่สายของวันต่อมา
กรองแก้วเดินเข้ามาด้านในห้องหลังจากเข้าครัวทำกับข้าวใน่เช้าเห็นว่าปักษาดีขึ้นจนลุกนั่งเองได้แล้วเธอก็ใจชื้นฉีกยิ้มกว้างลงนั่งพับเพียบข้างๆร่างใหญ่ก่อนจะยกมืออังหน้าผาของคนตัวโตตรงหน้าวัดอุณหภูมิให้แน่ใจอีกคราว่าเขาไม่มีไข้แล้วจริงๆ
“ท่านกุญชรกับสีเทาเห็นว่าคุณไม่เป็อะไรมากก็กลับไปั้แ่เมื่อเช้าแล้วค่ะ”
“ยาของท่านกุญชรนี่ดีจริงๆข้ารู้สึกว่าดีกว่าเมื่อวานมาก”
ั์ตาอำพันหลุบสายตาลงต่ำเล็กน้อยด้วยรู้สึกวางหน้าไม่ถูกขวยเขินอย่างที่ไม่เคยเป็เมื่อหญิงสาวมีท่าทีใกล้ชิดห่วงใย
หลังจากที่กรองแก้วดูอาการปักษาเรียบร้อยเธอจึงเข้าครัวไปยกสำรับข้าวต้มเข้ามาในห้องมื้อแรกของวันนี้เธอทำได้เพียงแค่ข้าวต้มใส่เกลือกับผลไม้ป่าที่ปักษาหามาให้เมื่อวันที่าเ็ด้วยในครัวของปักษาไม่มีอะไรเลย
หลังจากอิ่มจากมื้ออาหารกรองแก้วก็พยุงร่างของปักษาออกมานั่งรับลมด้านนอกด้วยไม่อยากให้อุดอู้นอนอยู่แต่ด้านในกระท่อม
“ที่นี่ไม่ได้มีเพียงข้าวสารเท่านั้นเมื่อวานข้าเองก็ไม่ทันได้บอกเ้าเพราะข้างนอกนั้นยังมีแปลงผักที่ข้าปลูกเอาไว้อีกหลายแปลง”
“แปลงผักหรอคะ”
“เ้าอยากไปหรือไม่เดี๋ยวข้าจะพาไปดู”
“แต่ว่าปักษาพึ่งจะค่อยยังชั่วแก้วไม่รบกวนดีกว่า”
“ข้าไม่เป็อะไรมากแล้วตามข้ามาเถิด”
ร่างสูงค่อยๆลุกยืนพยักหน้าให้หญิงสาวเดินตามลงจากกระท่อมไปทางทิศเหนือของกระท่อมผ่านแนวป่ามาไม่ไกลนักตรงนี้ก็เป็เวิ้งของแปลงผักและบ่อน้ำบ่อใหญ่
“นี่ปักษาปลูกเองทั้งหมดเลยหรือคะ”
“ใช่แล้วเมื่อของพวกนี้ให้ดอกให้ผลข้าก็กินบ้างเพาะพันธุ์ต่อบ้างจึงได้มีกินในทุกวันนี้”
“ดีจังเลยค่ะ”
“นาข้าวข้าก็มีอยู่เลยชายป่าไปไม่เท่าไรหากเ้ามีเวลาอยู่ที่นี่ข้าคงได้พาเ้าไปดู”
มือหนายกชี้ไปทางเหนือแปลงผักผ่านป่าอีกไม่กี่สิบก้าวก็จะถึงแปลงนาของเขาแล้ว
“มีเวลาสิแก้วว่าจะอยู่จนกว่าแผลปักษาจะหาย”
กรองแก้วเงยหน้าอมยิ้มอ่อนเธอคิดว่ายังไงก็มีเวลาดูแปลงนาของปักษาแน่นอนเพราะเธอจะรอดูอาการของปักษาจนแน่ใจว่าเขาไม่เป็อะไรแล้วจริงๆเธอถึงจะจากไปได้อย่างไม่มีห่วงอะไร
“แผลข้าก็ไม่เป็อะไรมากแล้วข้าไม่อยากเป็ตัวถ่วงเวลาของเ้า”
“..ถ้าแก้วบอกว่าไม่ชอบให้ปักษาพูดแบบนี้อีกปักษาจะฟังแก้วหรือเปล่าคะ.."
ดวงตากลมโตมองมายังร่างสูงด้วยความน้อยใจที่ดูว่าเขาอยากจะผลักไสให้เธอไปไกลๆเสียจริงทั้งที่เธออยากจะรอดูอาการของเขาให้แน่ใจว่าเขานั้นไม่ได้เป็อะไรแล้วจริงๆ
"หากเ้าไม่ชอบข้าก็จะสงบคำเช่นเมื่อครู่ไว้"
เมื่อมองดูแววตาเสร้าสร้อยของอีกฝ่ายปักษาก็ไม่ได้คิดจะขับไสหญิงสาวอีกด้วยไม่ชอบเวลาใบหน้านวลนั้นมีสีหน้าหม่นหมอง
"ดีค่ะ...แก้วขอเก็บผักพวกนี้ทำน้ำพริกผักต้มนะคะ"
"เ้าอยากทำสิ่งใดก็ตามแต่ใจเ้าเถิด"
กรองแก้วยิ้มร่าหลังจากได้คำรับปากจากปักษาร่างบางเดินดุ่มๆรีบเก็บผักเพื่อที่จะรีบกลับไปทำอาหารเย็นปักษาเดินตามร่างบางไม่ห่างด้วยดินดอนในร่องผักค่อนข้างชื้นแฉะกลัวว่าร่างบางจะลื่นล้มทั้งยังคอยช่วยกรองแก้วนั้นถือผักที่เธอเก็บจนเต็มไม้เต็มมือด้วยใบตองแห้งรองเอาไว้
คฤหาสน์เทพาอนันต์
“ไหนคุณว่าอีกอาทิตย์กว่าจะกลับนี่คะ”
พุดซ้อนมีทีท่าร้อนรนอย่างที่พนานั้นเห็นได้ชัดจากจดหมายที่เธอได้รับก่อนหน้ารู้ว่าสามีเธอนั้นน่าจะยังไม่กลับมาเร็วๆนี้แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอเสียได้
“พอดีไม่มีอะไรที่ยุ่งมากมายแล้วพี่เลยกลับแล้วนี่แม่พุดอยู่คนเดียวหรือแล้วลูกๆล่ะ”
ร่างสูงบึกบึนใบหน้าคมคายหล่อเหลาแม้นจะอายุเข้าวัยกลางคนยืนหันซ้ายหันขวามองหาลูกๆตนพนาขอตัวกลับจากงานราชการเพราะเขาเห็นว่าไม่มีอะไรยุ่งมากแล้วด้วยคิดถึงลูกคิดถึงเมียจึงกลับมาก่อนถึงกำหนดเวลากลับ
“ผกานั่งเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านนี่ยังไม่รู้ว่าคุณพ่อจะมาถ้ารู้ก็คงจะแจ้นมารอแล้วล่ะ”
“แล้วกรองแก้วล่ะ”
“เอ่อ”
สิ้นคำถามคนเป็สามีพุดซ้อนหลุบสายตาลงเล็กน้อยก่อนจะบอกความจริงกับพนาไปว่าเธอได้ส่งกรองแก้วไปที่ป่าแถบเหนือตามจดหมายที่พ่อสามีเธอได้ให้สัญญากับใครบางคนเอาไว้ร่วมเดือนแล้ว
“ได้ยังไงล่ะแม่พุดส่งลูกไปที่นั่นได้ยังไงจดหมายนั่นคุณพ่อลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ”
พนารู้ความจริงเข้าจิตใจของเขาก็ร้อนรุ่มและได้เอ็ดภรรยาของตนที่คิดจะทำอะไรไม่เคยปรึกษาจดหมายที่พ่อของเขามีก็ไม่ได้ใส่ใจมันนานแล้วด้วยไม่ได้ขัดสนอะไรที่จะเลี้ยงคนในคฤหาสน์หลังนี้
“แต่กรองแก้วเต็มใจไปเองนี่คะน้องไม่ได้บังคับ”
พุดซ้อนเห็นสามีเอ็ดใส่เธอก็มีทีท่าไม่พอใจเพราะน้อยครั้งนักที่พนาจะมีกิริยาไม่พอใจใส่เธอและยิ่งเป็เพราะกรองแก้วเธอก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่
“ไร่นั้นตอนนี้ยังมีอยู่หรือป่าวก็ไม่มีใครเคยตอบได้ป่านนี้แก้วจะเป็ยังไงบ้างแม่พุดไม่ห่วงลูกบ้างเลยหรือ”
“ไม่ใช่ลูกเราจริงๆเสียหน่อยนี่คะคุณพี่ก็โวยวายไปได้”
“พี่คิดว่าหลายปีมานี้ความดีของกรองแก้วจะเอาชนะใจแม่พุดได้เสียอีกแต่เปล่าเลย..วันพรุ่งนี้พี่จะไปที่ป่าทางเหนือไปตามกรองแก้วกลับพี่คงจะผิดคำที่รับปากกับคุณพ่อไม่ได้ว่าจะดูแลกรองแก้วให้ดี”