“ใช่”
“โอ้โห ลูกคนนี่มันร้าย ให้มันได้อย่างนี้สิ คุณแม่จะไปยุ่งอะไรกับหลานเล่า ชีวิตของเขา ให้เขาเลือกเองจะดีกว่า”
“แต่ฉันเลือกให้มันแล้ว ตาไอซ์ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับผู้หญิงอื่นนอกจากหนูระวิคนเดียว”
“งั้นหรือครับคุณแม่ เฮ้อ เหนื่อยใจ ขอตัวนะครับรู้สึกเพลีย” อดิศักดิ์นวดคอทำทีเดินออกจากห้องปล่อยให้หญิงชรามองค้อนไม่พอใจ
ไอซ์เดินเข้าร้านอาหารยุโรปโดยมีโซลาห์เดินตามเข้ามาด้วยเธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับไอซ์ที่หยิบมีดมาหั่นเนื้อสเต๊กหลังจากสั่งเมนูและมาเสิร์ฟตรงหน้า โซลาห์กลืนน้ำลายดังอึกมองสลัดตรงหน้าตัวเอง
“เอ่อ คุณคะลำเอียงหรือเปล่า” โซลาห์ค้านมองตาปริบๆถือช้อนกับส้อมค้างไว้
“อะไร รู้มั้ยร้านนี้ระดับห้าดาวเลยนะอร่อยที่สุดในย่านนี้ วัตถุดิบทั้งหมดนำเข้าจากยุโรป เชฟชื่อดังทั้งนั้น” ไอซ์จิ้มสเต๊กที่หั่นบางๆใส่ปากมองโซลาห์ด้วยสายตานิ่งเฉย
“ฉันไม่ใช่หนอน จะได้กินแต่ผัก คุณรู้ไหมว่าฉันเกลียดผักยิ่งผักสีม่วง ที่สุดแล้วในชีวิต” โซลาห์วางช้อนส้อมจ้องไอซ์ที่ทำไม่รับรู้
“กฎของการเป็แฟน”
“อะไร กฎอะไร”
“กฎที่แปลว่าบังคับไม่ใช่กรดอะมิโนแล้วกัน” ไอซ์วางมีดลงหันมายิ้มให้โซลาห์ก่อนกระดกน้ำตามหน้าตานิ่งแถมเพิ่มมุขไม่ฮาพาคนฟังเครียด
“ฉันต้องกินสลัดผักเวลามากินข้าวกับคุณเนี้ยนะ ไม่ยุติธรรมอะ”
“ผู้หญิงรักสวยรักงาม ถ้าไม่ทานของที่มีประโยชน์ทานแต่ไขมันก็อ้วนลงพุงนะสิ ถ้าอยากกินก็จ่ายเองสิ อย่างกไปหน่อยเลย” ไอซ์เช็ดปากมองหน้าโซลาห์ที่กัดริมฝีปากสะบัดหน้าเชิดหยิบช้อนคนสลัดเขี่ยผักออกกินแต่เนื้อทูน่า ไอซ์อมยิ้มชอบใจ
“จริงๆเลย หน้าตาไม่ได้ช่วยให้นิสัยดูดีขึ้น” เธอบ่นงึมงำอ้าปากเคี้ยวทูน่าอย่างอารมณ์เสียแต่คนที่สะใจกลับเป็คนที่นั่งตรงข้ามมากกว่า เมื่อทานเสร็จก็เช็กบิลพากันออกไปโดยมีโซลาห์ตามติดเป็ดั่งเงาตามตัว
เวลา 21.00 น. อาหารถูกวางเรียงหรูหรา โซลาห์เดินลงบันไดมาในชุดนอนตัวใหม่สีชมพูหวานแหววกระโปรงยาวเท่าเข่าแขนสั้น ผมหน้าม้าปัดขึ้นติดกิ๊ฟพร้อมประแป้งเต็มหน้านั่งลงข้างไอซ์ที่สวมชุดนอนสีน้ำเงินแขนยาวมองเธออย่างใ แม่บ้านหัวเราะชอบใจมองทั้งคู่ที่นั่งรอคนอื่นๆ
“ทาแป้งอะไรของเธอ”
“แหม ขวัญอ่อน ขวัญเอ๋ยขวัญมา ฉันต้องอยู่กับคุณทุกเวลาเลยหรอ ขนาดนอนเนี้ยนะกะไม่ให้กลับบ้านเลยหรือไง” โซลาห์ทำหน้าเซ็ง
“คุณย่าเข้าใจว่าเธอกับฉันมีอะไรเกินเลยกัน เธอก็ต้องเล่นให้สมบทบาทคุ้มกับที่จ้าง”
“โถ่ ชีวิตตกอับของฉัน” โซลาห์เท้าคางทำหน้าเซ็งก่อนที่หญิงชรากับโอ๊คเดินเข้ามานั่ง ไอซ์จับแขนโซลาห์ให้นั่งลงดีๆเมื่อมีสายตาพิฆาตคอยจับผิดอยู่ อดิศักดิ์เดินอ้อมมานั่งหัวโต๊ะเลิกคิ้วมองโซลาห์อย่างแปลกใจ แม่บ้านตักข้าวใส่จานให้ทุกคน
“คุณพ่อครับ นี่โซลาห์แฟนผมครับ” ไอซ์แนะนำโซลาห์ที่พนมมือไหว้อย่างตายซากก่อนมองอาหารอย่างเซ็งหน่าย
“อ่อ เด็กคนนี้ที่คุณแม่ไม่ปลื้ม เขาเป็ผัวเมียกันนะครับคุณแม่” อดิศักดิ์หยอกเย้าแหย่หญิงชราทำลูกชายคนเล็กสำลักซุปจนโอ๊คต้องส่งน้ำให้อย่างว่องไว
“หึ ไม่มีสัมมาคารวะ ใครใช้ให้เธอมานั่งเทียบรัศมีฉัน คนอย่างเธอไปนั่งกินหลังครัวกับพวกคนใช้นู้น” หญิงชราจ้องเขม็งใส่โซลาห์ที่มองเหลอหลาก่อนจะกระตุกยิ้มกว้าง
“ได้หรือคะ เฮ้อ โล่งเลย ดีเหมือนกันค่ะจะได้ไม่อึดอัด รู้สึกโต๊ะนี้มีแต่รังสีอำมหิต ไม่พิศวาสนะคะ มีแต่อำมหิต ดีค่ะ ขอตัวนะคะ” โซลาห์ลุกขึ้นฉีกยิ้มก่อนจะยกจานขึ้นขมวดคิ้วมองอาหาร “อืม อาหารโต๊ะนี้น่าทานมากค่ะ ขอเอาไปอย่างละนิดละกัน ขอบคุณมากค่ะ”
โซลาห์ตักอาหารใส่จานหน้าตาเฉยทำหญิงชรามองตาค้างผิดกับอดิศักดิ์ที่หัวเราะเต็มที่อย่างชอบอกชอบใจ โซลาห์เดินออกจากห้องอ้อมไปด้านหลัง ไอซ์กุมขมับเหล่มองหญิงชราที่กัดฟันเจ็บใจ โอ๊คทำทีตักอาหารใส่จานหญิงชราด้วยความสนุก
“ดู ดูมันทำ ไม่เกรงใจฉันเลย มันน่านัก” หญิงชราเค้นฟัน
“ก็น่ารักดีนะครับคุณแม่ ทานต่อดีกว่าครับ” อดิศักดิ์ยิ้มยียวนก่อนหันมามองไอซ์ “ไร่องุ่นกำลังมีปัญหาใหญ่ ลงไปดูหน่อยแล้วกัน”
“ผมก็ว่าจะลงไปอยู่พอดีครับ” ไอซ์ตอบกลับ
“งั้นพรุ่งนี้แกไปั้แ่เช้าเลย” อดิศักดิ์บอกต่อ
“อะไร นี่ฉันนั่งหัวโด่อยู่นี่ไม่คิดจะบอกกล่าวสักคำเห็นฉันเป็หัวหลักหัวตอหรือไง” หญิงชราค้านเสียงแข็งไม่พอใจ
“อ่อ งั้นคุณแม่ครับ พรุ่งนี้หลานชายคนเล็กของคุณแม่จะไปบริหารไร่องุ่นสักพัก”
“แล้วไง” หญิงชราเชิดใส่
“อนุญาตแล้ว ผ่าน พรุ่งนี้แกก็พาเมียไปด้วย” อดิศักดิ์ตัดบทก้มหน้าทานต่อ
“ครับพ่อ” ไอซ์ตอบรับพลางเหล่มองหญิงชราที่โมโหลุกพรวดออกจากโต๊ะอาหาร อดิศักดิ์ชำเลืองมองหญิงชราก่อนมองหน้าลูกชายทั้งสองด้วยรอยยิ้มแล้วทานต่อ โอ๊คยักไหล่หัวเราะขบขันชนแก้วกับไอซ์ที่ระอาใจััได้ถึงความวุ่นวายหนัก
โซลาห์ตักข้าวใส่ปากอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าห้องคนใช้กับพวกคนใช้สี่คนที่นั่งกินส้มตำมองทีวีอย่างรื่นเริงก่อนหันมองโซลาห์ที่เคี้ยวข้าวมองทีวีแล้วหัวเราะตลก
“คุณผู้หญิงดูพื้นบ้านจังเลยนะคะ” สาวใช้ผมบ๊อบถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
“อูย ผู้ยงผู้หญิงอะไร เรียกโซลาห์ดีกว่าค่ะพี่ คนเราเท่าเทียมกันหมด” โซลาห์ยักคิ้วฉีกยิ้ม
210
