เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ด My Room

[My room]

[ห้องของผม]

มีคำกล่าวว่าเราจะใช้เวลาเจ็ดสิบกว่าชั่วโมงในการเล่นเกมส์เนื้อเรื่องและอีกร้อยกว่าชั่วโมงในการเล่นใน[My Room]

ตามอัตราส่วนของเวลาที่ผู้เล่นใช้ไปในการเล่นเกมส์นี้

เราสามารถปั้นโมเดลของเรามาถ่ายรูปคู่กับไวฟุของเราที่สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆหรือแม้แต่ฉากในเวลาที่เอาชนะมอนสเตอร์หรือแม้แต่ห้องบอสได้

สามารถเอารูปนั้นมาประดับที่ฝาผนังของ[My Room] ห้องส่วนตัวของเราได้

จะเรียกได้ว่าหากทำดีดี

จะไม่มีลักษณะของห้องใครเหมือนกันเลยนั่นเอง

เป็นที่นิยมมากในการที่เราจะเห็นไวฟุของเราเดินไปเดินมาในห้องของเราทั้งที่ตามเวลาแล้วพวกคุณเธอควรจะอยู่ที่โรงเรียนหรืออยู่ตามศาลเจ้าหรือเป็นผนึกยันต์ปีศาจอยู่ใต้เกาะญี่ปุ่นก็ตาม

และที่สำคัญที่สุด

Costume

เครื่องแต่งกาย

ของตัวละครนั่นเองที่ทำให้เกมส์นี้สามารถหลอกพวกวาฬให้เอาเงินที่ควรจะใช้กินข้าวหรือลงทุนเพื่อเงินใช้จ่ายหลังเกษียณมาลงกับการเปย์ให้ไวฟุของตนเองหมด

เราอาจจะคิดว่าราเกซและเพื่อนชาวอินเดียกว่าสองร้อยคนนั้นสามารถทำให้เราเห็นไวฟุของเราแบบภาพนู๊ดสามมิติเคลื่อนไหวไปมาได้

แต่การเปิดเผยเกินไปกลับไม่ได้อารมณ์เท่ากับที่เราจะเห็นไวฟุของเราได้แต่งตัวในอย่างที่เราต้องการ

นี่ล่ะจิตใจของมนุษย์ล่ะ

บริษัทเกมส์จึงได้เงินมากกว่าราเกซในการออกรูปแบบเสื้อผ้าใหม่ๆและสถานที่ท่องเที่ยวให้เดทกับไวฟุมากกว่าราเกซที่ต้องใช้เวลาสี่สิบแปดชั่วโมงกับชายฉกรรจ์สองร้อยคนในโรงงานนรกไปกับการดาต้าไมนิ่ง

นี่ล่ะความโหดร้ายของโลกทุนนิยม

“อ๊ะ ที่นี่ที่ไหนนี่เตียงนี่นุ่มจังเลย”

อาสะกะหันมองไปมาอย่างสนใจพร้อมกับกระโดดกระเด้งไปมาบนเตียงอย่างสนุกสนาน

คานาเอะก็จับแขนผมให้ไปนอนด้วยกันบนเตียง

ส่วนโทโมโกะนั้นกำลังหน้าแดงราวกับคิดเรื่องลามกอยู่

ซึ่งผมไม่ต้องเดาเธอคิดเรื่องลามกอยู่แน่ๆ

“อ๊ะ นี่นายมีพลังพิเศษและลักพาตัวพวกเรามางั้นหรือ?”

อาสึกะที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงบนหมอนสีชมพูรูปหัวใจกล่าวกับผม

ผมพยักหน้า

อาสึกะเลิกคิ้วอย่างสนใจแต่โทโมโกะกลับหน้าแดงมากกว่าเดิม

“ผมมีเรื่องต้องสารภาพกับทุกคนผมคือพระเอกอิเซไคและพวกเธอคือนางเอกในไลท์โนเวล”