เสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำดัง ติ๋ง…ติ๋ง… สะท้อนก้อง ร่างของเหวินหลงนอนแนบกับพื้นหินเย็นเฉียบ หายใจแรงทุกครั้งที่ปอดพยายามดึงเอาอากาศเข้ามา
เขารู้สึกเหมือนทั้งร่างถูกฉีกออกแล้วเย็บกลับแบบหยาบ ๆ เืในกายยังไหลวนร้อนแรงราวกับพลังสีม่วงเมื่อครู่ยังไม่สลายไปทั้งหมด
เหวินหลงพึมพำเบา ๆ
“ข้ารอด… ได้อย่างไร”
สายตาเลื่อนไปยังแท่งหินโบราณที่อสรพิษิญญาเงาสลายหายเข้าไป เหมือนมีร่องรอยสัญลักษณ์เรืองแสงจาง ๆ ปรากฏขึ้น เป็ลายเส้นวกวนคล้ายอักขระโบราณที่ไม่เคยเห็นในคัมภีร์ใด
เขาค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซเข้าไปใกล้ มือยื่นแตะััผิวหินนั้นทันทีที่ปลายนิ้วัั เสียงสะท้อนบางอย่างก็ดังก้องขึ้นในหัว
“ทายาทแห่งคำสาปฟ้า… เืเ้าคือกุญแจ จงจำไว้—์มิใช่ผู้สร้างคำสาป หากแต่เป็ผู้หวาดกลัวมัน”
ดวงตาของเหวินหลงเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงนั้นไม่ใช่ของอสรพิษิญญา แต่มันลึกซึ้ง เก่าแก่ และแฝงด้วยอำนาจที่เกินกว่ามนุษย์
“์… ไม่ใช่ผู้สร้าง?” เขาทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตนเอง
ทันใดนั้น แท่งหินแตกออกเผยให้เห็นวัตถุเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายลูกแก้วครึ่งใสครึ่งดำ ข้างในมีควันสีเงินม่วงหมุนวนไม่หยุด
เหวินหลงยื่นมือไปรับอย่างไม่ทันคิด แต่ทันทีที่แตะต้อง ร่างกายเขาสั่นสะท้านพลังมหาศาลพุ่งเข้าสู่เส้นชีพจร
ภาพเหตุการณ์บางอย่างแวบเข้ามาในหัว—
ทะเลสาบสีเืที่มีเงา์แตกสลาย, นักพรตโบราณนับหมื่นคุกเข่าต่อหน้าคนเพียงหนึ่ง, และเสียงกรีดร้องของ์ที่ถูกฉีกกระชาก
เขาผงะถอยหลัง หายใจหอบรุนแรง “นี่มัน… ความทรงจำของใคร?”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเข้าถ้ำ เหวินหลงรีบเก็บลูกแก้วลงในอกเสื้อ ดวงตาแข็งกร้าวทันที
เงาร่างหนึ่งก้าวออกจากความมืด—ชายวัยกลางคนสวมชุดยาวสีคราม ปลายผมขาวเล็กน้อย แม้จะไม่แผ่แรงกดดันของผู้ฝึกตนขั้นสูง แต่รัศมีรอบตัวกลับสงบนิ่งเกินมนุษย์ทั่วไป
“เด็กน้อย… เ้าไปปลุกสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกขึ้นมา”
น้ำเสียงเรียบสงบ แต่แฝงแรงกดดันที่ทำให้เหวินหลงแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
เหวินหลงก้าวถอยหลัง “ท่านเป็ใคร”
ชายผู้นั้นยิ้มบาง ๆ แววตาคมกริบสะท้อนแสงในถ้ำ
“เพียงผู้เฝ้ามอง… ที่ถูกมอบหน้าที่สอดส่องทายาทแห่งคำสาป”
คำตอบทำให้เืในกายเหวินหลงเย็นวาบ เขากำหมัดแน่น หากอีกฝ่ายรู้เื่คำสาป แสดงว่าเขาไม่ได้เป็เพียงเด็กที่ถูก์ล่า แต่ยังมี “สายตาอื่น” คอยจับจ้องอยู่เสมอ
“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ใช่ศัตรูของเ้า อย่างน้อย… ตอนนี้”
ชายผู้นั้นทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากถ้ำ ทิ้งความเงียบงันและความสับสนไว้
เหวินหลงยืนนิ่งอยู่นาน ใจเต้นแรงไม่หยุด
“สายตาที่มองจากที่ใดกันแน่… และเหตุใดคำสาปนี้จึงน่าหวาดกลัวถึงเพียงนั้น?”
เขากำลูกแก้วในอกเสื้อแน่น ความอบอุ่นจากมันยังแ่อยู่ในอก เหมือนมันจะบอกเขาว่า—นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริงในอดีต
12K
