ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 63 — ถ่านแรกแห่งชิงหลิน

ค่ำคืนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากช่องเล็ก ๆ ของเตาเผาที่ส่องวาบออกมาเป็นระยะ ชาวบ้านยืนล้อมวงเฝ้ามองด้วยความกังวล เสียงเด็กเล็กไอเบา ๆ เพราะกลิ่นควันแรกที่พวยพุ่งออกมา

“นี่มันก็เหมือนเดิมมิใช่หรือ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ

อาเหมยรีบหันขวับ ตอบกลับเสียงดัง

“ใจร้อนเกินไป! พี่หลิวหานบอกแล้วว่าต้องรอให้ควันเปลี่ยนก่อน!”

หลิวหานที่ยืนอยู่หน้าเตายกมือขึ้นอย่างสงบ “ควันแรกจะดำและหนา แต่เมื่อไม้ด้านในเริ่มกลายเป็นถ่าน ควันจะบางลง ใสขึ้น…ทุกอย่างต้องใช้เวลา”

การรอคอย

ชั่วยามผ่านไป ควันที่เคยดำกลับเริ่มจางลง กลายเป็นเส้นใส ๆ ลอยขึ้นสู่ฟ้า ชาวบ้านหลายคนที่เคยส่ายหน้าก็เริ่มฮือฮา

หัวหน้าหมู่บ้านมองตาปราดไปยังหลิวหาน ก่อนพึมพำเบา ๆ

“ดูท่ามันจะเป็นจริงอย่างที่เขาว่า…”

ซูไป๋ที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ กล่าวเสียงทุ้ม

“แต่ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นถ่าน หรือเป็นไม้ไหม้เสียเปล่า”

หลิวหานเพียงยิ้ม ไม่ตอบ

การเปิดเตา

รุ่งเช้าวันถัดมา หลังจากไฟมอดจนหมด หลิวหานสั่งให้ทุกคนช่วยกันขุดดินปากเตาออก ควันสุดท้ายลอยหายไปในอากาศ

เมื่อปากเตาเปิดออก ชาวบ้านหลายสิบคนเบียดกันเข้ามาดู ภายในเผยให้เห็นท่อนไม้สีดำเป็นมันวาว แตกต่างจากถ่านธรรมดาที่เคยเห็น

หลิวหานหยิบก้อนหนึ่งขึ้นมา เคาะกับหิน เสียงดังกังวานใส

“นี่คือ ถ่านชิงหลินไร้ควัน—ติดไฟนาน ให้ไฟแรง และเมื่อใช้กับเตาไร้ควัน…จะไม่มีควันรมใครอีกต่อไป”

พิสูจน์ต่อหน้าทุกคน

อาเหมยยกก้อนถ่านไปวางในเตาไร้ควันที่เตรียมมา จากนั้นจุดไฟ เปลวสว่างวาบ ร้อนแรง แต่แทบไม่มีควันลอยออกมา

เสียงอื้ออึงดังไปทั่วลาน

“จริงด้วย!”

“ไฟแรงนัก!”

“ไม่มีควันเลยสักนิด!”

หัวหน้าหมู่บ้านยกมือขึ้นแล้วประกาศเสียงดัง

“ตั้งแต่นี้ หมู่บ้านชิงหลินจะผลิตถ่านเช่นนี้ ส่งให้หอธาราแต่เพียงผู้เดียว!”

เสียงโห่ร้องดังก้อง ผู้คนทั้งหมู่บ้านต่างมองถ่านสีดำเป็นประกายราวกับเป็นทองคำ

หลิวหานยืนเงียบ มองแววตาของชาวบ้านที่เต็มไปด้วยความหวังใหม่ ในใจเขารู้ทันทีว่า—นี่คือก้าวสำคัญของหอธารา และก้าวสำคัญของชิงหลินเช่นกัน