มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย
คณะ บริหารธุรกิจ สาขาการตลาด (Marketing)
“เฮ้ออออ!! หลังจากที่พวกเราไปฝึกงานเสร็จนี่รู้สึกโล่งมากเลยอะ ได้กลับมาเรียนก็ดีนะ แกว่าไงยัยรุ้ง”
“อืม.. ก็ดีนะ”
“ก็ดี? นี่หมายความว่าไง อยากกลับไปฝึกงานเหรอย๊ะ”
“คิกๆ อยากมาเรียนต่างหาก ฉันว่ามาเรียนสบายกว่านะแป๋ว”
“นี่ไง!! ใจตรงกันจ้า ปีสี่เทอมหนึ่งไปฝึกงาน เทอมสอง..ก็กลับมาเรียน แค่นี้จบ”
กะเทยร่างอวบอั๋นอย่าง แป๋ว เอ่ยด้วยรอยยิ้มแห่งความสบายใจ เพราะเรียนอีกแค่เทอมเดียวก็จะเตรียมตัวโบกมือลามหาวิทยาลัยแล้ว หลังจากที่เทอมก่อนไปฝึกงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย
ส่วนผู้หญิงหน้าหวานที่ยืนข้างๆแป๋ว เธอมีชื่อว่า สายรุ้ง
“นี่แกจะไปค่ายมวยกับยัยกลอยต่อเหรอ”
“อื้อ นางให้ไปเป็เพื่อนน่ะสิ”
“ฮั่นแน่.. ไปเป็เพื่อนยัยกลอย หรือว่าแกจะไปหาใครน้า?”
“อะไรเล่า ป..เปล่าสักหน่อย..”
สายรุ้งเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นพลางเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง หญิงสาวหน้าตาสะสวย ไว้ผมหน้าม้า เธอผมลอนยาวถึงกลางหลัง สถานภาพในตอนนี้ก็ยังคงความโสด แม้จะมีผู้ชายเข้ามาจีบมากหน้าหลายตา แต่สายรุ้งก็ยังคงไม่สนใจใคร ยกเว้นแต่เพียง..
“เมื่อไหร่แกจะสารภาพรักกับพี่ไต้ฝุ่นอะ!! ชักช้าระวังชะนีจะคาบไปรับประทานนะย๊ะ แกก็รู้ว่าพี่เขาฮอตขนาดไหน อีกอย่าง..แกก็แอบชอบพี่ไต้ฝุ่นมาเป็ปีแล้วด้วย”
แป๋วเบ้ปากพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับเพื่อนสนิท ซึ่งพวกหล่อนคบกันมาั้แ่ปีหนึ่ง เจอกันในวันรับน้อง โดยมีสาวสวยอย่างกลอยอีกคน
“เฮ้อ.. ฉันยังไม่กล้าหรอก”
“ไม่กล้า? นี่กลัวว่าเขาจะชกหน้าแกหรือไงห๊ะ”
“ไม่ใช่แบบนั้น..”
“แกควรที่จะมั่นใจในตัวเองนะยัยรุ้ง หน้าตาแกก็น่ารัก หุ่นก็ดี ตอนที่แกไปค่ายมวย พี่เขาก็เคยมองแกไม่ใช่หรือไง”
“เขาก็มองผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ เฮ้อ.. แกก็รู้ดีนี่ สเปคพี่ไต้ฝุ่นเขาสูงจะตาย”
เธอพูดไปก็หัวใจเต้นโครมครามไป ก่อนที่สีหน้าซีดเซียวจะเหลือบมองไปเห็นรถเก๋งสุดหรูของเพื่อน ซึ่งนั่นก็คือรถยนต์ของกลอย
ครืนนนนน..
“อะ ยัยกลอยมาละ”
แป๋วเอ่ยพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับกระจกรถ ก่อนที่รถเก๋งคันหรูจะชะลอจอดเทียบท่าหน้าคณะ มือเรียวบางจึงเอื้อมไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ สายรุ้งก็ขึ้นไปนั่งบนรถข้างกับเพื่อนซี้ทันที
“ไม่ไปด้วยกันเหรอย๊ะยัยแป๋ว ไปดูผู้ชายกัน คิกๆๆ”
“จ้า เชิญจ้ะ! วันนี้พวกยัยแอนมันนัดกดบัตรคอนเสิร์ตพี่แจ็คสันอะดิ เดี๋ยวไปช้าก็โดนมันด่าหูชา ไปๆๆ ดูแลยัยรุ้งให้มันดีๆนะ”
“เออ รู้ละ”
กลอย สาวห้าวคนสวยตอบรับเพื่อนซี้ก่อนจะกดปิดกระจกรถเหมือนกับทุกครั้ง
เพียงไม่นานนักรถคันหรูก็ขับแล่นออกไปจากมหาวิทยาลัยทันที ซึ่งกลอยจะขับรถพาสายรุ้งไปค่ายมวยแทบทุกอาทิตย์ เพราะพี่ชายเธอเป็นักมวยอยู่ที่นั่น นี่จึงเป็ต้นเหตุที่ทำให้สายรุ้งแอบปิ๊งรุ่นพี่หนุ่มอย่าง ‘ไต้ฝุ่น’
ดีกรีนักมวยระดับประเทศที่กำลังจะไปชิงแชมป์โลก.. ผู้ชายสุดเพอร์เฟคที่สาวๆหลายคนในมหาวิทยาลัยหมายปอง
แถมค่ายมวย พิชิตชัย ยังอยู่ติดกับมหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชียอีก จึงทำให้ที่นั่นกลายเป็ศูนย์รวมสาวๆทุกคณะ เพราะไต้ฝุ่นเป็รุ่นพี่ที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย เขาไปคว้าแชมป์ระดับประเทศมาให้ค่ายมวยตั้งหลายครั้ง
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไต้ฝุ่นทำให้เด็กสาวตัวเล็กๆอย่างสายรุ้งหวั่นไหวมากขนาดไหน..
ค่ายมวย พิชิตชัย
ภายในค่ายมวยขนาดใหญ่ของค่าย ‘พิชิตชัย’ ค่ายมวยอันดับสองของประเทศ ซึ่งค่ายมวยแห่งนี้รวมแชมป์โลกไว้ตั้งมากมาย โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อว่า ไต้ฝุ่น เขาคือรุ่นพี่ใหญ่ที่ได้ขึ้นชื่อว่าชกใครแล้วไม่เคยแพ้
หลังจากที่ขับรถมาถึงค่ายมวยใหญ่เหมือนกับทุกครั้ง สาวสวยทั้งสองก็เดินตัวปลิวเข้ามายังด้านใน สายรุ้งอยู่ในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเหมือนกับกลอย แต่สายรุ้งใส่กระโปรงพลีทสั้น ส่วนกลอยก็ใส่กระโปรงทรงเอยาวผ่าหลัง
สาวห้าวหาญอย่างกลอยที่มีพี่ชายเป็ถึงนักมวย เธอจึงได้บุคลิกสาวแกร่งไม่เกรงใจใครจากพี่ของเธอมา
“น้องมาแล้วจ้าพี่โก๋!! อยู่กันไหมเนี่ย ฮัลโหล!?”
กลอยะโเรียกพี่ชายเสียงแหลม ในขณะที่เธอกับสายรุ้งเดินเข้ามาภายในห้องกว้างของค่ายมวย ซึ่งด้านหน้าก็เป็สังเวียนมวยขนาดใหญ่ แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว
“อึ่ก.. พ..พวกพี่อยู่นี่”
“น้องกลอย.. น้องสายรุ้ง”
“เฮ้ย!!!”
ทันทีที่แววตาของสองสาวเหลือบมองไปตามเสียง พวกเธอก็เห็นแก๊งผู้ชายที่นั่งอยู่ โดยมี โก๋ นักมวยหุ่นล่ำ หน้าตาขึงขังกวักมือเรียกน้องสาว พวกเธอจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางพวกเขาทันที
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยพี่โก๋! แล้วทำไมหน้าพวกพี่เป็แบบนี้ล่ะ”
“นั่นสิคะ..”
สายรุ้งสมทบเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ คนที่เธอเป็ห่วงมากที่สุดไม่อยู่ที่นี่ด้วย ผู้ชายที่ชื่อไต้ฝุ่น.. เขาหายไปไหนกัน
“ก็พวกลูกน้องพี่ขุนมันบุกมาอะดิ เพิ่งบุกมาเมื่อกี๊”
“ด..เดี๋ยวนะ บุกมาเื่!?” กลอยถลึงตาโปนใส่พี่ชาย
“ก็พวกไอ้จินแม่งทะเลาะกับรุ่นน้องพี่ เมื่อวานก่อนมันแอบไปบ่อนกัน เฮ้อ.. เล่นอีกท่าไหนไม่รู้ แม่ง.. ทะเลาะกันฉิบหาย พอเจรจาเงินกันไม่ลงตัว มันก็ทะเลาะกัน”
“แล้วพวกพี่เขาก็บุกมาที่นี่งั้นเหรอคะ”
“ใช่ครับน้องสายรุ้ง” โก๋เม้มริมฝีปากตัวเองแน่นพลางยกมือกุมขมับตัวเอง
“น..นี่ก็แปลว่าคนที่ซวยก็คือพวกพี่ทุกคน เพราะว่าพวกพี่ไม่เกี่ยวเลยนี่ คนที่ผิดจริงๆก็คือรุ่นน้องของพี่โก๋ แต่คนที่ซวยก็คือ..”
สีหน้าของกลอยเริ่มซีดเซียว เธอหันใบหน้าสวยไปมองทางสายรุ้ง ซึ่งเพื่อนสาวเธอเองก็น่าจะรู้คำตอบนี้ดี
เพราะคนที่ต้องโกรธเป็ฟืนเป็ไฟในตอนนี้ก็คงจะเป็ไต้ฝุ่น..
ครืดดดดด..!!
ตึกๆๆๆ!!!
“ไอ้เวรเอ๊ย..”
แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ..ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็เปิดประตูเหล็กเข้ามายังด้านใน
ผู้ชายที่ใส่ชุดลำลองธรรมดา แต่ออร่าความหล่อของเขาพุ่งกระฉูดยิ่งกว่าอะไรดี ใบหน้าอันแสนเกรี้ยวกราดที่กวาดสายตามองไปทั่ว ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากสวย โครงหน้าเรียวได้รูป แถมหุ่นสูงโปร่งที่ล่ำบึก กล้ามแขนที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามออกมา สิ่งนี้ยิ่งทำให้สายรุ้งลอบกลืนน้ำลายลงคอ
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆอีกแล้ว ก่อนที่เธอจะหลบหลีกแววตาดุดันคู่นั้น.. เหมือนกับทุกครั้ง
“แม่งเอ๊ย!! เมื่อกี๊กูบุกไปหาไอ้พวกเวรนั้นมา”
“เชี้ย.. น..หน้ามึง ไอ้ไต้ฝุ่น..”
บรรดาเพื่อนๆวัยเดียวกันต่างก็เบิกตาค้างกับภาพที่เห็น เพราะในตอนนี้ผู้ชายร่างสูงโปร่งที่ยืนถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ เขากำลังเอาหลังมือเช็ดเืตรงมุมปากของตัวเองออก
ก่อนที่สายรุ้งจะค่อยๆปรายสายตาไปมอง สิ่งนั้นก็ทำให้เธอใไม่น้อย เพราะใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มมีรอยแผลตรงมุมปากและก็โหนกแก้ม
“กูไปเคลียร์มาแล้ว ไอ้เหี้ยพวกนั้นบอกว่ารุ่นน้องมึงผิดนี่ ไอ้โก๋!”
“ก็เื่นี้แหละที่กูกำลังจะบอกมึง..”
“มึงว่าไงนะ!?”
“ที่ลูกน้องพี่ขุนบุกเข้ามาที่นี่.. ก็เป็เพราะไอ้พวกนั้นไปทะเลาะกันในบ่อนอะดิ ฝั่งนั้นก็เลยเหมารวมว่าพวกเราเป็คนของรุ่นน้องกู.. ก..กูขอโทษไอ้ฝุ่น..”
“เหอะ วอนมือวอนตีนกูดีนักนะ!!”
หนุ่มหล่อที่เดินหัวเสียเข้ามาถลึงตาใส่เพื่อนซี้ ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวไปทางโก๋อย่างใจร้อน โชคดีที่มีเด็กหนุ่มอย่างเบลท์เข้าไปกันท่าไว้ก่อน
“พ..พี่ไต้ฝุ่นใจเย็นๆนะครับ เอ่อ.. ผมผิดเองแหละที่ผมเป็คนโทรไปหาพี่ เอ่อ..ทำให้พี่ต้องรีบกลับจากต่างจังหวัดเลย”
ใช่.. พอไต้ฝุ่นรู้ข่าวเขาก็รีบขับรถกลับมากรุงเทพฯ หลังจากที่กลับไปพักร้อนกับครอบครัว เขาบุกเข้าไปในค่ายศัตรูด้วยความโกรธ สุดท้ายก็ได้ความหน้าแตกยับเยินกลับมา
“ตอนแรกพี่อยู่ที่ไร่กับครอบครัวใช่ไหมครับ.. ฮือออ ผมไม่น่าใจร้อนโทรตามพี่ไต้ฝุ่นมาเลย ผมขอโทษนะครับ! ผมเองก็ไม่คิดว่าเื่มันจะใหญ่ขนาดนี้ ผมน่าจะฟังพี่โก๋อธิบายก่อน..”
หนุ่มตัวเล็กที่มีใบหน้าหวาน ดูท่าทางใจดีอย่าง เบลท์ ยกมือขอโทษขอโพยรุ่นพี่หนุ่มด้วยความหวาดกลัว อีกใจก็รู้สึกผิด แต่อีกใจก็กลัวว่าจะโดนชกหน้าแหกมากกว่า
“อืม ช่างแม่งเหอะ รู้สึกผิดตอนนี้ก็ไม่ช่วยเหี้ยอะไรแล้ว อย่างน้อยๆกูก็ได้ไปออกกำลังกาย”
“ออกกำลังกาย? มึงหมายถึงไปชกหน้าไอ้พวกนั้น และก็โดนมันชกกลับมาเนี่ยนะ” โก๋ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ
“เออ!! ก็เพราะรุ่นน้องมึงนั่นแหละไอ้เวร! หาเื่หาราวให้พวกเราดีนัก ถ้าพี่วิทย์รู้ว่ามีคนบุกมาที่นี่ เดี๋ยวได้ซวยกันหมดแน่”
หนุ่มร่างสูงโปร่งที่หล่อไปทุกอิริยาบถเอ่ยพลางเดินดุ่มๆไปทางสังเวียนมวย ก่อนที่แววตาคมนั้นจะเหลือบมองมาทางสายรุ้งเพียงแวบเดียว หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ
แม้สายตานั้นจะเ็าเหมือนอย่างเคย แต่มันก็ทำให้สายรุ้งแทบทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความดีใจ
“เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ!! พี่ไต้ฝุ่นนนนนนน หน้าพี่มีรอยแผลนะคะ คงทำแผลคนเดียวไม่ไหวแน่ๆเลยยยยยยย ให้สายรุ้งไปช่วยนะคะ!!”
“ย..ยัยกลอย..หยุดเดี๋ยวนี้”
“เงียบแบบนั้นถือว่าตกลงนะคะพี่ไต้ฝุ่น คิกๆ”
“ยัยกลอย!”
“รีบไปทำแผลให้พี่เขาสิย๊ะ เร็วๆ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ไป๊!!”
กลอยที่พยายามพิชิตฝันให้เพื่อนรักกระซิบเสียงดุ ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะถลึงจ้องมองสายรุ้งสลับไปมากับสังเวียนมวยตรงนั้น พอเห็นว่าสาวสวยได้แต่ยืนเบิกตาโพลง เธอก็ออกแรงผลักร่างเพื่อนรักให้ไปหาไต้ฝุ่นในทันที
ซึ่งภาพทุกอย่างก็ถูกจับตามองโดยพวกโก๋ และนักมวยผู้ชายอีกหลายคนที่นั่งยิ้มแย้มกันอยู่ คงจะเห็นจนชินตา ไอ้ภาพที่มีผู้หญิงวิ่งเข้าหาผู้ชายที่ชื่อไต้ฝุ่น
แต่สายรุ้ง..เธอโชคดีเป็พิเศษ เพราะเพื่อนซี้ของเธอเป็น้องสาวของโก๋ เพื่อนสนิทในค่ายมวยของไต้ฝุ่นนั่นเอง
ตึก.. ตึก..
เป็จังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม เมื่อร่างบางเดินตามแผ่นหลังอันสูงโปร่งของรุ่นพี่หนุ่ม เธอเม้มริมฝีปากแน่นพลางจ้องมองร่างล่ำที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างล่างสังเวียน ก่อนที่อาการประหม่าจะเริ่มครอบงำ
นี่มันเป็ครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดเขามากขนาดนี้..
“จะทำแผลให้ฉันไม่ใช่เหรอ”
“เอ่อ ค..คือ..”
“จะทำหรือเปล่า”
“แล้วพี่ไต้ฝุ่น..อยากให้หนูทำหรือเปล่าคะ”
หญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อเอ่ยอย่างเก้ๆกังๆ ซึ่งเธอเองก็แอบเอามือกำกระโปรงพลีทไว้แน่น เพราะในตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อว่าไต้ฝุ่นกำลังเอียงคอมองเธอไม่ละสายตา เขานั่งเอาลิ้นเลียริมฝีปากที่เปื้อนเืด้วยสีหน้าคาดเดาอารมณ์ได้ยาก
“อุตส่าห์เดินตามฉันมาถึงขนาดนี้ หึ.. อยากให้ฉันตอบว่าอะไรดีล่ะ?”