รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

ตอนที่ ๓๕

นพนิตตกใจกับคำพูดของยู!!

แต่ลึกๆ.. ก็รู้สึกแปลบๆ แต่ก็ไปในทางที่ดีนะ ..นพบอกตนเอง

“นพ.. นพรักพี่นัทนะ” ซีย้ำให้นพรู้สึกอีกคน ก็ตอนที่ซีเดินอยู่ในงานฯเมื่อครู่ ซีสังเกตเห็นสายตานพ อาการนพที่มองพี่นัทด้วยความรักตั้งหลายครั้ง

นพนิตมองหน้าเพื่อนทั้งสองคน ..ที่จริงนพก็เคยคิดอย่างที่ยูกับซีพูด .. แต่เขาก็ไม่แน่ใจความรู้สึกตนเอง ..

ก็ตอนที่เขารู้สึก‘รัก’กับพี่มายด์อย่างมากมาย .. มันก็ไม่ใช่แบบตอนที่เขารู้สึกกับพี่นัทนี่.. แต่แบบนั่นน่ะ นพมั่นใจว่าคือ.. รัก!!

หรือ..อย่างตอนที่เขารู้สึก ‘ตกหลุมรัก’ กับเด็กชายอย่างทบทู ..มันก็ไม่ใช่แบบที่เขารู้สึกกับพี่นัท .. แต่นั่น นพก็มั่นใจว่าคือ.. รัก!!

แล้ว.. ที่รู้สึกกับพี่นัท .. มันจะใช่..รัก .. เหรอ?

นพนิตไม่แน่ใจ

“แล้วความรู้สึกแปลกๆ ที่นพเป็นในคืนนี้คือหึง!!” ยูตั้งใจพูดให้นพนิตรับรู้ “นพหึง!! นพหึงพี่นัท”

นพมองหน้าเพื่อนทั้งสอง .. เขายังอึ้งๆช็อคๆ อยู่ .. จริงหรือ? .. นี่.. เรารักพี่นัทจริงๆ เหรอ? .. เราหึงพี่นัทเหรอนี่?..

ซีทำสัญญาณมือให้ยูพอก่อนแล้วหันไปคุยกับนพนิต “ใจเย็นๆ นะนพ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ค้นหาความรู้สึกในใจไปนะ ถ้าวันนี้ในใจยังรู้สึกไม่ชัด พรุ่งนี้ค่อยคิดมันก็ได้”

นพนิตรับฟังคำพูดซีทุกคำ

“ตอนที่ซีคิดไม่ตกซีก็เวลาตั้งนานนะ กว่ารับรับรู้มัน เข้าใจมัน และ.. ยอมรับมันได้” พร้อมกับรอยยิ้มให้กำลังใจเพื่อน

นพยิ้มตอบ

“อยากพักสายตาสักหน่อยไหม?” ซีถามนพ

นพพยักหน้ารับ

ซีและยูจึงลุกขึ้นไปนั่งอีกเบาะที่อยู่ข้างๆกัน

“พวกเราอยู่ตรงนี้นะ” ไม่วายที่ซีจะส่งสัญญาณให้นพนิตสบายใจว่าเขายังอยู่ใกล้ๆ

นพนิตหลับตาด้วยความเหนื่อยอ่อน.. จิตใจเขาก็อ่อนล้าเหลือเกิน .. ไม่นานนัก .. เขาก็หลับสนิท .. !!

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ทีมผู้ใหญ่ก็ทะยอยเดินมาถึงรถ ซีไปยืนที่หน้าทางขึ้นรถ เขาส่งสัญญาณให้ทุกคนเบาเสียง เพราะเด็กๆ หลับกันไปเกือบหมดแล้ว

บรรดาผู้ใหญ่ที่เดินมาขึ้นรถแล้วต่างก็นั่งที่เดิมของตน

แต่..ณัฐกนกบอกให้ทอนนั่งที่เบาะหน้าสุด แล้วเขาก็เดินไปหานพนิตที่นั่งครึ่งนอน.. หลับอยู่ที่ที่นั่งของเขา นัทมองนพอย่างเต็มๆ ตาเป็นครั้งแรกในรอบวัน ..

.. ใบหน้านพนิตยามหลับไหล.. ก็ยังตรึงใจนัทเช่นเดิม รูปปากปลายจมูก เปลือกตา หน้าผาก พวงแก้ม ทุกส่วนก็ยังน่าจูบลูบไล้ .. เรือนร่างที่น่ากอดก็ยังชวนในนัทกอดรัดเหมือนเช่นที่ผ่านมา

...

ก่อนหน้านี้ ต้นน้ำเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงบ่ายกับนพนิตให้ณัฐกนกรู้ มายด์เองก็ยืนยันกับณัฐกนกว่าวันนี้จิตใจนพนิตบอบช้ำเพียงใด

ในใจณัฐกนกเจ็บแปลบ..เมื่อรู้ว่า.. มายด์คือรักแรกของนพนิต ..และยังเป็นรักที่ฝังใจนพอยู่อย่างไม่รู้ลืม ..

.. แม้ณัฐกนกจะบอกมายด์ว่า..นพนพิตเป็นแค่เครื่องบริการทางเพศของเขาเท่านั้น ..

แต่ในใจณัฐกนกก็ตอบตัวเองได้ชัดเจนว่า..

เขารักเด็กคนนี้!!

“นัทไม่เคยปากไม่ตรงกับใจนะ” ต้นน้ำออกปากเตือนนัท “นัทที่ต้นน้ำรู้จักเป็นคนจริง ทำอะไรเปิดเผยและปากตรงกับใจนะ”

นัทมองหน้าต้นน้ำ “นัทไม่เคยปิดบังอะไรต้นน้ำได้เลย ไม่ว่าจะเมื่อก่อน..หรือตอนนี้”

“นั่นเพราะ..นัท.. เป็นรักแรกของต้นน้ำ” ต้นน้ำมองหน้านัท ..

.. เหมือนเมื่อครั้งอดีตที่เขาเคยสบตากัน..

“รักแรก..คือรักที่ประทับใจ และทรงคุณค่าในใจที่สุด” ต้นน้ำยังคงมองเข้าไปในดวงตาของณัฐกนก .. ความรู้สึกจากอดีตยังคงแจ่มชัดในตาของเขา

ต้นน้ำจำทุกอย่างที่ประกอบเป็นนัทได้อย่างดี.. ไม่ว่าจะกิริยาท่าทาง วิธีคิด การพูดการจา หรือแม้แต่.. ความรู้สึกข้างใน

“ทำไมต้นน้ำถึงรู้ได้ขนาดนั้นล่ะครู” ต้นน้ำเคยถามครูโช

“เพราะการแสดงสอนให้เรารู้จักคนเข้าใจคน จนเราสามารถเป็นอีกคนได้ไงล่ะ” ครูโชตอบชัดเจน

พูดไป..น้ำตาเม็ดโตๆ ก็เอ่อขึ้นที่ดวงตาของต้นน้ำ “จนบัดนี้.. ต้นน้ำยังไม่เคยลืม ‘รักแรก’ ของเราเลยนะนัท .. แต่..เพราะเรารู้ว่า.. รักแรก คือรักที่ผ่านไปแล้ว แล้วเราก็ไม่ได้เรียกร้องให้มันหวนกลับ แต่เลือกเก็บไว้ในใจ .. แล้วนัทจะไปหึงรักแรกของนพทำไม ..”

คราวนี้..เป็นนัทเองก็เริ่มมีน้ำหล่อลื่นรื้นขึ้นที่ดวงตาบ้าง ...

“เพราะนพมีรักแรกที่งดงามในใจเขา นพจึงมีรักที่สวยงามกับนัทไงล่ะ”

ณัฐกนกพนักหน้ารับคำพูดต้นน้ำ.. น้ำตาเขาร่วงไปโดนชุดสูทสุดเท่ .. ภาพในอดีตกลับมาให้มโนของเขาทันที ..

วันนั้น..นัทอยากเลือกซื้อชุดสูทให้นพ เมื่อนพลองจนได้ชุดที่ถูกใจแล้ว เขาเห็นสูทชุดหนึ่งในหุ่นโชว์ของร้าน เขาก็คะยั้นคะยอให้พี่นัทของเขาลองชุดนี้

เมื่อนัทลองชุดและปรับแก้จนเข้ากับรูปร่างนัทแล้ว ทั้งสองก็ยืนเคียงกันในกระจก ..ราวกับเป็นคู่ชายหนุ่มที่พร้อมจะวิวาห์อย่างนั้นแหละ

..ก็นพอีกนั่นแหละ .. ที่เป็นคนซื้อชุดสูทนั่นให้นัท .. แม้จะราคาแพงลิบลิ่ว ..แต่นพกลับบอกว่า.. เป็นชุดที่พี่นัทใสแล้วน่ารักที่สุด .. เขาขอเป็นเจ้าของชุดนี้.. เขาอยากซื้อชุดที่พี่นัทใส่แล้วน่ารัก.. ให้คนน่ารักอย่างพี่นัทสวมใส่ ...

“ขอบคุณต้นน้ำมากนะที่เตือนสตินัท”

ต้นน้ำยิ้มให้นัท “อย่าทิฐิกับความรักนะ ไม่งั้น.. นัทจะไม่เหลือรักไว้ข้างตัวเลย..แบบต้นน้ำ”

นัทกอดต้นน้ำไว้ในอ้อมแขนเขา

..นี่เราทำอะไรลงไป !! .. ณัฐกนกถามตัวเอง ขณะที่เขามองนพนิตยามหลับ ..

จะอย่างไรซะ นพนิตก็คือเด็ก .. เด็กหนุ่มที่ไม่มีวันทันเกมนักธุรกิจแบบเขา.. เด็กที่ทำอะไรตามความรู้สึกคึกคะนองของวัย .. เท่านั้น!!

หากเขาลงมือทำอะไรลงไปกับคนที่เขารักอย่างนพนิต แล้วถ้านพนิตต้องเจ็บ ..คนที่เจ็บยิ่งกว่าก็คือนัท ..

เพราะนัทรักนพ!!

และ..ถึงนพจะไม่ได้รักนัท .. แล้วไงล่ะ? ..

ยังไงนพก็อยู่กับนัท..

กินกับนัท..

นอนกับนัท..

มันก็ต้องรักนัทซักวันสิน่า..

“พี่นัทครับโทรศัพท์ครับ” เสียงทอนเรียกณัฐกนกดังขึ้น

มันปลุกแทบทุกคนรวมทั้งนพนิต !!

ภาพที่นพเห็นเมื่อลืมตาขึ้น พี่นัทของเขาเดินไปรับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือทอน แล้วพี่นัทก็พูดโทรศัพท์สายนั้นด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

ปณาลีเช็คจนทุกคนขึ้นรถจนครบ เธอก็บอกให้รถโค้ทออกเดินทางกลับ เพราะต้องทะยอยส่งบางคนลงระหว่างทาง

เมื่อพี่นัทวางสายโทรศัพท์ นพเห็นพี่นัทเดินมานั่งคุยกับพี่ฝุ่นอย่างเคร่งเครียดสักครู่ พอบางอย่างคลี่คลาย พี่นัทก็กลับไปนั่งที่เดิม

ไม่นานนัก.. รถโค้ทก็จอดหน้าคอนโดฯ สุดหรู ที่เมื่อหัวค่ำรับพี่นัทของเขาก้าวเดินขึ้นมากับเด็กหนุ่มคนนั้น

นพนิตอยากมองดูว่า..พี่นัทของเขาเดินเคียงข้างกับไอ่เด็กนั่น.. แล้วจะน่ามองแค่ไหน แต่.. วันนี้เขาเหนื่อยมาเหลือเกินแล้ว .. เหนื่อยจนร่างกายเรียกร้องให้ตาเขาปิดลง.. เขาจึงหลับลงอีกครั้ง

นพนิตไม่รู้ว่าเขาหลับไปนานเท่าใด.. แต่มารู้สึกก็เพราะมีเสียงกระซิบที่ข้างหู “ตื่นได้แล้ว” แล้วก็น่าจะเป็นริมฝีปากนั่นที่พูดนั่นแหละ ที่หอมแก้มเขา.. แล้วก็หอมแก้มอีก .. แล้วก็หอมอีก ..

นพนิตงัวเงียตื่นขึ้น

มีริมฝีปากใครสักคนสัมผัสที่ริมฝีปากเขา

“ฮือ..” นพส่งเสียงคราวเบาๆ

ริมฝีปากที่สัมผัสริมฝีปากเขาเมื่อครู่น่าจะเลื่อนไปที่ใบหูเขา “ตื่นสิ”

นพนิตลืมตาขึ้น..

พี่นัทนั่นเอง!!

“ถ้าไม่อยากตื่นพี่จะอุ้มเข้าบ้านนะ” ว่าแล้วคนพี่ก็ขยับตัวมาประชิดยิ่งกว่าที่เป็นอยู่และสอดแขนมาจะอุ้มนพนิตขึ้น

“ตื่นแล้วววพี่นัท” คนน้องงัวเงียตอบและขยับตัวลุกขึ้น แต่ตัวเขาเซเล็กน้อย

คนพี่รีบโอบเอวโอบไหล่จนตัวนพอยู่ในอ้อมกอดพี่นัท “งั้นพี่ประคองเข้าบ้าน”

“ครับ”

แล้วคนพี่ก็ประคองคนน้องลงจากรถโค้ทและเดินเข้าบ้าน

นพนิตเริ่มได้สติ “แล้ว.. คนอื่นๆล่ะครับ”