เสียงกรีดร้องแรกดังขึ้นจากชั้นล่างของอาคารสำนักงานในเวลา 08:17 น. มันเป็เสียงที่แหลมสูงและเต็มไปด้วยความเ็ปจนทำให้หลินเยว่ที่กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียดต้องชะงักงัน ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยังคงวางค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ กาแฟแก้วโปรดที่เพิ่งชงมายังอุ่นกรุ่นอยู่ข้างมือ เธอพยายามปัดความคิดร้าย ๆ ออกไป พลางคิดว่าคงเป็แค่อุบัติเหตุเล็กน้อยบนท้องถนนที่วุ่นวายของเมืองหลวง
แต่แล้ว เสียงกรีดร้องที่สองก็ดังตามมา มันยาวนานกว่าเดิม เ็ปกว่าเดิม และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนทำให้ขนอ่อนที่ต้นแขนของเธอพากันลุกชันอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกเย็นะเืแล่นผ่านสันหลัง หลินเยว่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมงานที่เริ่มกระสับกระส่าย
“เกิดอะไรขึ้นข้างล่างน่ะ?” เสียงหนึ่งเอ่ยถามอย่างไม่สบายใจ
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่นั่งใกล้หน้าต่างที่สุด ลุกขึ้นเดินไปชิดกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์เมืองเบื้องล่าง เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ถอยหลังกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความใสุดขีด
“พระเ้า…” เขาพึมพำเสียงแ่
ทุกคนในออฟฟิศพากันกรูเข้าไปที่หน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความหวาดระแวง หลินเยว่เองก็เดินตามไปช้า ๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างผิดจังหวะ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน
บนท้องถนนเบื้องล่าง ผู้คนนับร้อยกำลังวิ่งหนีตายอย่างอลหม่าน รถยนต์ชนกันระเนระนาดจนเกิดเสียงดังสนั่นคละคลุ้งไปกับเสียงกรีดร้องของผู้คน และภาพที่ทำให้หลินเยว่แทบหยุดหายใจคือ ชายคนหนึ่งกำลังกัดกินลำคอของหญิงสาวกลางทางเท้าอย่างบ้าคลั่ง เืสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญที่เธอเคยดู
แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ หลังจากหญิงสาวล้มลงแน่นิ่งไป เธอกลับค่อย ๆ กระตุกและลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ดวงตาของเธอขาวโพลนไร้แววชีวิต ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อนที่เธอจะกระโจนเข้าใส่ผู้คนที่วิ่งผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว
“นี่มัน… เป็ไปไม่ได้” หลินเยว่พึมพำ เสียงของเธอแหบพร่า
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในออฟฟิศก็เริ่มส่งเสียงเตือนฉุกเฉินพร้อมกัน หน้าจอปรากฏข้อความสีแดงสดจากรัฐบาล:
คำเตือนระดับสูงสุด!
โปรดอยู่ในที่ปลอดภัยทันที!
หลีกเลี่ยงการััผู้ติดเชื้อ!
อย่าออกจากอาคาร!
ก่อนที่ใครจะได้ตั้งสติและประมวลผลข้อมูล เสียงกรีดร้องที่น่าขนลุกก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าสำนักงาน ประตูถูกกระแทกอย่างรุนแรง เสียง “ปัง! ปัง! ปัง!” ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางสิ่งพยายามจะพังเข้ามา และในที่สุด ประตูกระจกบานใหญ่ก็แตกกระจายออกเป็เสี่ยง ๆ
ชายในชุดรักษาความปลอดภัยที่ทุกคนคุ้นเคยพุ่งเข้ามาในห้อง แต่สิ่งที่เหลืออยู่ในตัวเขาไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ใบหน้าของเขาซีดเขียว เส้นเืดำปูดโปนตามลำคอและใบหน้า ฟันที่เคยขาวสะอาดบัดนี้เปื้อนเืสด ๆ และดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเมตตาบัดนี้กลับว่างเปล่าและไร้สติ
“ซอมบี้!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็คนะโ แต่คำนั้นเพียงคำเดียวก็เปลี่ยนออฟฟิศทั้งชั้นให้กลายเป็นรกบนดิน
ผู้คนวิ่งหนีชนกันล้มระเนระนาด บางคนร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัว บางคนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง และบางคนก็แข็งทื่อด้วยความใจนขยับตัวไม่ได้ หลินเยว่คว้ากรรไกรที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธออย่างสัญชาตญาณ มือของเธอสั่นเทา แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดก็ผลักดันให้เธอถอยหลังไปเรื่อย ๆ
ซอมบี้ตัวนั้นพุ่งเข้าใส่เพื่อนร่วมงานที่อยู่ใกล้ที่สุด เสียงกระดูกแตกดังะเืหู เืกระเซ็นเปื้อนพื้นและผนังอย่างน่าสยดสยอง
“วิ่ง!” เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็คนะโหรือได้ยินจากคนอื่น แต่สิ่งเดียวที่รู้คือเธอกำลังวิ่ง วิ่งสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด แต่ทางเดินด้านหน้ากลับเต็มไปด้วยซอมบี้อีกสามตัวที่กำลังเดินโซซัดโซเซเข้ามา ทางหนีถูกปิดตาย
หลินเยว่ถูกบีบให้ถอยจนแผ่นหลังชนเข้ากับกระจกบานใหญ่ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก มือทั้งสองข้างสั่นจนแทบจะถือกรรไกรเอาไว้ไม่อยู่ เธอไม่อยากตาย ไม่อยากสูญเสียใครอีกแล้ว และไม่อยากจากโลกนี้ไปอย่างไร้ค่า
ซอมบี้ตัวแรกกระโจนเข้ามาหาเธอ เขี้ยวสีแดงสดอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว และในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน เสียงเ็าไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นภายในหัวของเธอ
[ ตรวจพบเงื่อนไขตรงตามข้อกำหนด ]
[ ผู้ใช้งานได้รับการยืนยัน ]
[ กำลังเปิดใช้งานระบบ Genesis Core… ]
[ 1% ]
[ 17% ]
[ 42% ]
[ 78% ]
[ 100% ]
[ ยินดีต้อนรับ, หลินเยว่ ]
เวลารอบตัวราวกับหยุดนิ่ง หน้าจอสีน้ำเงินโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ข้อมูลไหลเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว
[ วิเคราะห์เป้าหมาย: ซอมบี้ระดับพื้นฐาน ]
[ จุดอ่อน: ก้านสมอง ]
[ วิธีทำลายที่มีประสิทธิภาพสูงสุด: แทงผ่านเบ้าตาซ้ายในมุม 32 องศา ]
หลินเยว่ไม่มีเวลาตั้งคำถาม ร่างกายของเธอตอบสนองเร็วกว่าสติ เธอพุ่งกรรไกรออกไปตามแนวที่ระบบระบุอย่างแม่นยำ
ฉึก!
ปลายกรรไกรแทงลึกเข้าไปในดวงตาของซอมบี้ ร่างนั้นชะงักงัน ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้นแทบเท้าเธออย่างหมดสภาพ
หลินเยว่หอบหายใจอย่างแรง มือทั้งสองข้างเปื้อนเืเหนียวเหนอะหนะ แต่ในดวงตาของเธอเริ่มมีประกายใหม่ ไม่ใช่ความสิ้นหวังอีกต่อไป หากแต่เป็ความหวัง… แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม
ซอมบี้อีกสองตัวที่เหลือคำรามพร้อมกัน ระบบส่งข้อมูลชุดใหม่เข้าสู่สมองเธอทันที
[ ภารกิจเริ่มต้น: เอาชีวิตรอด 24 ชั่วโมงแรก ]
[ รางวัล: ]
•วิเคราะห์ขั้นพื้นฐาน
•คลังเก็บของ 5 ช่อง
•ค่าประสบการณ์ 100 หน่วย
[ ความล้มเหลว: ความตาย ]
หลินเยว่กำกรรไกรแน่น ดวงตาของเธอสั่นไหว แต่ไม่หลบหนีอีกต่อไป เธอเงยหน้าขึ้นมองสัตว์ประหลาดตรงหน้า เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่กลับหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ถ้าโลกนี้อยากให้ฉันสู้…” เธอหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยความเด็ดเดี่ยว “งั้นฉันจะรอดให้ได้!”
นอกหน้าต่าง เมืองทั้งเมืองกำลังลุกไหม้ เสียงไซเรนดังระงมทั่วท้องฟ้า และในเงามืดของตึกฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออย่างเงียบงัน ราวกับเฝ้ารอเธอมานานแสนนาน โดยที่หลินเยว่ยังไม่รู้เลยว่า สัตว์ประหลาดตนนั้น จะกลายเป็ทั้งผู้ช่วยชีวิต ผู้ทำลายล้าง และความรักที่เปลี่ยนชะตาของโลกทั้งใบของเธอไปตลอดกาล