ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หม่าซื่อร้องไห้อย่างอัดอั้นตันใจ “สวรรค์ เหตุใดชีวิตข้าจึงยากลำบากเพียงนี้ต้องแต่งกับชายขี้เกียจและโง่งมเช่นนี้… ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว สวรรค์...ท่านเอาชีวิตข้าไปเถิด”

       “ร้องอะไรของเจ้า ข้าถามเจ้าดีๆ แต่เจ้ากลับมาร้องห่มร้องไห้กับข้า” สวี่เจิ้งเห็นลูกๆ ยืนหน้าเครียดอยู่นอกประตูห้องโถงจึงรีบวิ่งไปปิดประตูแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้ามาทันทีเขาเอื้อมมือมาดึงสาบเสื้อของหม่าซื่อ กล่าวเสียงต่ำว่า “พูดมา ในสิบสองคนนั่นผู้ใดเป็นชายชู้ของเจ้า!”

       หม่าซื่อโกรธจนถ่มน้ำลายใส่หน้าสวี่เจิ้ง ทั้งยังยกมือขึ้นตบหน้าสวี่เจิ้งไปฉาดหนึ่ง

       แม้สวี่เจิ้งจะเจ็บหน้า แต่ก็ไม่ได้ลงมือลงไม้กับหม่าซื่อหลายปีมานี้เขาไม่เคยตบตีหม่าซื่อเลยสักครั้ง ทำเพียงใช้มือใหญ่ๆของตนจับมือทั้งสองของหม่าซื่อไว้ “หากไม่ใช่ชายชู้เจ้าจะทำไข่ไก่ให้พวกเขากินทุกมื้อทำไม” กระทั่งเขาก็ยังไม่เคยกินไข่ไก่เลยหม่าซื่อเป็นภรรยาเขา แต่กลับต้มไข่ให้บุรุษอื่นหากบอกว่าไม่มีเรื่องอันใดคงไม่เชื่อ!

       หม่าซื่อเสียใจจนร้องไห้ กล่าวไปว่า “ไข่ไก่พวกนั้นบ้านหลี่ขอให้ข้าต้มให้พวกเขากินน้องจ้าวกลัวว่าคนนอกจะพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับข้าจึงอยู่กับข้าทุกวัน หากเจ้าไม่เชื่อก็ไปถามน้องจ้าวได้”

       สวี่เจิ้งถามอย่างแปลกใจ “ทุกวันที่ผ่านมาจ้าวซื่ออยู่ที่บ้านพวกเราหรือ”

       หม่าซื่อสะบัดมือของสวี่เจิ้งออกไปอย่างแรงทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น ใช้มือทุบพื้นพลางร้องห่มร้องไห้ แล้วกล่าวว่า “ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”

       สวี่เจิ้งเปิดประตูด้วยใบหน้าดำคล้ำ ทำให้เด็กๆที่แอบฟังอยู่ด้านนอกตกใจจนรีบถอยหลังไปหลายก้าว เขาถามลูกๆ ว่า “วันที่บ้านเราช่วยบ้านหลี่ทำอาหารให้คนสิบสองคนนั่นจ้าวซื่อของบ้านหลี่มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ของพวกเจ้าทุกวันหรือ”

       เด็กๆ พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง

       อู่โก่วจื่อเงยหน้ามองไปยังหม่าซื่อที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นรวบรวมความกล้ากล่าวขึ้นว่า “น้องๆ ก็อยู่บ้านด้วย”

       ซื่อโก่วจื่อกล่าวเสียงเบา “ท่านพ่อข้าได้ยินท่านแม่บอกว่าต้องขอบคุณครอบครัวหลี่ที่ไหว้วานพวกเราทำอาหารให้คนสิบสองคนนั้นกิน ในเวลาเพียงครึ่งเดือนบ้านเราทำเงินได้ร้อยแปดสิบห้าทองแดงแล้วยังมีไข่ไก่ที่เหลืออีกเก้าฟองด้วย” ขวานที่เขาทำหายมีมูลค่าสามสิบห้าทองแดงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าทองแดงสามารถซื้อขวานได้ห้าเล่มเชียว

       สวี่เจิ้งคิดไม่ถึงว่าจะหาเงินได้มากเพียงนี้ จึงถามไปว่า “หาเงินได้มากเพียงนี้ เหตุใดแม่ของเจ้าไม่บอกข้าเล่า?”

       ซื่อโก่วจื่อตอบไปว่า “ท่านแม่นำเงินทองแดงพวกนั้นไปใช้หนี้แล้วส่วนไข่ไก่เก้าฟองก็ขายออกไปไม่ได้กิน”

       สวี่เจิ้งเข้าใจกระจ่างขึ้นมาโดยพลัน “ข้าถูกคนพวกนั้นหลอก”

       “พวกเจ้าอย่าพูดกับเขาอีกเลย เขาไม่เชื่อข้าแล้วก็ไม่เชื่อพวกเจ้าด้วยเชื่อเพียงคำพูดของคนนอก” หม่าซื่อลุกขึ้นยืนเช็ดน้ำมูกน้ำตา วิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนู จูงเด็กๆ ตามหลังมากล่าวกับสวี่เจิ้งว่า “ข้าจะหย่ากับเจ้า ส่วนเด็กๆก็คืนให้ข้าทุกคน ส่วนเจ้าไสหัวไป!”

       สวี่เจิ้งมองหม่าซื่อที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้าเหลืองซีดจนเป็นปกตินี่คือภรรยาที่ร่วมลำบากลำบนมากับตนหลายปี ในใจจึงอ่อนยวบยาบ พูดไปว่า “เอาล่ะ เจ้าอย่าก่อเรื่อง พรุ่งนี้ข้าจะไปสร้างกำแพงเมืองที่เมืองเยี่ยนแล้ว”

       “เจ้าพูดแล้วนะ หากเจ้าไม่ไปเจ้าก็เป็นไอ้ลูกเต่า!” หม่าซื่อได้ยินว่าครอบครัวจะมีรายรับเข้ามา ความโกรธในใจจึงสลายไปพลันครอบครัวยากจนข้นแค้นจนไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อจริงๆมิเช่นนั้นคงไม่ให้สวี่เจิ้งไปสร้างกำแพงเมืองต่อแน่นอน 

       สวี่เจิ้งรู้สึกอับอาย รีบออกจากบ้านไปเดินเล่นในหมู่บ้านกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ประตูบ้านหลี่โดยไม่รู้ตัวเมื่อมองไปยังอิฐสีดำกำแพงสีขาวและบ่อน้ำที่เพิ่งขุดใหม่ทำให้เขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อว่า เพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือนบ้านหลี่จะเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงนี้พานให้นึกถึงความดีต่างๆ นานาที่บ้านหลี่มีให้กับบ้านของตนตามที่หม่าซื่อบอกในใจจึงรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก

       หลี่หมิ่นหานกำลังให้อาหารไก่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นสวี่เจิ้งพอดีจึงตะโกนเรียก “อาสวี่”

       “พรุ่งนี้ข้าจะไปสร้างกำแพงเมืองที่เมืองเยี่ยนต่อเจ้าถามแม่เจ้าดูซิว่า จะฝากสิ่งใดไปให้พ่อเจ้าหรือไม่” สวี่เจิ้งกล่าวจบก็เดินจากไป

       ครั้งที่แล้วหลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังไปอย่างรีบร้อนจึงได้แต่นำแป้งย่างใส่ไข่หลายสิบแผ่น ที่หลี่หรูอี้ทำไปให้ท่านพ่อและท่านอาทว่าคราวนี้มีเวลาเหลือเฟือ บ้านหลี่จึงเตรียมของไปให้พวกเขามากมาย

       อู่โก่วจื่อเดินออกมาจากบ้านเพื่อตั้งใจจะบอกกับหลี่หรูอี้เรื่องที่สวี่เจิ้งกับหม่าซื่อทะเลาะกัน

       วันนี้ตอนที่หม่าซื่อพูดกับสวี่เจิ้งเรื่องหย่าร้างอยู่ภายในบ้านและกันลูกๆไว้ทางด้านหลัง มีอู่โก่วจื่อรวมอยู่ด้วยการกระทำนี้ทำให้อู่โก่วจื่อรู้สึกสะเทือนใจ

       ก่อนหน้านี้อู่โก่วจื่อคิดว่าหม่าซื่อไม่เห็นตนอยู่ในสายตาแต่คราวนี้เมื่อคิดดูแล้ว หม่าซื่อคงทำงานหนักจนไม่มีเวลามาใส่ใจนางมากกว่านางจึงหวังให้หม่าซื่อและสวี่เจิ้งมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

       ตอนเย็นจ้าวซื่อและหลี่เจี้ยนอันนำสัมภาระที่เตรียมให้สองพี่น้องหลี่ซานและหลี่สือไปฝากไว้ที่บ้านสวี่

       จ้าวซื่อพูดกับสวี่เจิ้งว่า “ปากของคนเราก็เป็นเช่นนี้เมื่อริมฝีปากบนล่างกระทบกัน ไม่ว่าคำพูดอะไรก็พูดออกมาได้ทั้งนั้นบางคนมีจิตใจคิดไม่ดี ไม่อยากเห็นสามีภรรยาบ้านอื่นกลมเกลียวกันจึงตั้งใจพูดเรื่องร้ายๆ เพื่อยุแยงความสัมพันธ์ของสามีภรรยาบ้านอื่นข้ากลัวว่าเจ้าจะได้ยินคำพูดเหลวไหลของคนในหมู่บ้านแล้วไปสงสัยพี่หม่าทุกวันที่ผ่านมาข้าจึงอยู่ที่บ้านของเจ้าเป็นเพื่อนพี่หม่าตั้งแต่เช้าจนเย็น”

       สวี่เจิ้งก้มหน้าหลบตาด้วยความละอายไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

       จ้าวซื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “เจ้าทำงานอยู่นอกบ้านลำบากไม่น้อยพี่หม่าที่อยู่กับบ้านก็ไม่ได้เอาแต่ใช้ชีวิตสุขสบาย พี่หม่าต้องปักผ้าหาเงินทั้งยังต้องดูแลลูกๆ หากมีเงินก็แล้วไปเถิด แต่นี่ไม่มีเงินไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องคำนวณให้ดีว่าจะใช้จ่ายเท่าใดจะใช้เงินแค่ทองแดงเดียวก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีก ต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากยากเข็ญ”

       เมื่อได้ยินดังนั้นสวี่เจิ้งก็รู้สึกสำนึกผิด กล่าวเสียงอ่อยๆ ว่า “คราวนี้ข้าผิดต่อนางแล้ว”

       หม่าซื่อรู้สึกซาบซึ้งใจต่อจ้าวซื่อยิ่งนัก ปาดน้ำตาพลางพูดว่า “คนในหมู่บ้านอิจฉาที่เจ้ามอบหมายเรื่องทำอาหารให้บ้านข้าสามีของข้าคนนี้ทั้งโง่งมและมีความคิดตรงไปตรงมาตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นชั่วร้ายเพียงใด”

       ในที่สุดสวี่เจิ้งก็รู้ว่าคนพวกนั้นไม่เพียงแต่จะคิดทำลายความสัมพันธ์สามีภรรยาของเขาและหม่าซื่อทั้งยังคิดแย่งเรื่องดีๆ ของบ้านหลี่ไปอีกด้วย ในใจจึงรู้สึกเคียดแค้นชิงชังนักกระทั่งสาบานว่าต่อไปจะไม่ฟังข่าวลือไร้สาระอีก

       จ้าวซื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหม่าซื่อเกิดประกายคาดหวังจึงรีบพูดว่า “ครอบครัวพวกเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาหลายปีต่อไปหากมีเรื่องดีๆ ข้าจะมาหาพวกเจ้าแน่ เรื่องนี้เจ้าวางใจเถิด”

       หม่าซื่อรีบกล่าวขอบคุณ

       จ้าวซื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้หม่าซื่อ กล่าวเตือนไปว่า “ข้าได้ยินอู่โก่วจื่อบอกว่า เจ้าจะหย่ากับสวี่เจิ้ง เจ้าพูดเช่นนี้ทำให้เด็กๆตกใจกันหมดแล้ว ทั้งยังทำให้พ่อของเด็กๆ เสียใจด้วย ต่อไปก็อย่าพูดอีก”

       สายลมอ่อนๆ ของฤดูใบไม้ร่วงพัดมา ดวงอาทิตย์ยามเย็นเคลื่อนสู่ทิศตะวันตก

       ณ สถานที่ก่อสร้าง นอกประตูเมืองเยี่ยนชายฉกรรจ์หลายร้อยคนกำลังรอรับค่าแรง บางคนสายตาเฉียบแหลมชี้ไปยังชายฉกรรจ์ที่สวมใส่ชุดสีดำที่กำลังเดินมาบนถนนตะโกนเสียงดังว่า “สวี่เจิ้ง!”

       “ข้ากลับมาอีกแล้ว” สวี่เจิ้งที่เดินทางมาหลายสิบลี้มองไปยังกำแพงเมืองที่คุ้นเคยและใบหน้าของสหายร่วมงานที่คุ้นตาแต่ลึกๆ แล้วก็รู้สึกทอดถอนใจ

       ทุกคนพากันกล่าวว่า “เจ้าเด็กนี่ยอมทิ้งอ้อมกอดอุ่นๆของภรรยากลับมาแล้ว”

       “สวี่เจิ้งเจ้ากลับมาได้ถูกเวลาจริงๆ ทางการขึ้นค่าแรงให้พวกเราแล้ว ได้วันละยี่สิบห้าทองแดงมากกว่าเมื่อก่อนห้าทองแดง!”

       สองพี่น้องตระกูลหลี่มีเหงื่อเต็มกาย พวกเขายืนอยู่ในกลุ่มคนกำลังโบกมือให้สวี่เจิ้ง

       สวี่เจิ้งเดินเข้าไปของานกับผู้คุมงานร่างอ้วน หลังจากได้รับคำอนุญาตแล้วจึงเดินไปหาสองพี่น้องบ้านหลี่นำห่อสัมภาระที่ทางบ้านหลี่เตรียมไว้ออกมาส่งให้

       ทุกคนหิวจนท้องแทบจะติดกับหลังจึงรีบโร่เข้าไปต่อแถวรับอาหารเย็นราวกับผีหิวตายกลับชาติมาเกิดไม่ได้สนใจดูสัมภาระของบ้านหลี่

       สวี่เจิ้งและสองพี่น้องบ้านหลี่เดินไปคุยกันใต้ต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป

       .......................................