“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

หลังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโพรงโบราณ

ทั้งภูเขาผนึกเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

แต่ทุกคนรู้ดี

ความเงียบครั้งนี้

เป็นเพียงความสงบชั่วคราว

ไม่ใช่จุดสิ้นสุด

...

ลึกลงไปใต้ภูเขา

หน้าประตูผนึกโบราณ

ซูอู๋เซวียน

เฉินเยี่ยนชิว

และมู่ชิงเหยา

กำลังร่วมมือกันซ่อมแซมผนึกชั้นนอก

อักขระโบราณนับพันตัวลอยอยู่กลางอากาศ

แสงสีทองและแสงสีเงินสลับกันส่องประกาย

มู่ชิงเหยานั่งคุกเข่า

ใช้พู่กันอักษรโบราณเขียนค่ายกลขึ้นใหม่ทีละเส้น

เฉินเยี่ยนชิวควบคุมพลังผนึก

หลอมรวมอักขระเข้ากับประตู

ส่วนซูอู๋เซวียนยืนอยู่เบื้องหน้า

ใช้เต๋ากระจกสวรรค์ตรึงรอยแตกเอาไว้

งานนี้ดำเนินต่อเนื่องนานสามวันสามคืน

จนในที่สุด

อักขระชั้นนอกจึงกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

รอยแตกขนาดใหญ่ค่อย ๆ หยุดขยาย

แม้จะยังคงอยู่

แต่ก็สงบนิ่งลง

มู่ชิงเหยาทรุดตัวลงนั่ง

ใบหน้าซีดเซียวจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด

"สำเร็จแล้ว..."

เฉินเยี่ยนชิวถอนหายใจยาว

"อย่างน้อยก็ชั่วคราว"

ซูอู๋เซวียนมองประตูยักษ์ตรงหน้า

สายตาหนักอึ้ง

"ผนึกไม่ได้ถูกซ่อมแซม"

"เราเพียงยืดเวลาออกไป"

"หากไม่มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นอีก"

"อย่างมากก็ห้าปี"

"หลังจากนั้น..."

ไม่มีใครกล่าวต่อ

แต่ทุกคนเข้าใจความหมาย

วิกฤตครั้งต่อไป

จะกลับมาอีกแน่นอน

...

หลายวันต่อมา

เฉินเยี่ยนชิวเรียกหลินเซวียนมาพบที่ลานหินด้านหลังหมู่บ้าน

สายลมอ่อนพัดผ่านยอดไม้

บรรยากาศเงียบสงบผิดกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา

เฉินเยี่ยนชิวยืนมองภูเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวขึ้น

"หมู่บ้านแห่งนี้"

"เล็กเกินไปแล้วสำหรับเจ้า"

หลินเซวียนนิ่งเงียบ

เขาเข้าใจความหมายทันที

เฉินเยี่ยนชิวหันกลับมา

ก่อนชี้ไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น

"ที่นี่เป็นเพียงมุมเล็ก ๆ ของดินแดนตงอวิ๋น"

"ภายนอกยังมีเมืองผู้ฝึกตนอีกนับร้อย"

"มีสำนักใหญ่ที่สืบทอดมานับหมื่นปี"

"มีเขตต้องห้ามที่แม้แต่ผู้แข็งแกร่งยังไม่กล้าเข้าไป"

"มีซากอารยธรรมโบราณที่สูญหายไปจากประวัติศาสตร์"

"และยังมีผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วน"

"ที่แข็งแกร่งกว่าข้าหลายเท่า"

หลินเซวียนฟังอย่างเงียบงัน

หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น

ตั้งแต่เกิดมา

โลกของเขามีเพียงหมู่บ้าน

ภูเขา

และผนึกใต้ดิน

แต่ตอนนี้

เขาเพิ่งตระหนักว่า

โลกภายนอกกว้างใหญ่กว่าที่คิด

มากนัก

เฉินเยี่ยนชิวยื่นของสามสิ่งออกมา

ชิ้นแรก

คือแผนที่ดินแดนตงอวิ๋น

ชิ้นที่สอง

คือตราหอเฝ้าราตรีชั่วคราว

ซึ่งสามารถใช้ขอความช่วยเหลือจากสาขาต่าง ๆ ได้

และชิ้นสุดท้าย

คือคัมภีร์สังเกตมรรคาฉบับสมบูรณ์

คัมภีร์ที่เขาใช้ศึกษามาทั้งชีวิต

"รับไว้"

"ต่อจากนี้"

"เจ้าต้องเดินด้วยตนเองแล้ว"

หลินเซวียนรับของเหล่านั้นไว้ด้วยสองมือ

ก่อนโค้งคำนับอย่างจริงจัง

"ขอบคุณท่านอาจารย์เฉิน"

เฉินเยี่ยนชิวยิ้มบาง ๆ

แต่ไม่ได้พูดอะไร

...

คืนนั้น

บนยอดเขา

หลินเซวียนพบคนผู้หนึ่งอีกครั้ง

ผู้นำคนชุดดำ

กำลังยืนอยู่ริมหน้าผา

มองดวงจันทร์เงียบ ๆ

ราวกับรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

"เจ้าจะจากไปแล้ว"

อีกฝ่ายกล่าว

หลินเซวียนพยักหน้า

"ใช่"

ผู้นำคนชุดดำหัวเราะเบา ๆ

ก่อนหันกลับมา

ดวงตาภายใต้เงาหมวกเต็มไปด้วยความลึกลับ

"เมื่อเจ้าพบเมืองสีดำ"

"เจ้าจะเข้าใจทุกอย่าง"

หลินเซวียนชะงัก

ยังไม่ทันได้ถามอะไร

ร่างของอีกฝ่ายกลับค่อย ๆ เลือนหายไปกับสายลม

ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

เหลือเพียงปริศนาเดิม

ที่หนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า

...

คืนนั้น

หลินเซวียนกลับบ้าน

บ้านไม้หลังเล็กที่เขาอาศัยมาตลอดชีวิต

เขาเดินผ่านทุกมุมอย่างช้า ๆ

มองโต๊ะไม้เก่า

มองสนามหน้าบ้าน

มองภูเขาเบื้องหลัง

มองหมู่บ้านที่คุ้นเคย

มองผู้คนที่เขาเติบโตมาด้วยกัน

ที่แห่งนี้

คือบ้าน

แต่เขารู้ดี

ตนไม่อาจอยู่ที่นี่ตลอดไป

โลกภายนอกกำลังรออยู่

และความจริงเกี่ยวกับผนึก

ผู้เฝ้าผนึก

เมืองสีดำ

รวมถึงตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้า

ล้วนอยู่ภายนอกภูเขาแห่งนี้

คืนนั้น

หลินเซวียนตัดสินใจ

ออกเดินทาง

...

รุ่งเช้า

แสงอาทิตย์สาดส่องเหนือขุนเขา

หมอกยามเช้าลอยคลอเคลียไปทั่วหมู่บ้าน

หลินเซวียนสะพายดาบไว้ด้านหลัง

ถือสัมภาระเพียงเล็กน้อย

ยืนอยู่หน้าทางออกของหมู่บ้าน

เบื้องหลัง

เฉินเยี่ยนชิว

หลี่มู่หราน

และมู่ชิงเหยา

ยืนส่งอยู่เงียบ ๆ

ไม่มีการร่ำลาเยิ่นเย้อ

ไม่มีคำพูดมากมาย

เฉินเยี่ยนชิวมองศิษย์หนุ่ม

ก่อนกล่าวเพียงประโยคเดียว

"โลกภายนอก"

"อันตรายกว่าที่เจ้าคิด"

หลินเซวียนยิ้ม

ก่อนตอบกลับ

"ข้ารู้"

จากนั้น

เขาหันหลัง

และก้าวออกไป

ทีละก้าว

ทีละก้าว

ออกจากหมู่บ้านเป็นครั้งแรกในชีวิต

...

เมื่อขึ้นถึงเนินเขาลูกสุดท้าย

หลินเซวียนหยุดเดิน

ก่อนหันกลับไปมอง

ภูเขาผนึกโบราณ

ยังคงตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

ราวกับเฝ้ามองทุกสิ่ง

ขณะนั้นเอง

ภายในทะเลจิต

ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าพลันสั่นไหวเบา ๆ

เปลวไฟชั้นแรกกระเพื่อมขึ้น

และชี้นำไปยังทิศตะวันออก

ราวกับกำลังเรียกหาอะไรบางอย่าง

สถานที่แห่งนั้น

คือ

นครเมฆคราม

เมืองผู้ฝึกตนแห่งแรกในชีวิตของเขา

หลินเซวียนสูดลมหายใจลึก

ก่อนก้าวเดินต่อไป

สู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ

"ใต้ภูเขาแห่งนั้น"

"ความลับยังคงหลับใหล"

"แต่การเดินทางของผู้ถือโคม..."

"เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น"