สลับร่าง พลั้งชน

"พิม! ยืดหลังตรงๆ สิลูก สเตย์รัดไว้ให้แล้วห้ามห่อไหล่นะ!" เสียงกำชับของจิ๊บดังไล่หลังมาในจังหวะที่อาร์ต (ในร่างพิม) ถูกผลักออกไปที่หน้าม่านหอประชุมพร้อมพานดอกไม้ใบใหญ่

อาร์ตในร่างเด็กสาวรู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่โลกที่เขาไม่คุ้นเคย แสงไฟสปอร์ตไลท์สว่างจ้าจนบดบังทัศนวิสัย ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคือ "ความหวิว" ของเรียวขาบอบบางที่พ้นขอบถุงเท้าข้อยาวขาวสะอาดขึ้นมาจนถึงชายกระโปรงนักเรียน อาร์ตพยายามก้าวเดินอย่างที่ผู้ชายอย่างเขาคิดว่า "น่าจะดูดี" แต่มันกลับกลายเป็นการก้าวยาวเกินไปจนดูเหมือนเขารีบเดินไปไหนซักแห่ง

เขาพยายามทรงตัวบนรองเท้าหนังคัทชูที่ส้นสูงขึ้นมาเล็กน้อย แต่เพราะความไม่ชินกับสรีระที่บอบบาง อาร์ตจึงเดินตัวแข็งทื่อไหล่ยกสูงเหมือนมีอะไรมาดามตัวไว้ตลอดเวลามากกว่าคนที่เดินไปถวายพาน

"เอ๊ะ... วันนี้น้องพิมเดินแปลกๆ นะ ดูเกร็งๆ เหมือนหุ่นยนต์เลย" เสียงซุบซิบจากแถวนักเรียนชายหน้าเวทีลอยมาเข้าหู

อาร์ตอยากจะเดินไปตบหัวพวกนักเรียนที่นินทาเขา แต่จำได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่าง "พิมที่เป็นดาวโรงเรียน" สิ่งที่เขาทำได้คือการฝืนยิ้มที่ดูเหมือนการ "แยกเขี้ยว" มากกว่ายิ้มหวาน จนพวกผู้ชายข้างล่างเริ่มมองหน้ากันอย่างงุนงง

ในขณะที่อาร์ตกำลังประคองพานเดินไปที่แท่นรับแขกผู้ใหญ่ด้วยท่าทาง เก้ๆ กังๆ เขาก็เหลือบไปเห็นร่างเดิมของตัวเองที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดของกลุ่มนักเรียน ม.5

พิม (ในร่างอาร์ต) นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่ทำให้อาร์ตแทบอยากจะวางพานแล้วกระโดดลงไปเตะตัวเอง พิมในร่างเด็กหนุ่มร่างใหญ่กำลังนั่ง "หนีบขาตึง" มือหนาๆ สองข้างวางผสานมือเรียบร้อยบนหน้าขา หลังตรงเป๊ะราวกับไม้บรรทัด แถมนัยน์ตาของร่างเดิมเขา บัดนี้กลับดูอ่อนหวานและขี้อายจนดู "นุ่มนิ่ม" ผิดปกติ

"เฮ้ยไอ้อาร์ต! มึงเป็นอะไรวะ นั่งเรียบร้อยเหมือนผู้หญิงเลยนะมึง" เพื่อนข้างๆ สะกิดหัวเราะเยาะ

พิมในร่างอาร์ตสะดุ้ง สะบัดหน้าหนีด้วยท่าทางสะดี้งเล็กน้อย "อย่ามาว่าเรานะ... เอ้อ... อย่ามายุ่งน่ะ!" เสียงทุ้มต่ำของอาร์ตที่พยายามบีบให้เล็กนุ่มฟังดูประหลาดจนคนรอบข้างพากันขำกลิ้ง

ถึงจุดที่ต้องย่อตัวถวายพาน อาร์ตลืมไปว่าสเตย์ที่รัดเอวพิมไว้นั้นแน่นหนาขนาดไหน พอเขาก้มตัวลงรวดเร็วแบบที่เคยทำในร่างผู้ชาย แรงกดของสเตย์ก็บีบเข้าที่ชายโครงจนเขาหลุดอุทานออกมา

"อุ๊ย!" เสียงแหลมเล็กหลุดออกมาพร้อมกับร่างที่โงนเงน พานมุกเกือบจะคว่ำใส่หน้าท่านประธาน อาร์ตรีบใช้ขาอีกข้างยันพื้นไว้สุดแรง แต่มันกลับดูเหมือนเขากำลัง "ถ่างขา" กว้างเกินงามภายใต้กระโปรงนักเรียนที่เขาใส่อยู่

"พิม! หุบขาลงหน่อยลูก!" จิ๊บที่แอบดูอยู่หลังม่านกระซิบบอกเสียงหลง

อาร์ตรีบหุบขาเข้าหากันจนเข่ากระแทกกันดังกึก เขาหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายขายหน้า แขกผู้ใหญ่รับพานไปด้วยสีหน้ายิ้มแหยๆ ขณะที่อาร์ตต้องพยายามเดินถอยหลังกลับเข้าฉากด้วยท่าทาง "กึ่งเดินกึ่งวิ่ง" เพราะกลัวส้นรองเท้าจะพลิก

เมื่อพ้นสายตาคน อาร์ตทิ้งตัวพิงผนังห้องแต่งตัว หายใจหอบถี่จนสเตย์รัดแน่นขึ้นไปอีก

"พิม! ทำไมวันนี้ทำท่าทางแปลกๆ ขนาดนั้นล่ะลูก! เดินเหมือนจะไปรบเลยนะ" จิ๊บเดินเข้ามาบ่นพลางช่วยดึงถุงเท้าข้อยาวของอาร์ตที่เริ่มย้วยลงมาให้ตึงเปรี๊ยะเหมือนเดิม "เอาล่ะ พักไม่ได้แล้ว ไปเปลี่ยนชุดรำไทยด่วน คราวนี้รำอวยพรนะ ห้ามทำอะไรแปลกๆ อีกเป็นเด็ดขาดหล่ะ เข้าใจไหม!"

อาร์ตมองชุดสไบและผ้านุ่งที่เพื่อนๆ ขนออกมาด้วยสายตาสยดสยอง... แค่เดินธรรมดายังเกือบตาย แล้วต้องไป "รำ" ในสภาพที่ร่างกายที่ไม่คุ้ยชินแบบนี้ เขาจะรอดไปได้ยังไงกัน!

[จบบทที่ 55]

ท่าทาง "แมนเกินร้อย" ในร่างพิมนี่มันน่ารักปนฮาจริงๆ ค่ะ! อาร์ตพยายามจะเท่แต่ดันมาอยู่ในร่างที่ถูกรัดรึงไปทุกส่วน แถมพิมในร่างอาร์ตก็ดันทำตัว "นุ่มนิ่ม" จนเพื่อนสงสัยไปหมด งานนี้เสียชื่อเด็กหนุ่มหัวโจกไปหมดเลยนะคะอาร์ต????????