บทที่ 6
เด็กน้อยไร้เดียงสา
ภายในหอคอยร่างเล็กๆนอนขดตัวด้วยความกลัวแววตาหวาดระแวงต่อผู้คนรอบข้างเส้นผมสีแดงสยายไปกับพื้นทุกคนในที่นั้นต่างสวมบ่วงคอเหล็กแม้บางคนเลือกเอาเศษผ้ามาพันทับเอาไว้ก็ตามชายผู้หนึ่งทนบรรยากาศอึดอัดตรึงเครียดไม่ไหวจำต้องหยิบขวดเหล้าภายในลังขึ้นมาซดดื่มย้อมใจคำสั่งก็คือคำสั่งไม่ช้าก็เร็วเด็กน้อยผมแดงคงต้องถูกสังหารสายตาชายนับสิบต่างจ้องกันไปมาด้วยท่าทีกังวล
"ขอผ่าน.."ชายไว้หนวดหันหลังให้พรรคพวกของเขา
"เช่นกัน"เสียงอีกคนดังแทรกขึ้นมา
"ใจฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้..แต่พวกแกก็รู้ขืนขัดคำสั่งท่านเอสเม่มันจะเป็พวกเราที่ต้องจบชีวิตแทน"เขาเหลือบมองไปนอกประตูในขณะที่นายหญิงของพวกเขากำลังทรมานร่างของเด็กผมทองอย่างมีความสุข
"เงียบไป! ฉันจะจัดการเองมันจะได้จบเสียที" เมื่อพูดจบชายคนดังกล่าวกระแทกขวดเหล้าจนแตกออกภายใต้ความรู้สึกกดดันถูกย้อมไปด้วยความเมามายของฤทธิ์สุรา
"ถ้าพวกแกเล่าเื่น่าอับอายนี้ออกไปว่าฉันเป็คนฆ่าเ้าเด็กนี่..."ยังไม่ทันพูดจบเขาก็ชักมีดสั้นข้างเอวออกมาถือไว้มือไม้สั่นไล่ชี้เรียงไปบนใบหน้าทุกผู้คนในนั้น เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เด็กน้อยผมแดงพยุงเธอขึ้นมานั่งบนพื้นกลิ่นสุราจากปากเหม็นฟุ้ง ดวงตาของเด็กน้อยแดงก่ำมีน้ำตาคลออยู่ใต้เบ้าตา
"อย่า...อย่าทำร้ายไอร่า..ไอร่าไม่ได้ทำอะไรผิด"เธอสะอึกสะอื้นไม่รู้ถึงชะตาตัวเอง ชายที่สวมบ่วงคอในนั้นได้แต่ก้มหน้าก้มตาหันไปทางอื่นหากพิจารณาให้ดีพวกเขามีความลังเลไม่ได้ถูกฝึกมาให้สังหารใครซักคนั้แ่กำเนิดพวกเขาจึงดูไม่ต่างจากชาวบ้านธรรมดาทั่วไป
"จะทำอะไรก็รีบทำ!ชักช้าอยู่ได้..." ชายร่างท้วมอีกคนพูดขึ้นพร้อมเบือนหน้าไปอีกทางไม่มีใครอยากเห็นภาพเด็กน้อยคนหนึ่งถูกสังหารมากนัก แทบทุกคนเลือกจะมองไปคนละทิศ
"อภัยให้ด้วยเด็กน้อย...ถ้าเลือกได้ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้"ชายคนดังกล่าวกำมีดไว้แน่นพร้อมเลื่อนมืออีกข้างไปปิดบังดวงตาของจุติมาที่กำลังมองลอดผ่านรอยแง้มประตูออกไปหาไอร่าเขาขยับปลายมีดสั้นเลื่อนไปยังตำแหน่งที่คาดว่าเป็หัวใจ
"ฉึก!!!"
"......"
"......."
บรรยากาศด้านในเงียบสงัดมีกลิ่นคาวคละคลุ้งรุนแรงเืไหลนองทะลักบนพื้นมากขึ้นเรื่อยๆจนเอ่อล้นลอดผ่านปลายเท้าของทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นและมันก็มากเกินกว่าที่จะเป็เืของ....
'เด็กคนหนึ่ง'
"เฮ้ย!เสร็จแล้วก็รีบออกไปข้างนอก มันน่าอึดอัดสิ้นดี"ชายร่างท้วมเดินไปที่ประตูที่ถูกแง้ม เขาไม่เหลียวหลังมองสิ่งที่เกิดขึ้น ในจังหวะที่เขาจะยื่นมือไปผลักประตูลมจากภายในหอคอยก็ดึงประตูกระแทกปิดกลับมา
ั้แ่เมื่อครู่แล้วที่ภายในหอคอยดูเงียบผิดปกติเขารู้สึกโมโหต่อสิ่งที่เกิดถึงแม้ตัวเขาจะไม่ใช่ผู้ลงมือแต่มันจะอะไรกันนักหนากับแค่การสังหารเด็กเพียงคนเดียวเขารีบหันหลังกลับไปหวังจะต่อว่าทุกคนเพื่อเตือนสติให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงแต่ขาสองข้างกลับลื่นล้มลงกับพื้นของเหลวสีแดงสดสาดกระจายเกือบทั่วห้อง เขาเอียงตัวไปมาเพื่อทรงตัวฝ่ามือลื่นๆที่ถูกย้อมไปด้วยเืพยายามยันตัวขึ้น
"อะไรวะเนี่ย!"ไม่ทันสิ้นคำสบถ ร่างของเขาก็ไม่สามารถขยับได้
ภาพทุกอย่างภายในห้องเหมือนถูกหยุดเอาไว้ชายทุกคนยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงไม่เว้นแม้แต่ผู้ทำหน้าที่เป็เพชฌฆาตมีดสั้นยังคงจ่ออยู่ตำแหน่งเดิมแต่มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างออกไปเด็กหญิงผมแดงหายไปจากจุดที่ควรอยู่ ชายร่างท้วมกวาดสายตาไปรอบห้องเขาตระหนักได้แล้วว่าเืมากมายเป็สายธารเ่าั้ไหลปริออกมาจากาแที่ถูกของมีคมกรีดเฉือนทั่วใบหน้าและร่างกายของชายสวมบ่วงคอทั้งหมดชายร่างท้วมพยายามยื่นมือออกไปข้างหน้าจากภาพที่เคยหยุดนิ่งตอนนี้ต่างเหมือนผู้คนเต้นระบำ
"โพล๊ะ!!!"ภาพชิ้นส่วนของร่างกายกระจัดกระจายอย่างพร้อมเพียงไม่เว้นแม้แต่มือของเขาทั่วทั้งห้องอาบไปด้วยเนื้อหนังอวัยวะภายในของมนุษย์นับสิบเกิดเป็ความเงียบที่มีเพียงเสียงอวัยวะกระจัดกระจายล่วงหล่นลงพื้น
จุติมานั่งหลบอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เมื่อภาพของความบ้าคลั่งอันเงียบสงบจบลงร่างของจุติมาก็ถูกชูขึ้นโดยเส้นเืสีดำกลางหลังความเ็ปเกาะกินทั่วทั้งแขนซ้ายมือของเธอถูกห่อหุ้มด้วยเส้นสายขดเลื้อยไม่ต่างกับมือของปีศาจที่เคลื่อนไหวดั่งมีชีวิต
"อึก อึก ฮืออออ..."จุติมาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นครางออกมา เส้นเืสีดำหลายสายเลื้อยไปตามลำตัวของเด็กน้อยผมแดงพยายามชอนไชยึดครองอีกซีกร่างมันจัดแจงถอดนิ้วกลางมือซ้ายแล้วยัดเยียดเข้าสู่มือขวาของเด็กน้อยปรากฏเป็ดาบยาวเท่าท่อนแขนที่ถักทอจากเส้นเืรัดพันแน่นในอุ้งมือส่วนเส้นสายอื่นๆพยายามชโลมเลียเศษซากบนพื้น หน้ากากขนาดเล็กมีเขาทรงสูงงอกจากปลายขดหมุนวนไปมาบริเวณใบหน้าเธอทำได้แค่กลอกดวงตาพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก ก่อนที่จะกุมสติไม่อยู่อีกต่อไป
แสงอ่อนๆด้านอกกระตุ้นความกระหายของเหล่าเส้นเืสีดำมากยิ่งขึ้นมันนำพาร่างเล็กๆของจุติมาก้าวข้ามเศษซากอันไร้ค่าไปและพังประตูไม้ด้านหน้าจนแตกกระจาย
ร่างอันแปลกประหลาดออกมาอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ความรู้สึกของมันเหมือนดั่งไม่เคยได้รับความเสมอภาคจากโลกใบนี้มันฟาดเส้นเืสีดำที่ผุดออกมาจากกลางแผ่นหลังอย่างบ้าคลั่งทุกเส้นสายฝังลึกลงผืนดินสะบัดขึ้นลงไปมาหมายทำลายแม้แต่อากาศที่ไม่มีตัวตนด้วยความโกรธแค้นชิงชังต่อทุกสิ่ง
"แกมันเป็ตัวอะไร!"เอสเม่มีสีหน้าครุ่นคิดเอียงคอมองสิ่งที่ดูเหมือนสัตว์ประหลาดในมือข้างหนึ่งกระชากคอร่างเด็กสาวผมทองที่หมดสภาพพร้อมล็อคบ่วงเหล็กใส่บนลำคอของไอร่า
เมื่อตัวประหลาดที่ดูไร้สติตรงนั้นดูน่าสนใจยิ่งกว่าเอสเม่จึงทิ้งร่างของไอร่าลงพื้นอย่างไม่ใยดีเธอรวบรวมพลังไว้ที่ปลายเท้ารูปทรงเล็กแหลมจน่โคนบวมเป่งตามสายลมที่ถูกดูดเข้าไปเส้นเืฝอยบริเวณนั้นกำลังกรีดร้องจนมันปริแตกะเิออกมานำพาร่างภายใต้ชุดเกราะแหลมคมของเอสเม่พุ่งตรงเข้าหาเ้าตัวประหลาด
ภายในจิตใจของจุติมาเห็นภาพทุกอย่างกำลังดำเนินอยู่ความรู้สึกของเธอส่งผ่านดวงตาซีกขวาที่ยังไม่ถูกกลืนกินเด็กน้อยทำได้เพียงน้ำตาไหลเอ่อโดยที่ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้อีกต่อไป ส้นเท้าอันรุนแรงแหลมคมของเอสเม่เข้าประทะร่างบ้าคลั่งที่กำลังกลืนกินจุติมาเกิดเป็พลังทำลายล้างมหาศาลเป็เส้นตรงทะลุทะลวงร่างอันแปลกประหลาดไปด้านหลังจนฝุ่นควันตลบคละคลุ้งปกคลุมทั่วบริเวณ
ไอร่าผงกหัวขึ้นมาดูรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มบิดเบี้ยวเส้นเืสีดำมากมายชอนไชห่อหุ้มปกป้องร่างของจุติมาเอาไว้มันดูสงบนิ่งกำลังพิจารณาพลังอันรุนแรงที่ได้รับ เพียงชั่วพริบตาเอสเม่รีบสวนพลังจากขาอีกข้างออกไปตามด้วยลูกเตะต่อเนื่องทิ่มแทงเข้าไปตรงใจกลางของร่างสีดำซ้ำแล้วซ้ำอีก ในเสี้ยววินาทีเหมือนว่าร่างนั้นกำลังเรียนรู้บางสิ่งสำเร็จ
พลังอันรุนแรงของเอสเม่เป็การดึงอากาศจากรอบข้างมาสั่งสมไว้ในท่อนขาก่อนจะะเิมันออกไปรวดเดียวรูเล็กๆจำนวนมากบริเวณปลายเท้าจะบีบอัดสายลมจนพื้นที่บริเวณนั้นมีสภาพเป็สุญญากาศในทุกครั้งที่เธอขยับ
"แก!!! อ๊ากกก!!" เอสเม่ทรุดฮวบในทันทีเส้นเืทั่วร่างปริแตกเวลานี้แรงอัดอากาศจำนวนมากถูกดูดเข้ามาในปริมาณมหาศาลจนสตรีผู้มีเรียวขาอันแหลมคมไม่สามารถหายใจได้พื้นดินบุ๋มลงไปกดร่างทั้งร่างให้แนบอยู่กับพื้น เธอรู้ดีว่าสิ่งนี้มันคืออะไรเ้าร่างสีดำมันกำลังเลียนแบบพลังของเธอเส้นสายสีดำยึดตรึงตัวเองกับพื้นให้มั่นคงอากาศโดยรอบกลับมาเป็ปกติในฉับพลันพลังที่ถูกกักเก็บไว้ในร่างถูกรวมไว้ยังกึ่งกลางร่างเพียงจุดเดียวก่อนจะปลดปล่อยแรงอัดอากาศทรงพลังยิ่งกว่าหลายร้อยเท่าออกไป
ไอร่าเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วเพราะร่างนั้นไม่สนทั้งมิตรหรือศัตรูเธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายดีดตัวเบี่ยงออกไปให้พ้นวิถีแรงอัดก้อนมหึมามันพุ่งเป็เส้นตรงออกไปไกลแสนไกล หอคอยเื้ัพังทลายลงมาเหลือเพียงเศษซาก พื้นดินบริเวณนั้นแยกตัวออกจากกันด้วยแรงสั่นะเืที่รุนแรง
ร่างของเอสเม่สูญสลายไปในอากาศในชั่วพริบตาเมื่อมันถูกปลดปล่อยไอร่าก็แทบเอาชีวิตไม่รอดร่างของเธอฉีกขาดไปครึ่งหนึ่งแต่ยังครองสติไว้ได้ ร่างเล็กๆใจกลางความบ้าคลั่งค่อยๆร่วงลงมาดั่งทุกสิ่งได้จบสิ้นแล้วเส้นเืสีดำหดเข้าสู่ผลึกกลางแผ่นหลังผมสีแดงปลิวสยายัับนพื้นอย่างนุ่มนวลแ่เบาดูไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยความหายนะจุติมานอนหลับสนิทขดตัวเบาๆอยู่บนพื้นท่ามกลางทุกสิ่งที่พังททลาย
'ความกลัว' ก่อร่างขึ้นในจิตใจของไอร่าผสมปนเปกับความห่วงใยเธอไม่เคยรู้จักตัวตนแห่งความตายแบบนั้นของจุติมามาก่อนเธอพยายามยื่นแขนข้างหนึ่งที่ยังเหลืออยู่ไปข้างหน้าหมายคว้าร่างของจุติมาเอาไว้ซึ่งระยะห่างนั้นช่างไกลแสนไกลสิ่งที่คว้าได้มีเพียงอากาศกับสายลมว่างเปล่าก่อนทุกอย่างจะเลือนรางจมหายสู่ความมืดใต้เปลือกตา
ฝนห่าใหญ่ซัดสาดลงมาดั่งจะชำระล้างการมีอยู่ของทุกสิ่งมีเพียงเสียงอื้ออึงเงียบงันกับร่างเล็กๆสองร่างที่ยังคงมีลมหายใจอยู่.....
288
