ตอนที่ 2 ทะลุมิติ
หลังจากฟางเหมยได้เป็ลมหมดสติไป เพียงไม่นานนางก็ได้สติฟื้นกลับคืนมา นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเเล้วจึงได้หันมองไปบริเวณรอบๆตัว
เเสงเเดดได้สาดส่องมายังตัวนางที่นอนอยู่บนพื้นดินใกล้กับต้นทับทิมต้นที่นางได้ลิ้มรส เเถมตอนนี้เสื้อผ้าการเเต่งกายก็ได้เปลี่ยนไปจากเดิมอีกด้วย หรือนี่คือความฝัน ฟางเหมยจึงได้ตบหน้าตัวเองเบาๆ ให้รู้สึกตัว เเล้วนางก็มั่นใจว่าไม่ได้ฝันไปนี่คือความจริง
หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นมาในท่านั่งด้วยความงุนงง เเถมยังมีอาการมึนหัวอยู่ด้วย
"เกิดอะไรขึ้นกับตัวข้าเนี่ย! ทำไมข้าจำอะไรไม่ได้เลยหลังจากกินผลทับทิมไปแล้ว" ฟางเหมยพึมพำกับตัวเองก่อนจะดันตัวให้ลุกขึ้นยืน
จู่ๆ ก็ได้มีเสียงหญิงชราดังขึ้นมา
"ฟางเหมยตอนนี้เ้าได้อยู่ในร่างใหม่ในชื่อเดิม หญิงสาวเ้าของร่างเดิมได้หมดสิ้นลมหายใจไปแล้วเพราะร่างกายอ่อนเเอ นี่คือชีวิตใหม่ที่ข้ามอบให้เเก่เ้า ต่อจากนี้ข้าขอให้เ้าโชคดี" เมื่อสิ้นเสียงหญิงชราไปเเล้ว ต้นทับทิมที่อยู่ข้างๆนาง ก็ได้พลันสลายหายไปด้วย
"ฟางเหมยเ้ามายืนตากเเดดอะไรตรงนี้ หลบเข้าร่มเสียก่อน เดี๋ยวก็ได้เป็ลมหมดสติไปอีก ร่างกายของเ้ายิ่งไม่เเข็งเเรงอยู่" ผู้เป็เเม่ของร่างใหม่ได้เห็นฟางเหมยยืนตากแดดอยู่จึงรีบวิ่งมาดึงมือไปหลบยังร่มไม้ต้นใหญ่ในทันที
"ท่านเป็เเม่ของข้าหรือ" ฟางเหมยเอ่ยปากถามหญิงสาววัยกลางคนออกไปเพื่อความมั่นใจ
"ใช่...ทำไมเ้าพูดแบบนั้นล่ะ" ผู้เป็เเม่เมื่อเห็นลูกสาวมีท่าทีเเละคำพูดที่แปลกไปจึงเอ่ยปากถามออกไป
"ท่านเเม่เมื่อชั่วครู่ข้าเป็ลมหมดสติล้มลงหัวฟาดไปกับพื้น ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าจำอะไรไม่ค่อยได้เเละเหมือนความจำจะเลอะเลือนไปด้วย" ฟางเหมยรู้ตัวว่าต้องเรียนรู้อยู่ในร่างใหม่นี้ให้ได้ จึงพยายามหาข้อแก้ตัวให้กับตัวนางในร่างใหม่เพื่อจะได้ไม่เป็ที่สงสัยเเก่ผู้เป็เเม่
"จริงหรือ ไหนเเม่ขอดูเ้าหัวหน่อย มีแผลตรงไหนหรือเปล่า" ผู้เป็เเม่ได้มองไปยังหัวของหญิงสาวก็ไม่พบรอยแผลใดๆ
"ตอนนี้ข้าไม่เป็อะไรมากแล้วท่านเเม่ เเค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อย เรากลับบ้านกันเถอะ" ฟางเหมยส่งยิ้มให้เเก่ผู้เป็เเม่ที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะจับมือนางเดินไป
"เดี๋ยว...ทางกลับบ้านไม่ใช่ทางนี้ เห็นทีว่าความจำของเ้าจะเลอะเลือนไปจริงๆด้วย" ผู้เป็เเม่หยุดเเละรั้งตัวฟางเหมยไว้ก่อนจะพาเดินไปยังทางที่ถูกต้อง
"กินข้าวก่อนนะฟางเหมย จะได้กินยาเเล้วไปนอนพักผ่อน" เมื่อพากันเดินมาถึงบ้าน ผู้เป็เเม่ก็ได้เข้าเรือนครัวไปยกข้าวมาให้ฟางเหมยได้กิน
"เเล้วท่านเเม่ไม่กินด้วยกันหรือ" ฟางเหมยนั่งลงยังเก้าอี้ ที่ตอนนี้บนโต๊ะเต็มไปด้วยข้าว ผัดผัก เเละลูกเดือยต้ม
"เ้ากินเถอะ ข้าจะไปดูหม้อยาที่ได้เคี่ยวทิ้งเอาไว้เมื่อเช้า" เมื่อพูดจบผู้เป็เเม่ก็ได้หมุนตัวกลับเข้าไปยังเรือนครัว
เมื่อผู้เป็แม่เดินไปยังเรือนครัวเเล้ว ฟางเหมยก็ได้ตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวโหย หลังจากที่ไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องตั้งเเต่เช้า นอกจากผลทับทิมที่นางได้กิน อยู่ๆก็ได้นำพาิญญาของนางทะลุมิติมายังร่างใหม่แบบงงๆ
เมื่อฟางเหมยได้กินข้าวเสร็จเรียบร้อย ผู้เป็เเม่ก็ได้นำยาตักใส่ชามมาให้นางกิน
หลังจากนั้นผู้เป็เเม่ก็ได้พาลูกสาวไปยังห้องนอน เมื่อถึงที่หมายฟางเหมยก็ได้ล้มตัวลงยังที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า
"หัวก็ไม่ได้ร้อนอะไร นี่เ้ายังปวดหัวอยู่ไหม" ผู้เป็เเม่ยกมือมาอังที่หน้าผากของลูกสาวที่นอนอยู่ก่อนจะถามออกไป
"ไม่แล้วล่ะท่านเเม่ เเต่วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน"
"งั้นเ้าจงนอนพักผ่อนเสียเถิด" ผู้เป็เเม่ได้ห่มผ้าให้ลูกสาวของตน ก่อนจะเดินออกไป
ฟางเหมยได้นอนหลับยาว ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นของอีกวันนึงเลย
"ฟางเหมยเ้าตื่นเเล้วหรือ" ผู้เป็พี่กับผู้เป็พ่อกำลังเดินกลับมายังบ้าน หลังจากได้ไปเก็บผักผลไม้ที่สวนไปขายในหมู่บ้าน เมื่อพ่อเห็นฟางเมยเดินออกมายังนอกบ้านจึงเอ่ยถามออกไป
"ท่านพี่ ท่านพ่อ" ฟางเหมยก้มหัวลงทักทายทักสองเเละส่งยิ้มให้
สองพ่อลูกส่งยิ้มให้ฟางเหมยกลับไป ก่อนจะวางตระกร้าที่อัดแน่นไปด้วยผักและผลไม้ตรงลานบ้าน ก่อนจะเเยกย้ายกันไปล้างเนื้อล้างตัวเเละพักผ่อน
"เจียวซิ่ง ฟางเหมยเป็อะไรหรือ ทำไมดูเเปลกไป ปกติแทบจะไม่เคยยิ้มให้เเก่ผู้ใดเลย เเต่วันนี้นางกลับส่งยิ้มให้ข้ากับจางเหว่ย" หลิวหยางผู้เป็พ่อนั่งลงข้างกับเเม่ที่กำลังเย็บผ้าอยู่
"ก็ดีเเล้วไม่ใช่หรือ ที่นางยิ้มให้ท่านพี่" เจียวซิ่งที่กำลังเย็บผ้าอยู่เงยหน้ามองหลิวหยางก่อนจะก้มหน้าลงเย็บผ้าด้วยความตั้งใจต่อไป
เช้าต่อมา
หลิวหยางเเละจางเหว่ยได้ไปสวนกันเเต่เช้า ส่วนเจียวซิ่งผู้เป็เเม่ได้ทำอาหารอยู่ในเรือนครัว
"ท่านเเม่ข้าตื่นเเล้ว ให้ข้าได้ช่วยทำอาหารเถิด" ฟางเหมยเห็นผู้เป็เเม่กำลังล้างผักอยู่จึงเดินเข้าไปหา
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเื่อาหารข้าจะจัดการเอง เ้าไปนั่งพักตรงเเคร่หน้าบ้านเถิด"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฟางเหมยจึงเดินออกมานั่งยังเเคร่หน้าบ้าน เเล้วเห็นตระกร้าที่บรรจุผลส้มอยู่จึงได้หยิบนำมากิน
2K
