รวมเรื่องสั้น เรื่องเสียวแนวจีนโบราณ

        “อร่า..ซี้ดดดนานท่านแรงอีก แรงอีกเจ้าค่ะ อร่า...”

        “อร่าเด็กดี เจ้ารัดข้าแน่นเหลือเกิน ซี้ดดด”

        “อื้ออ นายท่าน อูยยย”

        “เจ้าจะปิดปากทำไม ครางออกมา ครางออกมาดังๆข้าอยากฟังเสียงของเจ้าเด็กดี”

        “อร่า..นายหญิงจะได้ยินเอานะเจ้าค่ะ อ่าส์..”

        “ช่างนางสิสตรีแก่เช่นนางจะสู้เด็กสาวอย่างเจ้าได้อย่างไร”

        ดวงหน้าซีดหมองเศร้าก้มลงแสยะยิ้มนำสมเพชตัวเองมือข้างที่วางทาบบานประตูปล่อยลงอย่างหมดแรง นางมาถึงวันนี้ได้อย่างไรวันที่แม้แต่สามีก็ไม่ให้เกียรติเอาสตรีในหอโคมแดงมานอนบนเตียงทำเรื่องสกปรกเพียงเพราะนางอายุมากขึ้น เพราะเหตุนี้สินะ เพราะข้าแก่ตัวลงไม่เต่งตึงอย่างเด็กสาวแรกรุ่นสินะเขาถึงไม่ไยดีตีตัวออกห่างทำกับข้าเหมือนไม่ใช่คนเช่นนี้

        “ฮูหยินเรา..”

        “เจ้ากลับไปพักเถิด คืนนี้ข้าจะไปนอนที่เรือนเล็ก”

        เป็นเช่นนี้หลายครั้งแล้วทุกครั้งที่สามีพาสตรีสักนางมานอนทับที่ฮูหยินเอกแต่งเข้าถูกต้องอย่างนางทำได้เพียงระเห็จไปนอนเรือนเล็กทำตัวราวอนุตัวเล็ก ๆ ไร้ปากเสียง สงบ เสงี่ยมเจียมตัวได้แต่อดทน

        กายบอบบางเดินไปตามเส้นทางมืดมิดในจวนเพียงลำพังดวงตาโศกกวาดมองเรือนกว้าง งามวิจิตร มีบ่าวมากมายคอยรับใช้ทว่าอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเหลือเกินในความรู้สึก

        นับแต่ที่แต่งงานกับสามีผู้นี้มานางก็ไม่ต่างอะไรกับหงส์ปีกหักแต่งกายงดงาม วางท่าฮูหยินผู้แสนดีไม่ยี่หระกับทุกสิ่งเป็นคนใจกว้างทว่าช่างน่าเวทนาในสายตาคนทั้งจวนมองดูสามีตนมีสัมพันธ์สวาทกับคนอื่นไปทั่ว

        เขาคือสามีที่บิดามารดาหามาให้ เวลานั้นเขาไม่ได้หล่อเหลาโดดเด่นเป็นนางเสียมากกว่าที่เป็นที่หมายปองของคนทั้งเมืองไปทางไหนก็มีคนมากมายสนใจหาทางสานสัมพันธ์ เขาก็เป็นหนึ่งในนั้นที่คอยเข้าหานางและเพราะความร่ำรวยที่ครอบครัวเขามี บ้านนางจึงตอบตกลงทันทีที่เขาส่งแม่สื่อมาโดยไม่ถามความสมัครใจสักนิด

        เดิมคิดว่าคนที่บุพการีหาให้อย่างไรก็ต้องมีดีแต่ไม่คิดว่าหลังแต่งงานเพียงสองวันเขาที่เสเพลมักมากก็คลอเคลียบ่าวรับใช้อยู่ข้างเรือนอย่างไม่อายฟ้า อายดินหลังจากนั้นไม่ว่าจะอนุ ฮูหยินรอง และเมียบ่าวก็เข้ามาเต็มจวน

        ส่วนภรรยาเอกอย่างนางทำได้เพียงปิดปากเงียบทำตัวสงบเสงี่ยมอดทนอย่างที่มารดาสั่ง มองสามีเริงร่ากับสตรีทั้งหลายของเขาจนนางตั้งครรภ์คิดว่ามีบุตรแล้วเขาจะเพลานิสัยเจ้าชู้มักมากในกามแต่ที่ไหนได้เขากลับอาศัยช่วงตั้งครรภ์หอข้ออ้างไปสุขสมกับสตรีในหอนางโลม ปล่อยนางต้องนั่งร้องไห้ทุกข์ใจที่สามีไม่ไหวแลเป็นอยู่เช่นนี้มานานนับสิบปี ทว่าแม้จะผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว นางก็ยังไม่ชินเสียที

        ‘หรือชั่วชีวิตนี้ของข้าต้องทุกข์ทรมานเพราะท่าน’

        จางซูซินมองเรือนเล็กสำหรับรับรองแขกที่พักหลังนี้นางมานอนเป็นประจำจนแทบจะเป็นห้องของนางเองเพียงเปิดประตูก้าวเข้าไปความรู้สึกอ้างว้างที่ได้รับก็ทำนางต้องแค่นยิ้มเย้ยตัวเองออกมาภาพฝันที่ได้เป็นฮูหยินเอกที่รักของสามีอย่างที่หลายคนเป็นหายสิ้นมีเพียงภาพนางจมกองน้ำตาโดนบ่าวและสตรีมากมายเย้ยหยันดูแคลนเด่นชัดขึ้นมาที่นางได้เป็นเพียงภรรยาในนามดูภูมิฐานในสายตาคนนอก แต่สุดท้ายหาได้มีความสุขเทียบไม่ได้กับสตรีในหอโคมแดง

        กายบอบบางเดินไปอ่างอาบน้ำหยุดลงตรงหน้าคันฉ่องบานใหญ่มือเรียวงามปลดชุดบนร่างออกเหลือเพียงกายเปลือย กวาดตามองกายขาวโพลนผิวหนังแม้จะยังเต่งตึงแต่ก็ไม่เหมือนเด็กสาวแรกรุ่นหน้าอกใหญ่โตที่เคยภูมิใจยามเขาบดคลึงยามนี้คล้อยลงเพราะให้น้ำนมบุตร

        หึ! เพราะนางไม่เต่งตึงงดงามอย่างเช่นอดีตหรืออย่างไรเขาถึงไม่เหลียวแลหรือเพราะนางแก่ลงไม่เร้าใจอย่างสตรีพวกนั้นเขาถึงเฉยเมย

        นัยน์ตาหมองบอบช้ำพลันเอ่อน้ำใสอย่างไม่อาจห้ามอีกครั้งสังขารที่หอบมาจากเรือนใหญ่ทรุดนั่งอย่างห้ามไม่อยู่พร้อมกับร่างสั่นเทารุนแรงแต่กลับไร้เสียงสะอื้นออกมา มีเพียงน้ำตามากมายที่ไหลนองออกมาหยดลงพื้นหยดแล้วหยดเล่า แต่ถึงน้ำตานางจะไหลออกมามากมายเพียงใดชายผู้นั้นก็ไม่มีทางรับรู้อยู่ดี

        “เถ้าแก่เนี้ยจาง”

        ซูซินหันมองไปทางหน้าเรือนหลังได้ยินเสียงบ่าวเรียกชื่อน้องสาวแท้ๆพลันใบหน้าเศร้าหมองจนเหมือนจะเป็นสีหน้าปกติก็พลันกระจ่างขึ้นมาหลายส่วนมือเล็กวางช้อนข้าวต้มลงแล้วลุกขึ้นมองน้องสาวที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางสดใสไม่เปลี่ยน

        “อาซู่ไยวันนี้เจ้าถึงมาได้”

        “ข้าไปทำการค้ามา เอาของมาฝากท่านมากมาย”นายหญิงจ้าวชะโงกหน้ามองไปทางด้านหลังน้องตัวเองดูบ่าวถือของตามมาหลายคน

        “เจ้ากินอะไรมาหรือยัง กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”

        “อื้ออ”

        สองพี่น้องนั่งพูดคุยถามสารทุกข์กันอย่างเช่นทุกครั้งที่ได้พบใบหน้าของซูซินเปื้อนรอยยิ้มกว้างชนิดที่บ่าวข้างกายเองก็ไม่ได้เห็นเช่นนี้มานานจนจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายเป็นเมื่อไร

        “ตาเฒ่านั่นทำท่านร้องไห้อีกแล้วหรือ”คำถามนี้ของน้องสาวทำรอยยิ้มบนใบหน้าหมองลงทันตา ซูซินก้มหน้าลงซ่อนความทุกข์ใจแม้รู้ว่าไม่อาจพ้นสายตาน้องสาวนางไปได้

        “ข้าไม่เข้าใจเลยว่าไยท่านยังทนตาเฒ่านั้นก็อีกตัวเองก็อายุไม่ใช่น้อยแล้วยังมักมากไม่เลิก”

        “นี่เจ้าเบาหน่อย!!”

        “ท่านไม่ต้องมาปรามข้า ข้าไม่เหมือนท่านพ่อท่านแม่ที่มาเกรงใจคนพันนั้นหากใครหน้าไหนไม่พอใจก็เข้ามา”

        จางซูซินมองน้องสาวน้ำตาคลอที่แสดงชัดว่านางพร้อมมีเรื่องแล้วยิ้มมุมปากนางอยากจะมีความกล้าให้ได้ครึ่งหนึ่งของน้องสาวหลิงซู่สำหรับนางคือคนกล้าหาญคนหนึ่งปีนั้นนางยอมตัดขาดครอบครัวเพราะไม่ต้องการอยู่ใต้การควบคุมของบิดามารดาออกมาตัวเปล่าไม่คิดหวนกลับ ก้าวไปทำการค้าทั้งที่ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะแม้แต่ความช่วยเหลือของนางน้องสาวผู้นี้ก็ไม่รับเป็นสตรีที่มีความสุขไม่สนใจสายตาผู้คนที่ตนไม่แต่งงานครองตัวโสดไม่สนใจบุรุษมีความสุขในแบบที่นางก็ริษยา

        “ข้าไม่ได้จะห้ามแค่ไม่อยากให้เจ้าต้องขุ่นเคืองเพราะข้า”

        น้ำเสียงสั่นเครือของพี่สาวทำเถ้าแก่เนี้ยจางต้องถอนหายใจแรงระงับอารมณ์หยุดคำด่าที่กำลังจะออกมาจากปาก ทำใจให้สงบลงทั้งไม่เต็มใจเวลาผ่านไปอยู่หลายอึกใจที่ทั้งสองไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา ก่อนที่อยู่ๆใบหน้าละมุนไม่แพ้พี่สาวจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มองใบหน้าพี่สาวที่รักก่อนจะขยับเข้าไปใกล้

        “ท่านพี่ในเมื่อสามีท่านทำได้ ท่านก็ทำบ้างสิ”