมที่จุดจบของเ้าอยู่ที่ลานปะา”
“ข้ารักท่านปู่ที่สุด”ลี่เอินยกแขนขึ้นกอดรอบตัวอวี่เสิ่น
“เฮ้ยเบาๆ หน่อยข้าจั๊กจี๊”ลี่เอินยิ้มกว้าง
“ข้าสงสัยอยู่อีกเื่ ช่วยข้าแล้วทำไมไม่ช่วยลี่ซินนางก็เป็หลานท่านเช่นกัน”
"เอาความจริงหรือคำโป้ปด คำโป้ปดก็คือข้าสงสารเ้า นางงดงามอ่อนหวาน อีกทั้งยังมีความสามารถรอบด้านอย่างไรก็รอด แต่ดูเ้าสิ”
“งั้นเอาความจริง”อวี่เสิ่นยิ้มมุมปาก
“เ้าเป็มารดาข้า เ้าคือว่าที่มารดาข้า”ลี่เอินเลิกคิ้วสูง อมยิ้ม
“คารวะแม่หรือยัง ลูกชายฮ่าาาาาๆ”
อวี่เสิ่นกำมือขึ้นเคาะไปที่ศีรษะของลี่เอินเบาๆ
“ตราบใดที่ข้ายังไม่เข้าไปอยู่ในท้องเ้า ตอนนี้ข้าก็คือปู่ทวดของปู่ทวดของปู่ทวดของเ้า อย่าเหิมเกริมนัก”ลี่เอินยิ้ม
“ข้าจะแก้ไขอดีตได้จริงหรือ”
อวี่เสิ่นถอนหายใจทรุดกายลงนั่งบนโต๊ะหินข้างสระน้ำตรงข้ามเป็ศาลาที่ลี่ซินกำลังรอสัญญาณจากสาวใช้ให้เริ่มบรรเลงเพลงผีผาหากลั่วต้านหยางฮ่องเต้เดินมาถึง นับว่าจัดฉากกันน่าดูทีเดียว
“ที่ผ่านมาเ้าเอาแต่ปล่อยมือ ไม่ยอมฝืนจะด้วยอะไรก็แล้วแต่ เ้ายอมคนอื่นมากไปเป็คนดีมากไป เหมือน…ข้าในอดีต”
ลี่เอินนั่งลงเท้าคางมองท่านปู่ทวด
“ในอดีตท่านปู่ทวดสุดหล่อของข้าต้องเจอกับอะไรมากบ้างเล่าให้ข้าฟังบ้างสิ”
“อยากฟังเื่เล่าโศกสลดจากข้านะหรือ ไม่ต้องกังวลเล่าให้เ้าฟังสามวันไม่จบ แต่ทว่าคนอย่างข้า สลดได้ไม่นานหรอก”
“สามสองหนึ่ง ผลั๊ก”
อวี่เสิ่นผลักลี่เอินลงไปในสระน้ำทั้งที่ไม่ทันตั้งตัว
ตีลี่เอินดิ้นรนอยู่ในน้ำที่ลึกสุดลึกภาพความทรงจำไหลวน วันนั้นเดือนนั้นปีนั้นเวลานั้น ตีลี่เอินตกลงไปในสระ ในตอนที่ลั่วต้านหยางฮ่องเต้เสด็จพอดี เสียงบรรเลงเพลงผีผา พร้อมกับสายผีผาที่ขาดผึ่งเพราะความใที่มีคนตกน้ำ เหมือนวันนี้ไม่มีผิดเพี้ยนวันนั้นลี่เอินปางตายไม่มีใครช่วยต้องตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำด้วยตัวเอง เพียงแต่วันนี้
“ช่วยด้วยเ้าค่ะคนตกน้ำ”อวี่เสิ่น ปรับเสียงให้เป็เสียงหญิงนางหนึ่ง
ทำให้ลั่วต้านหยางชะงักฝีเท้าที่จะก้าวเข้าไปในศาลา
เสียงผีผาสายขาดผึ่ง เบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนยังอีกฝั่งของสระน้ำที่ลี่เอินดิ้นรนเอาตัวรอดจากคนที่ว่ายน้ำไม่เป็แต่ไม่อยากตาย
“ชะชะช่วยด้วย”
“ช่วยด้วยเ้าค่ะนางกำลังจะตายแล้วใครก็ได้ช่วยด้วย”
มนต์บังตากลายร่างเป็สาวใช้ของจวนกรมคลัง ที่ยืนเต้นแร้งเต้นการ้องให้คนมาช่วยตีลี่เอิน ลั่วต้านหยางพุ่งตัวมาริมสระจ้องมอง ตีลี่เอินที่ผลุบๆ โผล่ๆ
“ฝ่าาอย่าพ่ะย่ะค่ะ”
“ตูม”
ไม่ได้ะโแต่ถูกอวี่เสิ่นในร่างสาวใช้วิ่งชนจนตกลงไปในน้ำตรงที่ตีลี่เอินผลุบโผล่อยู่นั่น
“พวกเ้ารออะไรอยู่ลงไปช่วยฝ่าาอารักขาฝ่าาเร็วเข้า”
ขันทีข้างกายะโดังลั่นใต้เท้าหวังเองก็ใไม่น้อย ะโลงไปในน้ำด้วยอีกคนด้วยความหลักแหลมอย่างน้อยก็แก้ต่างได้ว่าตัวใต้เท้าหวังเองก็ไม่รอช้ายอมลงน้ำเพื่ออารักขาฝ่าา
คนกำลังจะจมน้ำก็ทั้งกอดทั้งรัดคนที่ตกลงไปอยู่ข้างๆ แต่ช้าไปเสียแล้วเรี่ยวแรงทั้งหมดกำลังถดถอยมือที่กอดรัดกลับคลายลงทิ้งตัวหงายหลังจมน้ำไปต่อหน้าต่อตาลั่วต้านหยาง
ลี่ซินกับฮูหยินหยูซินหยู ที่เพิ่งจะอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์รีบวิ่งมายืนลุ้นอยู่ข้างๆ สระเช่นกัน
“นางเป็ดนั้น ตั้งใจสร้างเื่ให้ฝ่าาหันมาสนใจนาง”
หยูซินหยูพูดขึ้นเบาๆ ลี่ซินหลุบตามองพื้น
ใต้ท้องน้ำนั่น ลี่เอิน ที่กำลังจะหมดลม ปล่อยตัวเองให้ดำดิ่งล่องลอยไปตามยถากรรม ร่างใหญ่ของลั่วต้านหยางดำน้ำสอดส่ายสายตามองหา ตีลี่เอินที่เห็นคือใบหน้าเศร้าสร้อยที่ปล่อยตัวเองราวกับว่าชีวิตของนางไร้ค่ายิ่งนัก เพราะนางกำลังจะปล่อยให้ลมหายใจหลุดลอยไป
เอื้อมมือฉุดร่างบางดึงเข้าหาตัว ประกบริมฝีปากส่งต่อลมหายใจดวงตากลมโตลืมตามองหน้าลั่วต้านหยางในน้ำใส
แต่เพียงอึดใจร่างสูงกลับถูกองครักษ์ลากขึ้นจากน้ำ อวี่เสิ่นในร่างสาวใช้ก็ดึงร่างบางของตีลี่เอินขึ้นจากน้ำด้วยเช่นกัน
“ผั๊วะ”
มือเรียวของลี่ซินฟาดลงบนใบหน้าชื้นน้ำของลี่เอินที่ส่งเสียงไอค่อกไอแค่ก
ลั่วต้านหยางขมวดคิ้วกับท่าทีของลี่ซิน ลี่เอินยกมือขึ้นกุมที่แก้มเปียก ที่มีรอยมือเป็ปื้นสีแดง อวี่เสิ่นถอนหายใจประเมินลี่ซินต่ำไปจึงไม่อาจปกป้องลี่เอิน
“ข้าบอกพี่สาวกี่ครั้งแล้วว่าพี่สาวว่ายน้ำไม่เป็ไม่ควรจะมาใกล้สระน้ำ ท่านทำแบบนี้ข้าใจแทบขาดเมื่อคิดว่าหากท่านเป็อะไรไป ข้ากลัวแค่ไหนเมื่อรู้ว่าท่านตกลงไปในน้ำ”
เป็อย่างนั้นไปได้ทั้งที่ใจจริงของลี่ซินโกรธลี่เอินแทบกระอักเืหาทางระบายความโกรธแต่คำพูดล้วนห่วงใย
บีบน้ำตาไหลริน เหมือนเช่นทุกครั้งที่นางอยากได้อะไรนางมักจะใช้น้ำตาเป็ใบผ่านทาง
ลั่วต้านหยางถอนหายใจ เมื่อได้ยินคำพูดของลี่ซินคิดว่านางคงห่วงลี่เอินจริงๆ พี่สาวที่โตแต่ตัวลี่ซินวางตัว เป็ผู้ใหญ่ยิ่งกว่า
ร่างสูงของลี่กังที่มีใบหน้าไม่ผิดจากลี่ซิน ผิดแต่เป็บุรุษองอาจสาวเท้ามาใกล้ๆ เอามือไพล่หลังมองลี่เอินด้วยหางตา เหลือบตามองใต้เท้าหวังที่ขึ้นจากน้ำเป็สุดท้าย ส่ายหน้าไปมา
“เฮอะเ้านี่เข้าใจสร้างเื่ไม่เว้นแต่ละวัน เก่งจริงเชียวทั้งฝ่าาทั้งเ้ากรมคลังถึงกลับต้องลงไปในน้ำเพื่อช่วยเ้า”
อวี่เสิ่นยิ้มบางๆ ปล่อยให้แสดงอิทธิฤทธิ์กันให้เต็มที่ ลั่วต้านหยางจะได้เห็นข้อเท็จจริง
พี่น้องฝาแฝดต่างกันสิ้นเชิงคนหนึ่งแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาอีกคนกลับเสแสร้งจนน่ากลัว อวี่เสิ่นถอนหายใจ ลี่เอินต้องรับมือกับอะไรบ้างที่ผ่านมา
112
