ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

เมื่อเฉินอันหลานลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงของผู้ชายคนนั้นแล้วแต่กลับนอนอยู่ในรถของตนแทน ใครบางคนจงใจลดกระจกรถลงให้เล็กน้อยเพื่อให้เขาสามารถหายใจได้ เป็นเหตุให้เฉินอันหลานไม่ได้รู้สึกอึดอัดเท่าใดนักแม้ต้องนอนในห้องโดยสารที่คับแคบเช่นนี้เบาะรถค่อย ๆ ถูกปรับให้ตั้งตรงอย่างช้า ๆ เฉินอันหลานรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย เขาตัดสินใจนั่งนิ่ง ๆ อยู่ภายในรถอีกสักพักหนึ่งจนกระทั่งเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้วจึงได้หันไปมองสำรวจรอบ ๆ กายแทน ผู้ชายคนนั้นที่ช่วยเขาไว้เมื่อคืนไม่ได้อยู่ในรถแล้วแต่กลับวางถุงใบหนึ่งเอาไว้บนเบาะรถฝั่งคนขับ เฉินอันหลานหยิบถุงใบนั้นขึ้นมา กลิ่นอาหารหอมฉุยลอยขึ้นปะทะใบหน้าทันทีที่มันถูกเปิดออกถุงใบนั้นมีกล่องอาหาร 5 กล่องวางเรียงซ้อนทับกันอยู่ภายใน เฉินอันหลานเปิดมันออกจนครบทุกกล่องและพบว่าข้างในนั้นคืออาหารเช้าหลากหลายรูปแบบให้เลือกสรร เป็นอย่างที่ชายคนนั้นบอกจริง ๆ หลังตื่นนอนเขาได้เห็นอาหารเช้าแต่คนกลับไม่อยู่เสียแล้วอาหารเช้าภายในกล่องเหล่านั้นยังร้อน ๆ อยู่พอดีและตอนนี้เฉินอันหลานเองก็รู้สึกหิวไม่น้อยเลยเช่นกัน เขาจัดการหยิบซาลาเปาลูกหนึ่งจากในกล่องขึ้นมากิน แต่พอเคี้ยวไปได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น เสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เฉินอันหลานหันหน้าไปมองตามเสียงนั้น เป็นเหลยจินนั่นเองที่กำลังเกาะกระจกและพยายามสอดส่ายสายตาเข้ามาภายในตัวรถ ในจังหวะที่สายตาสองคู่ปะทะกันนั้นเอง ท่าทางที่กำลังกัดกินซาลาเปาอยู่ของเฉินอันหลานก็หยุดชะงักลงในทันที ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็เก็บส่วนที่เหลือกลับลงไปในกล่องตามเดิมเหลยจินคิดไม่ถึงว่าคนที่นั่งอยู่ในรถในเวลาเช้าตรู่ขนาดนี้จะเป็นเฉินอันหลานจริง ๆ อีกทั้งเขายังกำลังนั่งทานซาลาเปาอยู่ด้วย ท่าทางรีบร้อนในการยัดซาลาเปากลับลงกล่องของเฉินอันหลานทำให้เหลยจินรู้สึกลำบากใจได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ดังนั้นหลังจากกล่าวทักทายชายหนุ่มพอเป็นพิธีแล้ว เหลยจินก็รีบหันหลังกลับ ไม่กล้าเกาะกระจกส่องภายในรถอีกต่อไปเฉินอันหลานจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตนให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถมา“คุณชายสาม...” เหลยจินที่ได้ยินเสียงประตูเปิดก็รีบหันกลับมาในทันที แต่แล้วภาพที่ปรากฏแก่สายตาเขาคือบริเวณสีข้างของเฉินอันหลานที่มีเลือดซึมออกมา เขารีบปรี่เข้าไปประคองคุณชายของตนอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“ทำไมคุณถึงบาดเจ็บแบบนี้ล่ะครับ?”“จะตะโกนทำไม?”“แต่คุณชายสาม...”“ฉันไม่เป็นไร”เฉินอันหลานดึงชายเสื้อสูทตัวนอกมาบังแผลบริเวณสีข้างของตนไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสำรวจบริเวณรอบตัวและพบว่าตอนนี้ตนได้มาถึงหน้าประตูโรงแรมแห่งเดิมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านหน้าประตูมีคนเดินเข้า ๆ ออก ๆ อยู่ตลอดเวลาและคนเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็มักจะมองจ้องมาทางที่พวกเขายืนอยู่ด้วยความสงสัยใคร่รู้เหลยจินค่อย ๆ ประคองเฉินอันหลานให้ออกเดินและก้าวขึ้นบันไดโรงแรมอย่างช้า ๆ “รถมาจอดด้านนอกนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”“คุณชายไม่ได้เป็นคนขับกลับมาเองเหรอครับ?”เฉินอันหลานหันหน้าไปมองเหลยจินด้วยสายตาว่างเปล่าเหลยจินรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อยที่ได้เห็นสายตาแบบนั้นของเฉินอันหลาน เขารีบเสตาหลบไปมองบันไดอย่างร้อนรนก่อนจะเอ่ยตอบ“ราว ๆ ตีห้าครับ มีคนไปเคาะกระจกรถผม แต่พอผมลงมาก็ไม่เจอใครแล้ว เห็นอีกทีก็มีแค่รถของคุณชายที่มาจอดอยู่หน้าโรงแรมเท่านั้นครับ”“แล้วทำไมไม่ปลุกฉัน?”“ผมเห็นว่าคุณน่าจะกำลังพักผ่อนอยู่จึงไม่กล้ารบกวน...”เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเมื่อเหลยจินพยุงเฉินอันหลานมาส่งจนถึงห้องพักและประคองให้เขานอนลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว เฉินหยินชิงก็ปราดเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกคนในทันที และหลังจากที่ประตูถูกเปิดออก ฝ่ามือของเฉินหยินชิงก็ฟาดไปที่ใบหน้าของเหลยจินอย่างรวดเร็ว คนถูกตบเม้มปากแน่นไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา“ออกไปให้พ้น!”“ครับ คุณชายรอง” เหลยจินไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของตนด้วยซ้ำ เขารีบพาคนทั้งหมดออกจากห้องไปโดยไวที่สุด และทิ้งสองพี่น้องเฉินหยินชิงและเฉินอันหลานไว้ตามลำพัง เมื่อเหลือกันอยู่สองคน บรรยากาศภายในห้องก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบลงเรื่อย ๆ“พี่รอง”เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของเฉินหยินชิง เฉินอันหลานก็เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่วเบา เฉินหยินชิงที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มอ่อนลง และพอยิ่งได้เห็นว่าเฉินอันหลานได้รับบาดเจ็บกลับมา คนเป็นพี่ก็ไม่อาจทำใจแข็งได้อีกต่อไป ความโกรธที่มีจึงได้แต่สะกดมันไว้อย่างนั้น เฉินอันหลานพยายามฝืนยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบเหยือกน้ำจากโต๊ะข้างเตียงมาเทใส่แก้วก่อนจะยื่นส่งมันให้เฉินหยินชิง“พี่รอง ดื่มน้ำก่อนนะครับ”สีหน้าของเฉินหยินชิงดูดีขึ้นมาเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงและรับแก้วน้ำที่เฉินอันหลานเทให้มาไว้ในมือ หลังจากดื่มไปอึกหนึ่งเขาก็มองไปทางผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมออกมาบริเวณสีข้างของเฉินอันหลาน สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ยังเจ็บอยู่ไหม?”“เจ็บครับ” เฉินอันหลานจงใจขมวดคิ้วเล็กน้อยเฉินหยินชิงวางแก้วลงแล้วเดินมานั่งที่ข้างเตียง“มาให้ฉันดูหน่อย”เฉินอันหลานขยับเข้าไปใกล้ขอบเตียงมากขึ้นเพื่อให้เฉินหยินชิงดูแผล“เหลยจินไปซื้อยาให้นายหรือยัง?”“ซื้อแล้วครับ”เฉินหยินชิงพยักหน้าแล้วค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลของเฉินอันหลานออกทีละชั้น การกระทำนั้นเป็นไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวลด้วยคนเป็นพี่กลัวว่าตนจะทำให้คนน้องรู้สึกเจ็บโดยไม่ตั้งใจ เฉินอันหลานนั่งมองอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกผิดมากมายที่แล่นเข้าเกาะกุมหัวใจ“ทำแผลมาแล้วสินะ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร” เฉินหยินชิงหยิบแอลกอฮอล์มาเช็ดทำความสะอาดรอบปากแผลแล้วใส่ยาลงไปอีกครั้ง ก่อนจะวางผ้าก๊อซและพันผ้าพันแผลทับลงไปอีกชั้น“บอกฉันมาตามตรง นายไปได้แผลนี้มายังไง?”“ผมเจอฆาตกรที่ฆ่าลั่วหยินแล้ว”“โดยการทำให้ตัวเองบาดเจ็บแบบนี้เหรอ?”“พี่รอง ผมไม่เป็นอะไรจริง ๆ ”เฉินหยินชิงหยุดมือที่กำลังพันแผลให้เฉินอันหลานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม“แล้วมันคุ้มไหม? นายต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเพื่อคนที่ตายไปแล้วงั้นเหรอ?”เฉินอันหลานยอมให้พี่ชายต่อว่าตนเงียบ ๆ “บอกมา ใครเป็นคนทำร้ายนาย?”“ผมจัดการมันไปแล้ว”“ตำรวจในกรมมันตายไปหมดแล้วหรือไง ถึงไม่มีใครมาบังกระสุนให้นายน่ะ”“พี่รองครับ...”“โอเค ฉันจะไม่พูดแล้ว” เฉินหยินชิงพันแผลให้เฉินอันหลานต่อจนเสร็จแล้วโยนผ้าพันแผลอันเก่าทิ้งลงถังขยะ“ฉันควรบอกพี่ใหญ่แล้วขอความเห็นจากเขา”เฉินอันหลานดึงตัวเฉินหยินชิงที่กำลังจะลุกขึ้นไว้ทันที“นายดึงฉันไว้ทำไม ไม่อยากให้ฉันบอกพี่ใหญ่งั้นเหรอ?”“พี่รอง ผมไม่ใช่เด็กแล้ว ผมจัดการเรื่องนี้เองได้ครับ”“นายจัดการเองได้?” เฉินหยินชิงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วแกะมือเฉินอันหลานออกจากแขนตน“ขอโทษทีเถอะน้องชาย นายเป็นน้องของฉัน ไม่ว่ายังไงในสายตาฉันนายก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี ใครที่มันกล้ามารังแกคนของฉัน ฉันจะทำให้มันต้องชดใช้คืนอีกร้อยเท่าพันเท่า”“เขาตายไปแล้ว”“งั้นเขาก็น่าจะยังมีภรรยาและลูก มันจะต้องมีทางที่สามารถทำให้เขารู้สึกเสียใจไปตลอดชีวิตได้สิ”“...”เฉินหยินชิงมองไปทางน้องชายของตนที่ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็หมุนตัวและตั้งท่าจะเดินออกจากห้อง“ห่มผ้าซะ วันนี้ก็อย่าหนีออกไปวิ่งซนข้างนอกอีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันนะว่าเรื่องที่นายบาดเจ็บจะไปถึงหูพี่ใหญ่หรือเปล่า”เฉินอันหลานผงะไปเล็กน้อย หลังจากได้สติกลับมา เฉินหยินชิงก็ไม่อยู่ในห้องแล้วและเขาก็ไม่มีโอกาสจะเอ่ยขอบคุณกับพี่รองแม้สักคำ หลังจากนั่งนิ่งอยู่บนเตียงได้พักหนึ่ง เฉินอันหลานก็ยอมล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายอย่างเชื่อฟังนอนพักได้ไม่นาน เสียงนาฬิกาของเขาที่วางอยู่ข้างหัวเตียงก็ดังขึ้นมาเฉินอันหลานเอื้อมมือไปแตะปุ่มบนหน้าปัด ไม่นานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งทันที'เถ้าแก่หรง ใครทำร้ายเถ้าแก่ให้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้?’ ‘เด็กที่คนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก’‘แค่คนเดียวเหรอครับ?’‘หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว ฉันมีงานให้แก่ทำ’‘สั่งมาได้เลยครับ เถ้าแก่’‘ไอ้แก่เซี่ยรุ่ยคางนั่น ไปหาทางจัดการมันให้ฉันที’...หลังจากปิดเครื่องดักฟังไป เฉินอันหลานก็ไม่ได้ฟังต่อว่าหรงอันชิ่งคุยกับใครสักคนให้จัดการกับเซี่ยรุ่ยคางยังไง แต่ที่แน่ ๆ เลยคือสองสามวันนี้เขาคงไม่ต้องลงมือทำอะไร ชีวิตของเซี่ยรุ่ยคางก็คงอยู่ไม่สุขไปอีกสักพัก และเขาจะใช้โอกาสนี้ในการพักรักษาตัวเสียหน่อย อย่างไรก็ตามตราบใดที่คดีของเหลียงลั่วหยินยังคงไม่ถูกปิด เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยหรงอันชิ่งไปง่าย ๆ แน่แต่ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่เฉินอันหลานยังคิดไม่ตก เห็น ๆ กันอยู่ว่าเซี่ยรุ่ยคางเป็นคนเสนอขาย M3 ให้กับหรงอันชิ่ง ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมคนของหรงอันชิ่งถึงได้มียาเสพติดชนิดนี้ แต่เหอเหวยปังที่เป็นศัตรูกับหรงอันชิ่งทำไมถึงมียานี้อยู่ในกำมือได้ล่ะ...นี่มันไม่ปกติเว้นแต่ว่าเซี่ยรุ่ยคางจะไม่ได้เสนอขาย M3 ให้กับหรงอันชิ่งแค่ฝ่ายเดียว มันต้องมีแหล่งปล่อยของมากกว่านี้แน่นอน ถ้าแม้แต่คนของบาวดี้ยังรู้ข้อมูลและที่อยู่ของ M3 ได้ เป็นไปไม่ได้เลยที่ลานเซลอตจะไม่เคลื่อนไหวอะไรสักอย่าง แต่เมื่อคืนนี้กลับไม่มีคนของเขามาปรากฏตัวที่ท่าเรือเลยแม้แต่คนเดียว ใจเย็นเกินไปหรือเปล่า หรือเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับสินค้าแค่ 100 กิโลกรัมกัน?“เหลยจิน!”“...”“เหลยจิน!”“มาแล้วครับ” เหลยจินที่ได้ยินเสียงเรียกของเฉินอันหลานรีบถลันเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว หลังจากมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงแล้ว เขาก็ก้มตัวลงมาแล้วเอ่ยถาม“คุณชายสามเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? หรือว่าเจ็บแผล?”เฉินอันหลานเงยหน้าขึ้นมองเหลยจินแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“พี่รองให้นายอยู่นี่เหรอ?”เหลยจินที่เห็นสายตาของเฉินอันหลานก็พลันขนลุกซู่ขึ้นมา ทำได้แค่พยักหน้ารับและไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก“ก็ดี นายช่วยฉันเก็บกระเป๋าหน่อยสิ ฉันอยากกลับแล้ว”“กลับ...กลับที่ไหนครับ?”“กลับไปในที่ของฉัน”“แต่คุณชายสามครับ ร่างกายของคุณยังไม่แข็งแรงดี พักอยู่ที่โรงแรมนี่อีกสักสองสามวัน รอให้อาการดีขึ้นกว่านี้ค่อยกลับดีไหมครับ?”เฉินอันหลานจ้องมองเข้าไปในตาของเหลยจินพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อยเหลยจินรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย รีบพยักหน้าตอบรับโดยไว ไร้ข้อโต้แย้งอีก“ถ้างั้น...ผมขอตัวไปเก็บของให้คุณชายก่อนนะครับ?”“เชิญ”“คุณชายสาม...”เหลยจินที่เดินไปได้นิดหน่อยก็หมุนตัวกลับมาอย่างกะทันหันเฉินอันหลานขมวดคิ้ว“มีอะไร?”เหลยจินลังเลเล็กน้อยก่อนจะยอมเอ่ยออกมาในที่สุด“ให้ผมบอกคุณชายรองสักหน่อยไหมครับ?”“นายว่าไงล่ะ?”“ผมจะรีบไปเก็บของเดี๋ยวนี้ครับ”เมื่อเห็นเหลยจินวิ่งเข้าไปเก็บกระเป๋าในอีกห้องด้วยความรีบร้อนแล้ว เฉินอันหลานก็รีบเปิดหน้าจอโฮโลแกรมที่ถูกฉายจากนาฬิกาข้อมือขึ้นมาเพื่อสังเกตการณ์สิ่งที่เกิดขึ้นบริเวณระเบียงทางเดินชั้น 18 ของโรงแรมอย่างรวดเร็ว เมื่อวานนี้หลังจากที่ลานเซลอตออกจากห้องของเขาไปจนกระทั่งผู้ชายคนนั้นปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเขาไว้มันช่างเหมาะเจาะพอดีกันเหลือเกิน เฉินอันหลานรีบตรวจสอบภาพจากวิดีโอในช่วงเวลาดังกล่าวในทันที ในวิดีโอนั้นมีแค่จังหวะที่ลานเซลอตกลับเข้าห้องตัวเองไปแต่กลับไม่มีจังหวะที่เขาเดินออกมาเฉินอันหลานที่กลัวตัวเองจะมองพลาดหรือปรับช่วงเวลาคลาดเคลื่อนไปรีบกดย้อนกลับมาดูวิดีโออีกรอบ แต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม เขาไม่เห็นลานเซลอตเดินออกมาห้อง 1809 เลยสักก้าวหรือเขาจะเดาผิด?เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอก เฉินอันหลานก็รีบปิดจอโฮโลแกรมลงในทันทีพร้อม ๆ กับที่เหลยจินเดินออกมาจากอีกห้องพร้อมกระเป๋าเดินทาง คนสนิทของพี่ชายเดินมาแจ้งว่าเสื้อผ้าของเขาถูกเก็บเรียบร้อยแล้วพร้อมเอ่ยปากถามเฉินอันหลานว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่และเฉินอันหลานก็ตอบเขาไปว่าต้องการกลับเดี๋ยวนี้แม้เหลยจินจะรู้สึกสงสัยว่าเหตุใดเฉินอันหลานจึงรีบร้อนอยากออกไปจากที่นี่นัก แต่ในเมื่อนี่คือความต้องการของเขา เหลยจินก็มีแต่จะต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น เขาโทรศัพท์หาลูกน้องและออกคำสั่งให้ขับรถของเฉินอันหลานมาจอดที่ชั้นล่างสุดของโรงแรม สั่งงานเรียบร้อยแล้ว เหลยจินก็เข้ามาช่วยประคองเฉินอันหลานให้ลุกขึ้นจากเตียงและพยุงเขาออกจากโรงแรมไปตั้งแต่เฉินอันหลานถูกประคองออกมาจากห้องพักจนกระทั่งเข้าไปในลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้นล่าง เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ถูกบันทึกไว้โดยกล้องที่อยู่บริเวณระเบียงทางเดินของโรงแรม สิ่งที่เฉินอันหลานไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือในขณะที่เขาใช้มันในการจับตามองลานเซลอต อีกฝ่ายเองก็กำลังสังเกตการเคลื่อนไหวของเขาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ภายในห้องพักของตัวเองเช่นกัน และมันก็รวมไปถึงภาพที่เขากำลังจะออกจากโรงแรมด้วยท่าทีรีบร้อนนั่นด้วย“นายน้อยครับ ได้เวลาทำแผลแล้วนะครับ”“เมื่อไหร่บ้านหลังนั้นถึงจะจัดการเสร็จ?”“เหลือแค่ติดตั้งระบบไฟและรอคนเข้าไปทำความสะอาดให้เรียบร้อยก็สามารถเข้าพักได้เลยครับ”“อืม”ลานเซลอตปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงแล้วยื่นแขนให้หมิงจวงทำแผลให้ตน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 68 การจับตามองของคนสองฝั่ง

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 68 การจับตามองของคนสองฝั่ง

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้