"กรีน!" เสียงเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง ทำให้กรีนหันไปมอง
"พี่พงษ์!"
กรีนจับมือลูกขยับตัวถอยหลังเมื่อพงษ์เดินก้าวเข้ามาหา
"พี่มาที่นี่ได้ยังไง? "
"นี่เหรอลูกของกรีนกับพี่" พงษ์ทรุดตัวลงนั่งต่อหน้าเด็กสาวตัวน้อยที่หน้าตาสะสวย มองอย่างชื่นชม และเมื่อยื่นมือจะคว้าเด็กน้อย กรีนก็จับน้องไน้ท์อุ้มขึ้นทันที
"ใครบอกพี่คะ?"
"มีคนไปตามหาคนที่คบกับกรีนเมื่อ 3 ปีก่อน และพยานหลายปากก็พูดชื่อพี่เพียงคนเดียว พี่จึงแน่ใจว่าเป็พี่" พงษ์รู้สึกผิดมาตลอดที่ทำกับกรีนไปแบบนั้นโดยไม่คุยกับเธอดีๆ ไม่มีใครเห็นกรีนคบกับคนอื่นนั่นแสดงว่าเธอคงไม่ได้มีใครจริงๆ เขาคงใจร้อนไปเอง
แต่หลังจากที่เขากลับไปสงบสติอารมณ์ พอกลับมา เธอก็ติดต่อไม่ได้และย้ายที่อยู่ไปแล้วแถมยังมีลูกกับเขาด้วย
"พี่ขอโทษ..."
"อย่าพึ่งพูดอะไรเลยค่ะ กรีนขอพาลูกไปสมัครเรียนก่อน" กรีนตัดบท เพราะเธอยังต้องไปทำงานต่อ และไม่อยากให้น้องไน้ท์กับพี่พงษ์ ได้อยู่ด้วยกัน
"ได้สิ ไปด้วยกัน" พงษ์ทำท่าจะตามเข้าไป
"ไม่ค่ะ!" กรีนปฏิเสธเสียงดัง ท่าทางเหินห่างของกรีน ทำให้พงษ์หยุดอยู่กับที่
"แต่นี่ก็ลูกพี่เหมือนกันนะกรีน" พงษ์เริ่มหงุดหงิดเมื่อกรีนกีดกันเขากับลูก
"พี่ไม่มีชื่อในใบเกิดของน้องไน้ท์ค่ะ และเมื่อมันไม่เคยมีมาก่อน อย่าทำให้การมอบตัวเข้าเรียนของน้องไน้ท์ในวันนี้ยุ่งยากจนอาจจะไม่ได้เรียนเพราะต้องมานั่งถกเื่เอกสาร" กรีนยกเหตุผลที่คิดออกมาหยุดพงษ์
"ไม่เห็นเกี่ยวเลยกรีน พ่อก็คือพ่อ" พงษ์แย้ง เขาไม่เข้าใจสิ่งที่กรีนแสดงออกมา ดูเธอไม่ได้ดีใจที่เจอเขาสักนิด
"เราจะคุยเื่นี้กันทีหลังค่ะพี่พงษ์ เดี๋ยวกรีนจะออกมา" กรีนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง หันไปบอกแม่ที่ยืนมองทั้งคู่อยู่เงียบๆ และมองอดีตลูกเขยที่ไม่เอ่ยทักเธอสักคำ
"แม่คะ อยู่คุยกับพี่พงษ์ตรงนี้ก่อนนะคะ กรีนจะเข้าไปคุยกับครูข้างใน" กรีนพูดจบก็อุ้มน้องไน้ท์ ที่มองผู้ใหญ่ถกเถียงกันด้วยความสงสัย
"คุณพ่อเหรอคะ?" น้องไน้ท์ถามขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน
"เราไปหาคุณครู คุยเื่โรงเรียนกันดีกว่านะคะ น้องไน้ท์อยากเรียนที่นี่มั้ยคะ" กรีนเปลี่ยนเื่ ชี้ไปทางห้องที่ครูแววบอกเอาไว้เพื่อดึงความสนใจของคนตัวเล็ก
เด็กน้อยพยักหน้า ความสนใจถูกดึงไปอย่างรวดเร็ว พร้อมคนเป็แม่ ที่พาลูกสาวตัวน้อยเดินออกไปทันที
หัวใจของกรีนหนักอึ้งจนไม่รู้จะใช้คำไหนมาอธิบายสถานการณ์ตอนนี้
คำถามที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ตอบ มันเกิดขึ้นมาจริงๆ และไม่ใช่กับคนที่เธอพยายามระวังตัวอย่างถึงที่สุดด้วย แต่กลับเป็คนที่เธออ้างชื่อของเขาเป็พ่อของน้องไน้ท์
เวรกรรมมันมีจริงๆ สินะ!
.....
"คุณจักรส่งเธอไปเก็บข้อมูล ก่อนทีมประเมินจะไปประเมินสาขาตามกำหนด เพื่อวัดคุณภาพงานค่ะ" พรรณีตอบรองนิพิธที่โทรมาถามสาเหตุที่ผู้ช่วยเลขาถูกส่งไปต่างจังหวัดตอนที่เขาไปญี่ปุ่น
"แล้วเหตุผลที่ยึดมือถือเธอล่ะ" เต้หงุดหงิดใจที่เขาโทรหากรีนแต่คนที่รับสายเป็พี่จักร การที่พี่จักรทำตัวหายไปเพื่อหลบงานประชุมใหญ่ที่ญี่ปุ่นจนพ่อต้องสั่งให้เขามาแทนอย่างเร่งด่วนนี่เป็แผนพี่จักรหรือว่าบังเอิญกันแน่
เต้กังวลถึงแผนการที่จักรเทพทำอยู่ และที่กลัวที่สุด คือจักรเทพอาจให้การช่วยเหลือกรีน หนีเขาไป
"ข้อนี้พรรณีไม่ทราบจริงๆ ค่ะ" พรรณีตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย สองพี่น้องให้ความสนใจผู้หญิงธรรมดาคนนั้นจนออกนอกหน้า
"บ้าเอ้ย! " เต้หงุดหงิด วรดาก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าแผนการที่เ้าตัววางไว้สำเร็จแค่ไหน
หากทุกอย่างล่มไปทั้งหมด คงไม่มีทางแก้ไขปัญหาคาราคาซังของพวกเขาได้
ความร้อนใจทำให้เขาอยากรีบบินกลับตอนนี้แต่ก็กลัวพี่จักรจะใช้เื่นี้โจมตีเขาโดยการโยนความผิดให้กรีนอีก ยังไงต้องให้การประชุมคืนนี้จบไปก่อน
....
ภาพพี่พงษ์คุยกับแม่อย่างสนิทสนมยิ่งทำให้กรีนใจคอไม่ดี
เท้าที่พยายามก้าวให้ช้าลง แต่ครู่เดียวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ และก่อนที่ใครจะพูดอะไรกับเธอ กรีนก็พูดขึ้นก่อน
"แม่พาน้องไน้ท์กลับบ้านก่อนนะคะ กรีนมีเื่จะคุยกับพี่พงษ์"
กลอยหันไปมองสีหน้าลำบากใจของลูกสาว ก็ยอมเอื้อมมือไปรับหลานตัวน้อยมา
"คุณเป็พ่อหนูเหรอคะ" น้องไน้ท์ถามขึ้นอีกครั้งด้วยดวงตามีความหวัง
กรีนพยายามจะไม่ให้มันเกิดขึ้น แต่มันก็ยังเกิด
"พ่อ...." พงษ์กำลังจะพูด แต่กรีนก็แทรกขึ้นมาก่อน พร้อมกับแทรกตัวเข้ามากันเขากับน้องไน้ท์
"น้องไน้ท์ กลับกับคุณยายนะคะ แม่ไปทำงานก่อน ตอนเย็นแม่จะไปหาที่บ้านนะคะ"
"ค่ะ" น้องไน้ท์รับคำคนเป็แม่ แต่สายตาก็ยังจับจ้องพงษ์ไม่กะพริบ
และเมื่อเขาจะขยับเข้าหา กรีนก็รีบท้วง และรั้งแขนเขาเอาไว้
"พี่พงษ์จะไปส่งกรีนมั้ยคะ กรีนรีบค่ะ ต้องเข้างานก่อน 10 โมง"
"งั้นเดี๋ยวพ่อไปหาที่บ้านนะครับ" พงษ์ส่งยิ้มหวานให้คนตัวน้อย และรีบหันมาเอาใจกรีน ยิ่งแม่ของกรีนยืนยันว่ากรีนไม่เคยมีใครั้แ่เลิกกับเขาและเลี้ยงดูน้องไน้ท์มาคนเดียวจน 2 ขวบ ถึงได้ออกไปหาทำงาน เขาก็ยิ่งแน่ใจว่าต้องเป็ลูกของเขา
เวลา 3 ปีกว่าที่เขาไปคบคนอื่นๆ ไม่มีใครเหมือนเธอเลยสักคน ยิ่งเวลาผ่านไป เขาก็ยิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นๆ และมากขึ้น
แฟนคนล่าสุดที่พึ่งเลิกคบไปเมื่อสองเดือนก่อน งี่เง่าที่สุดเท่าที่เขาเคยคบมา เขาก็ยิ่งคิดถึงเธอมากกว่าเดิม
ถ้าไม่นับเื่ที่เข้าใจผิดในคืนนั้น เธอกับเขาไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง แม้มันอาจจะน่าเบื่อไปบ้าง แต่เธอก็เป็ความสบายใจที่สุดั้แ่มีแฟนมา
ดังนั้นเมื่อมีคนเอาข้อมูลเธอมาให้เขา เขาก็ยินดีจะสานต่อทุกอย่างด้วยความเต็มใจ
"ไปรถพี่นะ" พงษ์เดินนำหน้ากรีนไปที่รถคันหรูของเขา ในขณะที่คนตัวเล็กไปกับยายด้วยรถที่กรีนเหมามาจากหมู่บ้าน
"รถคันนี้พี่พึ่งซื้อมาปีที่แล้ว บ้านพี่ก็ซื้อแล้ว เรากลับมาคบกันนะกรีน พี่มีตำแหน่งงานมั่นคงพอจะเลี้ยงดูกรีนกับลูกได้ กรีนลาออกพาลูกไปอยู่กับพี่ที่บ้านนะ"
พงษ์พูดเป็ฉากๆ ราวกับคิดมาแล้วอย่างดี แถมยังมาเจอเธอถึงที่โรงเรียนได้เหมือนกับรู้ล่วงหน้า ใครบอกเขาได้ละเอียดขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่คนที่ตามติดตัวเธอ ใครกัน?
รองจักร?
เต้?
หรือผู้หญิงของเขา?
คนอย่างพี่พงษ์ไม่มีทางจะเสียเงินเสียเวลาจ้างคนมาตามสืบหาเธอ กรีนมั่นใจ เขากับเธอคบกันมานานพอจะรู้นิสัยใจคอกัน นั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่ามีคนอื่นและอาจจะมีผลประโยชน์ร่วมด้วย ไม่งั้นพี่พงษ์คงไม่กระตือรือร้นขนาดนี้
เขางกเกินจะเสนออะไรให้ใคร นอกจากกอบโกย ที่เคยคบมา เธอก็แทบไม่เคยได้อะไรจากเขา
เพราะแม้กระทั่งวันที่เลิกกัน ข้าวของที่เขาเคยซื้อให้เธอ เขาก็รื้อค้นเอาคืนไปจนหมด!
"ใครบอกพี่พงษ์เื่น้องไน้ท์คะ" กรีนถามอีกครั้งเมื่ออยู่ในรถด้วยกันสองคน
"ไม่สำคัญหรอก แค่เราเจอกัน ได้อยู่กันพร้อมหน้าก็พอแล้วนี่" พงษ์มองความสวยผุดผาดไปทั้งตัวของกรีน เธอสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก
ยิ่งอยู่ใต้ชุดสวยมีราคาแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกอยากควงเธอไปไหนต่อไหน ไม่เหมือนตอนที่เธอทำงานเป็เ้าหน้าที่หน้าร้านสปา ไม่กิน ไม่เที่ยว ไม่ชอบแต่งตัว มันไม่เหมาะกับตำแหน่งเมียผู้จัดการฝ่ายการขายที่มีคนรู้จักมากมายอย่างเขาสักนิด
"แต่กรีนไม่เคยคิดจะพาลูกไปอยู่กับพี่" กรีนตอบปฏิเสธไปตามตรง
พงษ์เงียบไปครู่ใหญ่ และจอดลงที่หน้าห้างที่เธอมาทำงาน ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้บอกจุดหมายปลายทางสักคำ ยิ่งทำให้กรีนแน่ใจ
"เขาให้พี่มาเท่าไหร่คะ? กับการมาหากรีนวันนี้"
"แล้วเขาของกรีน คือใครล่ะ?" พงษ์ย้อนถาม แม้จะมีคนเสนอให้เขามาจริงๆ พร้อมกับเหตุผลในการมาหาเขา แต่เื่ลูกและเยื่อใยที่เขามีต่อเธอต่างหากล่ะที่เขาตัดสินใจมาหาเธอที่นี่
2K
