แสงแดดในยามเช้าที่ส่องลงมามันได้มอบแสงสว่างให้แก่พื้นดิน พร้อมกับอุณหภูมิที่เริ่มเพิ่มสูงขึ้นแต่มันก็ยังคงไม่สามารถทำอะไรกับผู้ที่กำลังทำงานในตอนเช้าได้ อัศวินหญิงที่เห็นว่านายน้อยของตนเองกำลังก้าวเดินเข้าไปทำงานภายใต้แสงของดวงอาทิตย์ ซึ่งในตอนนี้นั้นสำหรับเธอแล้วมันร้อนมากๆจนเหงื่อเริ่มปรากฏบนใบหน้าของเธอ ลุงที่เพิ่งสังเกตเห็นว่าด้านข้างตนเองมีหญิงสาวสวมใส่ชุดเกราะอัศวิน เขาก็ทำสีหน้าเหมือนกับเข้าใจอะไรบางอย่างก่อนที่จะทักออกไป
"แม่หนูอัศวินเมื่อตอนนั้นนี่ แล้วว่าแต่เ้ามาหาคนที่นี่เจอยังล่ะ"
อัศวินหญิงที่จดจ่ออยู่กับนายน้อยของตัวเองนั้น ก็ถึงกับสะดุ้งขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่เธอจะหันหน้ามาหาลุง ที่ในตอนนี้กำลังใช้สายตาสำรวจร่างกายของเธอเหมือนกับว่ากำลังประเมิน ความสามารถ
"มีอะไรหรอคะ? หนูไม่ทันได้ฟัง"
"แม่หนูข้าถามว่าเ้าเจอคนที่เ้ามาตามหาแล้วหรือยัง ถ้าเกิดยังไม่เจอข้าจะได้ช่วยหาว่าแต่คนที่เ้าตามหาชื่อว่าอะไรล่ะ"
"นายน้อย-"
อัศวินหญิงที่กำลังจะพูดขึ้นมาเธอก็ถึงกับหุบปากลงอย่างรวดเร็ว เพราะดูเหมือนว่าคนในหมู่บ้านนี้จะยังไม่รู้ว่าอาร์ตเป็ถึงลูกของ วีรบุรุษผู้หยุดยั้งาที่กำลังจะเกิดขึ้นจาก 5 ฝ่าย มันจึงทำให้เธอรีบเปลี่ยนคำเรียกทันที เพราะไม่อย่างนั้นเธอคิดว่ามันอาจจะเกิดปัญหาขึ้นได้
"ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะแต่ฉันเจอคุณอาร์ตแล้วนะค่ะ"
แม้ว่าเธอจะเปลี่ยนคำเรียกแต่ก็ยังคงนำหน้าเขาด้วยคำว่าคุณ เพราะยังไงซะเขาก็ยังเป็ถึงเ้าชายของประเทศ แม้ว่าลุงจะเห็นถึงท่าทางมีพิรุธของคนตรงหน้าแต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอะไรมากมายนัก ก่อนที่จะหันหน้าไปมองอาร์ตที่กำลังใช้ขวานขนาดใหญ่ซึ่งถ้าวัดจากขนาดของมันแล้ว ก็สูงเท่ากับคนนึงแถมยังมีความใหญ่ั์ ซึ่งต้องใช้ผู้ใหญ่มากกว่า 5 คนในการแบกมันขึ้นมา
แต่ผู้ที่กำลังใช้มันในตอนนี้นั้นกับเหวี่ยงไปมาอย่างกับว่าขวานที่อยู่ในมือนั้นไร้ซึ่งน้ำหนัก แม้แต่ขนาดหยดเหงื่อก็ไม่มีให้เห็นเลยแม้แต่น้อย อัศวินหญิงที่ไม่ได้รับคำตอบจากคนตรงหน้า เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักก่อนที่จะหันมองไปยังนายน้อยของตนเอง พร้อมกับแสดงสีหน้าใออกมาหลังจากที่เห็นการกระทำของนายน้อยตนเอง
"ใใช่ไหมล่ะ แม้แต่ข้าเองตอนแรกๆที่เห็นไอ้หนูนั่นเริ่มใช้ขวาน ข้าก็ยังไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะสามารถใช้ได้จริงๆ"
คุณลุงด้านข้างที่เงียบปากไปก็ได้พูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นถึงสีหน้าของเธอ ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรขึ้นมาเธอก็รู้สึกได้ว่าลุงเขานั้น เดินไปนั่งใต้ต้นไม้ซึ่งเธอที่เห็นแบบนั้นก็ได้เดินตามไป ก่อนที่จะได้รับน้ำเย็นๆเอามาไว้ที่มือเผื่อว่าเธอนั้นจะสลบไปกางทันด้วยฤทธิ์ของแดด
"ว่าแต่คุณลุงคะถ้าไม่ว่าอะไร หนูขอถามได้ไหมคะว่าทำไมคุณอาร์ต เขาถึงได้มาทำงานอยู่ที่นี่คะ"
อัศวินหญิงได้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยพร้อมกับยกน้ำที่อยู่ในมือขึ้นมาจิบทีละน้อย เพื่อดับกระหาย ก่อนที่ความรู้สึกเย็นสบายจะแผ่กระจายไปทั่วทั้งตัว ซึ่งนั่นมันก็ทำให้เธอรู้สึกสงสัยขึ้นมาว่าทำไมน้ำที่อยู่ในมือของเธอนั้น มันถึงได้มอบความรู้สึกแบบนี้ให้ได้กัน ลุงที่เห็นแบบนั้นก็ได้พูดขึ้นมาตอบข้อสงสัยเหมือนกับว่าเขานั้นรู้อยู่แล้ว
"น้ำที่แม่หนูกินอยู่นั่นน่ะ เป็ฝีมือของอาร์ตส่วนทำไมไอ้หนูอาร์ตมันถึงได้มาทำงานกับข้านั้นคงต้องย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน ข้าก็จำเื่อะไรของมันไม่ได้มากนัก ซึ่งข้าจะบอกได้เท่าที่บอดแล้วกัน"
หลังจากที่แกพูดจบก็ได้ยกน้ำขึ้นมาดื่ม เพื่อดับแก้กระหายก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งด้วยสีหน้าที่สดชื่น ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนอีกครั้งไปเป็สีหน้าที่จริงจังมากขึ้นกว่าเก่า พร้อมกับบรรยากาศกดดันที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของเขา
"เมื่อ 5 ปีก่อนถ้าข้าจำไม่ผิด ดูเหมือนว่าหลังจากที่พ่อแม่ของอาร์ตได้ทิ้งลูกของมันเอาไว้ที่นี่ อาร์ตมันจะเสียใจหนักอยู่มากกว่า 3 วัน ซึ่งถึงขนาดไม่ยอมออกจากบ้านหรือแม้แต่ดื่มกินเลยสักนิด แต่แล้ววันหนึ่งในตอนเช้าข้าก็เห็นไอ้หนูมันมายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของข้า พร้อมกับสีหน้าที่นิ่งเงียบหรือแม้แต่บรรยากาศรอบตัวของไอ้หนูนั่น ข้าก็ยังไม่รู้เลยว่าในตอนนั้นมันรู้สึกยังไงอยู่"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ลุงแกก็ได้หยุดพูดเพื่อรอดูท่าทีของอัศวิน ที่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอกำลังคิดภาพตามอยู่ภายในความคิด
"แล้วในตอนนั้นเขาได้พูดอะไรไหมคะ"
สิ่งที่เธอถามขึ้นมานั้นก็ถึงกับทำให้ลุงเขาที่กำลังนั่งฟังอยู่หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่จะสายหน้าไปมาด้วยความชอบใจเกี่ยวกับคำถามของอัศวินหญิงตรงหน้า
"ฮ่าๆๆ ไม่เลยในตอนนั้น ไอ้หนูไม่ได้พูดอะไรกับข้าเลยสักคำมีเพียงแค่ยืนนิ่งจ้องหน้าข้าเท่านั้น ซึ่งกว่าข้าจะเข้าใจก็เล่นยืนจ้องหน้ากันอยู่นานเลยละ แถมดูเหมือนว่าตอนนั้นไอ้หนูมันพึ่งจะอายุเพียงแค่ 10 ขวบเองด้วยละนะ"
อัศวินหญิงที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับทำสีหน้าใขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินถึงอายุของนายน้อยของเธอ ที่ว่าในตอนนั้นเขาเพิ่งจะมีอายุเพียงแค่ 10 ขวบ แถมยังโดนพ่อแม่ทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียวอีกถ้าเกิดเป็เธอที่โดนแบบนั้น ก็คงไม่รู้ว่าเหตุการณ์มันจะเป็แบบไหนขึ้นกันแน่
"แถมดูเหมือนว่าวันที่ไอ้หนูนั่นโดนทิ้งเอาไว้ให้อยู่คนเดียวจะเป็วันครบรอบอายุ 10 ขวบของมันด้วยสิ"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังทำการนินทาถึงเื่ของอาร์ตอยู่นั้นพวกเขาก็ได้ยินถึงเสียงถอนหายใจอันยาวเหยียดมาจากข้างหลัง ก่อนที่ทั้งสองจะหันไปมองข้างหลังของตัวเองซึ่งก็พบว่าคนที่มายืนอยู่ข้างหลังของพวกเขานั้นก็คือ อาร์ตที่ในตอนนี้กำลังใช้มือข้างขวาแบบขวานอันใหญ่ั์ของเขาเอาไว้ที่หัวไร พร้อมกับทำสีหน้าเหนื่อยใจกับทั้งสองคนที่กำลังนินทาเื่ของเขาอยู่
"ดูเหมือนว่าลุงจะว่างมากเลยสินะครับ ถึงได้เอาเื่ผมมาเล่าให้คนอื่นฟังเนี่ย"
อาร์ตถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจกับนิสัยของลุงแก ที่ว่าถ้าเกิดมีใครมาถามเื่ของเขาแล้วละก็ ลุงแกคงไม่พลาดโอกาสเอาเื่ของเขาไปพูดให้ใครได้รับฟังแน่นอน ลุงแกที่เห็นถึงอารมณ์บนใบหน้าของอาร์ต ก็ได้หัวเราะขึ้นมาเบาๆอย่างชอบใจ
"ฮ่าๆๆ ข้าขอโทษด้วยแล้วกันนะไอ้หนู ข้าก็นึกว่าแม่หนูคนนี้เป็แฟนแกซะอีก ก็เลยเผลอพลั้งปากพูดออกไปนะ เอ๊ะ! แต่จะว่าไปแล้วข้าก็มีงานให้ทำอยู่นี่นาขอตัวก่อนละ แล้วไว้คุยกันใหม่นะแม่หนูวันนี้ข้ารู้สึกสนุกมากเลยละ"
พูดทิ้งท้ายเพียงแค่นั้นเอาไว้ลุงแกก็วิ่งหายลับเข้าไปในป่า ทิ้งไว้เพียงแค่เศษฝุ่นเอาไว้ข้างหลังอาร์ตที่เห็นแบบนั้นก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจพร้อมกับทำสีหน้าที่เหนื่อยหน่ายกับลุงแก ก่อนที่เขาจะหันมาสนใจอัศวินหญิงที่ยังคงจ้องมองหน้าเขาอยู่ด้วยความรู้สึกอะไรสักอย่างหนึ่ง ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอกำลังคิดอะไร
"แต่จะว่าไปแล้วคุณชื่ออะไรกัน ถ้าจะให้ผมเรียกว่าอัศวินหญิงตลอดไปมันก็ยังไงอยู่ ผมชื่อว่า อาร์ต โอลิเวอร์"
อาร์ต ได้พูดขึ้นมาทางรอยยิ้มก่อนที่เขาจะทำการก้มลงเหมือนสุภาพบุรุษ ที่เขามักจะทำกันในตอนแนะนำตัว อัศวินหญิงที่ลืมไปว่าตัวเองแนะนำตัวเธอก็ได้รีบลุกขึ้นมายืนตรงหน้าของ อาร์ตก่อนที่จะทำการถอนสายบัวพร้อมกับทำการเอ่ยแนะนำตัวขึ้นมา
"ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะนายน้อยที่ดีฉันลืมแนะนำตัวไป ดิฉันมีนามว่า ลูซี่ อนาสตาเซีย ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนายน้อย อาร์ต โอลิเวอร์"
อาร์ต ที่ได้ยินชื่อของฝ่ายตรงข้ามเขาก็ทำสีหน้าคุณคิดก่อนที่ไม่นานบนใบหน้าของเขานั้นจะปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยลับลมคมในอะไรสักอย่างหนึ่ง
"ลูซี่ อนาสตาเซีย ความหมายดีนี่นา ลูซี่ ที่แปลว่าแสงสว่าง อนาสตาเซีย ที่แปลว่า การเกิดใหม่หรือการฟื้นคืนก็เหมาะกับเธอดีนี่นา"
ลูชี่ ที่ได้ยินแบบนั้นก็เผยรอยยิ้มของเธอออกมาหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า ซึ่งแม้แต่เธอนั้นก็ไม่คิดว่านายน้อยของตนเองจะรับรู้ความหมายของมันด้วย
"อย่าพูดอย่างนั้นเลยคะ เพราะชื่อของนายน้อยสำหรับฉันแล้วก็ถือว่ายอดเยี่ยมไม่แพ้กันค่ะ"
อาร์ต ที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับหัวเราะขึ้นมาเบาๆก่อนที่เขาจะเดินผ่านเธอไป ในขณะที่ยังคงเดินถือขวานขนาดใหญ่ั์ด้วยมือเพียงข้างเดียวอยู่ ซึ่งเดินไปได้ไม่นานเขาก็หันหลังกลับมามองเธอ
"ไม่ตามมาแล้วหรือไงคุณอัศวินหญิง ลูซี่ อนาสตาเซีย ไม่ใช่ว่ามาตามฉันกลับไปหรือไงกัน"
"แน่นอนค่ะ ว่าฉันจะต้องตามนายน้อยให้กลับไปให้ได้ แม้ว่าจะต้องใช้กำลังก็ตามค่ะ"
"ถ้าทำได้ก็ลองดูแล้วกันยัยอัศวินหญิง"
อาร์ต ก็ได้หัวเราะทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากที่นี่ ลูซี่ ที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งติดตามเขาไปพร้อมกับพูดคุยไปด้วยกันระหว่างทางเหมือนกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน ทิ้งไว้เพียงแค่ตาลุงคนนึงที่กำลังยืนพิงต้นไม้ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
"ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาแล้วสินะ ที่เ้าจะต้องไปจากที่นี่ไอ้หนูอาร์ต ใช่ไหมล่ะครับท่านหญิง มิลาด้า"
หญิงสาวผมสีดำแดงที่กำลังนั่งจ้องมองทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน ด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยวที่พร้อมจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อ
"แม้ว่าฉันจะไม่ชอบใจเท่าไหร่กับการที่อาร์ตไปคุยกับผู้หญิงอื่น แต่นี่คือทางเลือกเดียวที่จะพาเขาออกไปจากหมู่บ้านนี้ได้ แล้วก็อีกอย่างนึงนะไอ้ตาแก่ อย่าใช้พลังให้มันมากนักละ เดี๋ยวจะตายก่อนวัยอันควร"
"ฮ่าๆๆ ขอบคุณที่เตือนขอรับนะหญิง มิลาด้า"
ตาแก่คนนั้นก็ได้ทำการก้มหัวลง ก่อนที่ไปนานมิลาด้าจะหายตัวไปจากสายตาของเขา พร้อมกับปรากฏขึ้นมาอยู่ข้างๆกายอาร์ตที่ในตอนนี้กำลัง ทำการเก็บขวานเอาไว้
"มิลาด้า เธอหายไปไหนมากัน"
อาร์ตที่เห็นเธอปรากฏขึ้นมาข้างกายเขาก็ได้พูดถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ซึ่งเธอก็ทำเพียงแค่หันหน้าหนีเขาพร้อมกับทำท่าทาง ไม่ชอบใจอย่างแรงกับการกระทำของเขาที่ไปคุยกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอ อาร์ตที่เห็นแบบนั้นก็ได้เข้าไปกอดข้างหลังของเธอ ก่อนที่จะทำการจูบแก้มไปทีนึง
"ไม่งอนนะ ยังไงผมก็มีเพียงแค่คุณคนเดียวนะครับมิลาด้าที่รักของผม"
แต่มิลาด้าก็ไม่ได้สนใจเขาแต่อย่างใด แถมยังทำท่าทางที่เหมือนกับว่าจะไม่ยอมหายงอนเขาง่ายๆอีกด้วย อาร์ตที่เห็นแบบนั้นก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ ก่อนที่เขาจะปล่อยอ้อมกอดจากข้างหลังของเธอ แล้วไปปรากฏตรงหน้าของเธอ
"ถ้าคุณยังไม่หายงอน ผมก็คงเหลือแค่วิธีนี้วิธีเดียวแล้วนะครับ"
มิลาด้า ก็ยังทำเป็ไม่สนใจให้เขาอยู่ดีทั้งที่ภายในใจของเธอนั้นกำลังโลดเต้นไปมา พร้อมกับความรู้สึกคาดหวัง อาร์ตที่รับรู้ถึงอารมณ์ของคนตรงหน้าได้ดีเขาก็ถึงกับเผยรอยยิ้มของตัวเองออกมา
แล้วเดินเข้าไปประชิดตัวของอีกฝ่ายจนแนบเนื้อ พร้อมกับใบหน้าของทั้งสองที่ใกล้กันจนสามารถรับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจของกันและกัน มือทั้งสองข้างของเขานั้นก็ได้ทำการสวมกอดไว้ที่เอวของเธอ พร้อมกับคอของเขาที่โดนอีกฝ่ายสวมกอดเอาไว้ ซึ่งทั้งสองคนก็ได้สบตาเข้าหากันอยู่นานก่อนที่ไม่นานทั้งสองคนจะประกบริมฝีปากเข้าหากัน ด้วยความอ่อนหวานแต่ก็เต็มไปด้วยความร้อนแรง
ก่อนที่ไม่นานทั้งสองคนจะถอนริมฝีปากออกจากกัน พร้อมกับน้ำลายของทั้งสองที่ยื่นออกมาเป็เส้นจะขาด ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะสานต่อจูบที่ร้อนแรงอยู่นั้นพวกเขาก็ััได้ว่ามีคนกำลังจะเข้ามา มันจึงทำให้มิลาด้าทำสีหน้าไม่พอใจก่อนที่จะยอมกลับไปเป็ร่างิญญาอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับประตูที่เปิดออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน ซึ่งคนที่เดินเข้ามานานก็คือ ลูซี่ ที่กำลังจะทำสีหน้าสงสัยอยู่นิดหน่อย
"ดิฉันก็นึกว่านายน้อยเป็อะไรซะอีก เห็นเข้ามาตั้งนานแล้วไม่ยอมออกไป ว่าแต่นายน้อยมีอะไรหรือเปล่าคะ?"
เธอถามขึ้นมาด้วยความสงสัย เพราะเธอนั้นก็ยืนรอข้างนอกเพื่อรอให้นายน้อยของตัวเองออกมา แต่ผ่านไปได้สักพักเธอก็ไม่เห็นว่าจะมีวีแววที่ออกมาเลยสักนิด มันก็เลยทำให้เธอตัดสินใจเข้ามาถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น อาร์ตที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาปล่อยเถอะเอาไว้ข้างนอก ก็ถึงกับทำสี่หน้าเหนื่อยใจกับนิสัยขี้หลงขี้ลืมของตัวเอง ก่อนที่จะตอบกลับไปเพื่อให้คนตรงหน้าหายสงสัยเกี่ยวกับเื่ของเขา
"ก็แค่มีปัญหานิดหน่อย เธอออกไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันตามออกไปทีหลัง"
"โอเคค่ะ"
เธอก็ทำได้เพียงแค่ตอบรับก่อนที่จะเดินออกไป อาร์ตที่เห็นว่าเธอไปแล้วเขาก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะหันไปหามิลาด้าที่กำลังลอยอยู่ด้านข้างของเขา ด้วยสีหน้าที่เหมือนกับจะสับเธอให้กลายเป็ชิ้นๆแล้วเอาไปโยนให้ปลาในแม่น้ำกิน
"ถ้าพวกเราจะทำที่นี่มันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นแล้วคืนนี้คุณไม่ได้นอนแน่ที่รัก"
มิลาด้าที่กำลังทำสีหน้าเหมือนกับจะฆ่าใครสักคนให้ตาย หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเขาไปก็ถึงกับยิ้มขึ้นมา ก่อนที่จะลอยมาสวมกอดเขาจากด้านหลัง
"ไว้ฉันจะรอแล้วกันนะคะที่รัก"
มิลาด้า ก็ได้หายตัวกลับไปในรอยสักที่อยู่หลังมือข้างขวาของเขา ซึ่งรอยสักในตอนนี้นั้นหลังจากที่ผ่านมา 5 ปีมันก็ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็โซ่ตรวนพัฒนาการมือข้างนั้นของเขา ซึ่งมันก็เป็เพียงแค่รอยสักที่พันอยู่รอบมือของเขาจนมิดชิด แม้ว่าเขาจะถามเธอไปแล้วก็ตามว่าทำไมรอยสักถึงได้แปรเปลี่ยนไปแบบนี้ เธอก็ตอบกลับมาเพียงแค่ว่าเดี๋ยวสักวันหนึ่งนายท่านก็รู้เองค่ะ
นั่นก็เลยเป็เหตุให้เขาไม่ค่อยสนใจเื่รอยสักมากเท่าไรแม้ว่ามัน จะเป็เพียงไม่กี่สิ่งที่กวนใจเขาอยู่ตลอดเวลาก็ตาม อาร์ตก็ได้เลิกจ้องหลังมือของตนเองก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากคลังเก็บอาวุธ ซึ่งข้างในนั้นก็มีอาวุธมากมายหลายแบบั้แ่ดาบไปจนถึง พวกอุปกรณ์ของเล่นที่เอาไปใช้ทรมานคน ซึ่งอาวุธพวกนี้ก็มีชื่อผู้ใช้สลักเอาไว้อยู่ ซึ่งของเขานั้นก็มีเพียงแค่ ขวาน อันใหญ่ั์ที่เขามักจะเอามาใช้บ่อยๆ กลับอาวุธอีกสารพัด ั้แ่ดาบไปจนถึงมีด
"ขอโทษที่ให้รอนานลูซี่ พวกเราไปกันเถอะยังไงวันนี้ฉันก็ยังเหลืองานอีกไม่เยอะมาก"
ลูซี่ ที่กำลังยืนรอเขาข้างนอกอยู่นั้นเมื่อเห็นว่านายน้อยของตนเองออกมาพร้อมกับพูดขึ้นเธอก็ได้พยักหน้าตอบกลับไป ก่อนที่จะเดินตามหลังผู้ที่เป็ถึงนายน้อยของตนเอง แล้วในตลอดทั้งวันที่เธอติดตามเขานั้นก็มีแต่เื่ที่ทำให้เธอใจนไม่รู้กี่รอบ พร้อมกับเธอที่ได้เปลี่ยนความคิดของตัวเองที่มีต่อตัวของเขาหายไปจนหมดสิ้น จากตอนแรกที่เขาคิดว่านายน้อยของตนเองนั้น อาจจะเป็เพียงแค่คนธรรมดาคนนึง แต่หลังจากที่เธอได้เห็นว่านายน้อยของตนเองสามารถทำอะไรได้นั้น มันก็ถึงกับทำให้เธอหวนนึกถึงไปยังคำพูดของผู้ที่สั่งเธอให้มารับตัวนายน้อยกลับไป
"ลูซี่ อนาสตาเซีย ข้าก็ไม่อยากพูดอย่างนี้หรอกนะ แต่เ้าโปรดระวังเอาไว้ก็แล้วกันอย่าทำให้อาร์ตลูกของข้าโกรธขึ้นมาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นชีวิตของเ้า...ข้าพูดแค่นี้ก็คงจะเข้าใจสินะ"
แม้ว่าตอนแรกที่เธอได้รับคำสั่งพร้อมกับคำเตือน เธอจะคิดเพียงแค่ว่านายท่านของตนเองอาจจะลงโทษเธอ ถ้าเกิดเธอทำให้นายน้อยรู้สึกโกรธเคือง แต่หลังจากที่เธอได้มาเห็นกับตาตัวเองเธอก็รู้แล้วว่าคนที่จะทำนั้น คงไม่พ้นเป้าหมายในภารกิจครั้งนี้ของเธอแน่นอน เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจด้วยสีหน้าที่เหนื่อยนาย จนทำให้อาร์ตที่กำลังนั่งพักผ่อนชมวิวพระอาทิตย์กำลังตกดินอยู่ที่ริมแม่น้ำนั้น รู้สึกแปลกใจกับท่าทีของคนด้านข้าง
"เป็อะไรของเ้าไปอีกละเนี่ย ทำสีหน้าอย่างกับเ้าจะไปตายที่ไหนอย่างนั้นแหละ"
ลูซี่ ที่กำลังจะพูดความในใจสวนกลับไปอยู่นั้นเธอก็ถึงกับหุบปากลงอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าเกิดเมื่อกี้เธอพูดออกไปแล้วก็ปัญหามันจะไม่ได้หยุดอยู่ที่แค่เขาไม่พอใจ แต่มันจะลามไปถึงชีวิตของเธอถ้าเกิดเธอไม่ตายด้วยน้ำมือขององค์าา ก็คงตายด้วยน้ำมือของคนตรงหน้าที่กำลังทำสีหน้าสบายใจ
"ไม่มีอะไรค่ะเพียงแค่ดิฉันคิดอะไรเพลินนิดหน่อย ว่าแต่นายน้อยไม่เหนื่อยบ้างหรอคะที่ต้องทำงานพวกนี้"
เพราะจากการที่เธอเฝ้าติดตามเขาั้แ่ตอนเช้าจนถึงตอนนี้ งานแต่ละอย่างที่เขาทำนั้นเรียกได้ว่าหนักหนาสาหัสเกินกำลังของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่จะทำได้ไปแล้ว ไม่สิคงต้องเรียกว่าเนื้อขีดจำกัดของมนุษย์ไปมากโขแล้ว อาร์ตที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ
"ฮ่าๆๆ งานพวกนี้น่ะหรอสำหรับฉันแล้วก็ไม่ได้เหนื่อยมากอะไรนะ ไม่สิถ้าพูดตามความจริงก็เรียกเหงื่อฉันออกมาได้เยอะอยู่พอสมควรละนะ"อาร์ตก็หยุดพูดไป่ขนาดนึงพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด"แต่จะว่าไปแล้วอัศวินแบบเธอ ทำไมถึงดูท่าทางเหนื่อยง่ายจังเลยนะ แม้ว่าฉันจะไม่ได้สังเกตเธอมากเท่าไหร่ แต่จากการที่ฉันลองประเมินศักยภาพร่างกายของเธอแล้ว ยังแทบไม่ได้ครึ่งหนึ่งของคนที่นี่เลยนะ"
แม้ว่าเขาจะสนใจทำงานอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ใช่ว่าเขานั้นจะไม่ได้ประเมินศักยภาพร่างกายของคนที่ตามเข้ามาเลยแม้แต่น้อย เพราะถ้าเขาเกิดมีโอกาสก็จะทำการประเมินสภาพร่างกายของเธอทันที และจากการที่เขาสังเกตเธอั้แ่ตอนเช้าจนถึงตอนนี้ก็สรุปออกมาได้ส่วนหนึ่งแล้วว่า เธอนั้นเหนื่อยง่ายเกินไปแถมเกาะที่เธอใส่นั้นก็ยังเป็เพียงแค่เกาะเบา ที่ใช้ป้องกันเพียงแค่บริเวณหน้าอกรวมไปถึงแขนและมือทั้งสองข้าง ส่วนบริเวณขาของเธอนั้นก็สวมใส่เกราะเหล็กเอาไว้
ถ้าประเมินดูแล้วไม่ว่าจะดูยังไงเธอก็เป็พวกสายคล่องแคล่วว่องไวที่เน้นการเข้าไปต่อสู้กับศัตรูในระยะประชิด เพราะเกาะที่เธอใส่นั้นมันเน้นความว่องไวของร่างกายเป็หลัก แต่ในสายตาของเขาแล้วเธอนั้นกลับอ่อนแอจนน่าใ เพราะเธอใส่เพียงแค่นั้นแล้วเดินตามเขาทำกลางแดดที่ร้อนเป็เวลากว่า 3 ชั่วโมง ร่างกายของเธอก็แทบจะเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลรินออกมาเหมือนกับว่าเธอเพิ่งไปอาบน้ำมายังไงอย่างนั้น
318
