เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        ทุกคนล้วนมีจุดอ่อนและจุดอ่อนของผู้อาวุโสเว่ยก็คือเหมยอี่เหลียนกับคณะงิ้วสกุลเหมย

        เพื่อปกป้องพวกนางแล้วเขาจำเป็นต้องทำเช่นนี้

        แต่ดูเหมือนเหมยอี่เหลียนจะไม่เข้าใจทั้งยังจับจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าว “ไหนท่านปู่รับปากว่าจะรักษาเขาอย่างไรเล่า?”

        ผู้อาวุโสเว่ยย้อนเสียงต่ำ “ให้รักษาน่ะได้ แต่มิใช่อาการบาดเจ็บจากพิษฝ่ามือน้ำแข็งเช่นนั้น!”

        หนีเจียเอ๋อร์ตาแดงก่ำประหนึ่งจะร้องไห้

        โจวชิงหวาจะต้องตายจริงๆหรือ?

        เมื่อวานนี้ พิษฝ่ามือน้ำแข็งกำเริบถึงสามคราและโจวชิงหวาก็มีอาการร่อแร่เจียนตายทุกครั้ง

        หากผู้อาวุโสเว่ยยืนกรานว่าจะไม่ช่วยรักษานางคงต้องพาเขาออกจากคณะงิ้วไปทันที เพราะตอนนี้ยังมีเวลา

        เพราะหญิงสาวเชื่อว่าที่ด้านนอกนั่นจะต้องมีใครสักคนที่สามารถรักษาโจวชิงหวาได้

        ...

        สามวันผ่านไป

        คาดว่ายามนี้ จดหมายคงจะไปถึงมือต้วนอวิ๋นหลานแล้ว!

        ด้วยความร้อนใจ พอเสร็จธุระภายในเรือนหนีเจียเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปสวมชุดบุรุษ แล้วออกจากจวนทันที

หากต้องการข่าวสารที่รวดเร็ว ย่อมต้องไปที่โรงเตี๊ยม หรือไม่ก็หอโคมเขียว...

        เมื่อมาถึงหนีเจียเอ๋อร์ก็ได้ยินข่าวใหม่ล่าสุดเกี่ยวกับตนเองและโจวชิงหวา

        “นี่... พวกเจ้าได้ยินเรื่องนั้นหรือยัง? ข้าได้ยินว่าเว่ยฉีหรานมาที่เมืองของเราเพื่อร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของจวิ้นโส่วเห็นว่าเขาจ้างคณะงิ้วสกุลเหมยที่มีชื่อเสียงมาแสดงในงานด้วย”

        “แค่มาร่วมงานวันเกิดไฉนจะต้องขนคนมามากมายปานนั้นเล่า? ข้ากลับได้ยินมาว่า เขามาที่นี่เพื่อจับกุมใครบางคน!”

        “จับกุม?จับกุมใคร? ยังจะมีผู้ใดหนีพ้นเงื้อมมือของเว่ยฉีหรานไปได้อีก!”

        “ข้าได้ยินมาว่าเป็นบุรุษสองคนที่ลอบแฝงตัวเข้าไปในสำนักฝูเซิง เมื่อถูกจับได้ พวกมันก็ต่อสู้กับใต้เท้าเว่ยจนได้รับบาดเจ็บและหนีตายมาที่เมืองจี้ของเรา!”

        “จุๆ! การหลบหนีจากเงื้อมมือของเว่ยฉีหรานนั้นหาใช่เรื่องง่ายพวกเขาจะเอาตัวรอดจากวิกฤติครั้งนี้ไปได้หรือ?”

        หนีเจียเอ๋อร์คร้านที่จะฟังต่อจึงสะบัดพัดเดินออกมา

        ...

        เมื่อกลับมาถึงหนีเจียเอ๋อร์ก็เดินตรงไปยังห้องฝึก เพื่อพบเหมยอี่เหลียน　

        แต่ไม่คาดคิด ว่าตาเฒ่าเว่ยผู้แสนดื้อรั้นจะอยู่ที่นั่นด้วย

        ตอนนี้ เหมยอี่เหลียนกำลังฝึกผ่อนลมหายใจเข้าออกเมื่อรู้ว่าหนีเจียเอ๋อร์มาหา นางจึงหยุดชั่วคราว แล้ววิ่งมาหาทันที “อาหนีเจ้าต้องการพบข้าหรือ?”

        หนีเจียเอ๋อร์สะบัดหน้าหนีผู้อาวุโสเว่ยแล้วหันไปพูดกับเหมยอี่เหลียน “พี่เหมย ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่าคณะของท่านจะถูกเชิญไปแสดงในงานวันเกิดของจวิ้นโส่วหรือเจ้าคะ?”

        เหมยอี่เหลียนและผู้อาวุโสเว่ยลอบมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ก่อนแสร้งทำเป็นไม่มีอันใดเกิดขึ้น

        แต่ท่าทีเหล่านี้ ก็ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของหนีเจียเอ๋อร์ได้  

        โชคดีนัก ที่วันนี้นางออกไปข้างนอกมิฉะนั้น คงพลาดโอกาสที่จะชิงยาแก้พิษ　

        “ข้าได้ยินว่าเว่ยฉีหรานจะมาที่จวนจวิ้นโส่วด้วยตัวเองเลย ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        ผู้อาวุโสเว่ยตอบ “ใช่! แล้วเจ้าจะทำไม?” 

        เขาลุกขึ้น เดินไปหาหนีเจียเอ๋อร์เพื่อเตือนสติ“ล้มเลิกความคิดเสียข้าไม่ยอมให้เจ้าไปด้วยแน่!”

        หนีเจียเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาแน่วแน่ “แต่ข้าต้องไป! พวกท่านวางใจได้ ข้าจะไม่ให้คณะงิ้วสกุลเหมยต้องพลอยมาติดร่างแหไปด้วยเป็นแน่”

        “จะไม่ดึงพวกเราไปเกี่ยวข้องอย่างนั้นหรือ? หึ!เจ้าไม่รู้หรือว่าเว่ยฉีหรานเป็นคนเช่นไร? หากเขามีเหตุผลพวกข้าคงไม่...” ผู้อาวุโสเว่ยหยุดชะงัก เมื่อรู้ว่าตนกำลังจะเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรเอ่ยถึงพลางตวัดสายตาไปมองหนีเจียเอ๋อร์

        “หากเจ้าคิดจะทำให้คณะงิ้วสกุลเหมยต้องเดือดร้อนละก็ข้าจะไล่พวกเจ้าออกไปเสียเดี๋ยวนี้ ไม่เชื่อก็ลองดู!”

        หนีเจียเอ๋อร์มิได้ตอบโต้เพราะเกรงว่าหากต่อล้อต่อเถียงไป จะทำให้พวกเขาต้องโดนไล่ออกจากจวนนางจึงหันไปมองเหมยอี่เหลียน ราวกับอีกฝ่ายเป็นที่พึ่งสุดท้าย

        เพราะตอนนี้ หญิงสาวไร้ซึ่งหนทางไม่รู้จะหันไปหาใครแล้วจริงๆ...

        เพื่อมิให้ผู้อาวุโสเว่ยโมโหมากขึ้นเหมยอี่เหลียนจึงดึงหนีเจียเอ๋อร์ออกไปคุยข้างนอก

        ทันทีที่พ้นขอบประตูหนีเจียเอ๋อร์ก็เอ่ยปากวิงวอนทันที “พี่เหมย นี่เป็นโอกาสเดียวที่ข้าจะนำยาถอนพิษมารักษาพี่ชายได้โปรดช่วยข้าด้วย ข้าสัญญาว่าจะมิให้เว่ยฉีหรานล่วงรู้ ว่าพวกเรามาอาศัยอยู่กับท่าน!”

        เหมยอี่เหลียนขมวดคิ้วแน่นก่อนกล่าวเสียงเบา “ข้ารู้ว่าพิษนี้ร้ายแรงมากแต่เจ้าต้องไตร่ตรองให้ดี ว่าทำเช่นนี้แล้วจะได้ยาถอนพิษจากเว่ยฉีหรานมาจริงๆ หรือ?การที่เจ้าบุกไปหาเขา ไม่ต่างอันใดกับการส่งเนื้อเข้าปากเสือหากเกิดอะไรขึ้น ใครเล่าจะดูแลพี่ชายเจ้า!”

        หนีเจียเอ๋อร์ขบกรามแน่น“แล้วพี่เหมยจะให้ข้าปล่อยพี่ชายให้ทนทรมานเช่นนี้หรือ?เขาต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะข้ามานับครั้งไม่ถ้วน นี่เป็นโอกาสเดียวที่ข้าจะสามารถช่วยเขาได้ท่านคิดว่าข้าควรจะยอมแพ้ไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?”

        เหมยอี่เหลียนนิ่งงัน

        หลังจากเงียบไปสักพักนางก็เอ่ยเสียงเศร้า “ยอมแพ้เถอะเจ้าช่วยเขาไม่ได้หรอก!”

        จากนั้น ก็ตบไหล่หญิงสาวเป็นการปลอบใจก่อนเดินกลับเข้าไปฝึกซ้อมต่อ

        หนีเจียเอ๋อร์มองตามหลังไปพลางกำหมัดแน่น...

        ไม่... นางจะไม่มีวันถอดใจง่ายๆ แน่!

        ทว่า หญิงสาวมิได้บอกเรื่องนี้ให้โจวชิงหวาทราบ

        ...

        และแล้ว วันจัดงานเลี้ยงก็มาถึง

        คนของคณะงิ้ว เริ่มแต่งองค์ทรงเครื่องกันตั้งแต่เช้า

        ซึ่งเหมยอี่เหลียนก็แวะมาหาหนีเจียเอ๋อร์ตั้งแต่เช้าเช่นกันเพื่อนำชามาให้ดื่ม ทั้งยังมอบขนมให้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น ก่อนกำชับให้นางพักผ่อนอยู่กับเรือน

        รอยยิ้มฝืดฝืนที่ได้รับกลับมาทำให้เหมยอี่เหลียนหัวใจกระตุกพิกล ด้วยเชื่อว่าเพื่ออาหวาผู้เป็นพี่ชายแล้วอาหนีจะต้องคิดการบางอย่างอยู่เป็นแน่...

        หลังจากทั้งสองดื่มชาและพูดคุยกันไปสักพักหนีเจียเอ๋อร์ก็ยกมือขึ้นประคองศีรษะตัวเอง “พี่เหมย ข้าปวดหัว...” ยังพูดไม่ทันจบ ก็ล้มฟุบลงไปกับโต๊ะ

        เหมยอี่เหลียนเรียกนางสองสามครั้งเมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายหมดสติ จึงสั่งให้ศิษย์คนอื่นๆมาพาตัวหนีเจียเอ๋อร์ไปพักผ่อนที่ห้องนอน

        …

        พอคล้อยหลังบุรุษทั้งสองหนีเจียเอ๋อร์ก็ลืมตาขึ้น ก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินไปหยิบยาพิษที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักมาชโลมลงบนมีดสั้นของตน จากนั้นก็เก็บไว้ในแขนเสื้อ

        เมื่อตระเตรียมทุกอย่างเสร็จหญิงสาวจึงลอบติดตามคณะงิ้วสกุลเหมยไปยังจวนจวิ้นโส่วอย่างเงียบๆ