เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ในเวลาเดียวกับที่สองสามีภรรยากำลังระเบิดอารมณ์ใส่กันซูอินกลับรู้สึกงุนงงเหมือนมีเมฆหมอกบดบัง

        หลินเฉวียนพาเธอมาถึงหน้าซอยเล็กๆ แห่งหนึ่งก่อนจะเข้าไปเขาย้ำกับเธออีกครั้ง

        ซูอิน : ???

        จะไม่พาเธอเข้าไปด้วยหรือ

        จะเชื่อใครก็อย่าระแวง สิ่งที่เธอรับรู้ระหว่างที่เดินมานั้นมากพอแล้วที่จะไว้ใจหลินเฉวียนแม้ว่าชุมชนเล็กๆ นี้จะค่อนข้างลับตาคน และในยามนี้ท้องฟ้าค่อนข้างมืดเธอไม่ได้เกิดความรู้สึกไม่ดี

        “บรรยากาศด้านในค่อนข้างเถื่อน ไม่เหมาะที่เด็กสาวอย่างเธอจะเข้าไป”

        โชคชะตาระหว่างผู้คนเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์

        ยกตัวอย่างซูอินกับอู๋อู๋ยี่สิบห้าปีเต็มในการละทิ้งความนับถือและใส่ใจตนเองโดยไม่สามารถทำให้คนรุ่นหลังเกิดความรู้สึกที่ดีต่อเธอ

        ยกตัวอย่างการปฏิบัติของหลินเฉวียนที่แสดงออกต่อซูอิน

        หลังจากตรวจสอบข้อมูลของเธอในครั้งแรก หลินเฉวียนรู้สึกสงสารเขามีพ่อแม่ที่ลำเอียงและไม่มีขอบเขตเช่นกัน ปีแรกๆเขาใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบากเพื่อช่วยเหลือน้องชายหลายปีก่อนหลังจากปลดประจำการก็ให้ความสนใจเงินช่วยเหลือครอบครัวของเขา

        ดีที่ในตอนนั้นเขารู้ตัว หลังจากทะเลาะกับที่บ้านเขาก็ออกมาอยู่คนเดียว

        ทั้งสองคนเป็นพ่อแม่ที่ต้องการใช้ประโยชน์สูงสุดจากเขาและน้องชายการเจอเหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้ได้สะกิดส่วนที่อ่อนแอในก้นบึ้งของหัวใจแม้จะรู้จักกันเพียงไม่กี่วัน แต่ก้นบึ้งหัวใจของเขาในยามนี้ปฏิบัติต่อซูอินดังบุตรสาวคนหนึ่ง

        ใช่แล้ว บุตรสาว

        หลินเฉวียนแก้อายุเพื่อจะได้เข้ากรม ตอนที่อยู่ในนั้นเขาเป็นเพียงเด็กซื่อบื้อที่ไม่รู้อะไรสักอย่างทัศนคติต่อโลกและชีวิตล้วนปลูกฝังขึ้นจากค่ายทหาร ไม่ว่าเบื้องหน้าจะดูโหดร้ายแต่ก้นบึ้งหัวใจของเขามั่นคงซื่อตรง ไม่ยกยอประจบสอพลอใคร

        อายุของซูอินในตอนนี้สามารถเป็นลูกสาวของเขาได้หลินเฉวียนไม่เคยคิดกับเธอในเชิงชู้สาวมีเพียงความรู้สึกสงสารที่มอบให้ในฐานะผู้อาวุโส

        “ด้านข้างมีร้านค้า กินขนมอะไรรอสักแป๊บหนึ่ง ฉันจะรีบออกมา”

        เขาตบไหล่ของซูอิน ก่อนจะเดินเข้าไปในซอย

        อย่างนี้นี่เอง ซูอินเข้าใจแล้วการปกป้องของหลินเฉวียนทำให้เธอประทับใจ

        “เดี๋ยวก่อนค่ะ”

        ซูอินเรียกเขา ใช้กระเป๋านักเรียนเป็นตัวผ่านห้วงมิติหยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาก่อนจะยกริมฝีปากเล็กน้อย “ไม่เอาเงินทุนหรือคะ”

        สาวน้อยคนนี้ไว้ใจยื่นเงินจำนวนมากให้เขางั้นหรือ

        หลินเฉวียนรู้สึกประทับใจ เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “ไม่ต้อง”

        “หือ?” ซูอินไม่ค่อยเข้าใจ

        “คนเล่นพนัน ใครคิดว่าตนเองจะแพ้ กฎของที่นี่ คนแพ้จ่ายหากชนะก็ให้รางวัลเลย”

        มีกฎแบบนี้ด้วยหรือ ซูอินรู้สึกว่ามันคือสิ่งแปลกใหม่เจ้ามือไม่กลัวหรือว่าจะไม่ได้เงินต้นคืน

        แต่ไม่นานเธอก็ตระหนักว่าคนแบบไหนกันที่สามารถเปิดบ่อนเอกชนเธอจำได้ว่าชาติก่อนบริษัทของหลิงจื้อเฉิงได้ว่าจ้างบุคลากรที่เกี่ยวข้องเพื่อเรียกเก็บเงินในรายชื่อคนหนีหนี้เมื่อเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นก็ทำได้เพียงยอมจ่ายเงินให้อย่างว่าง่าย

        คำอธิบายนี้ พอจะทำให้เธอเข้าใจกฎระเบียบนี้เช่นกัน

        ในเวลาเดียวกันเธอก็รู้แล้วว่าเงินเดิมพันที่เกินหมื่นหยวนถือว่าไม่น้อย หากเป็นเธอ เธอคงรับไว้แน่นอนแต่ที่หลินเฉวียนไม่รับคงเป็นเพราะเรื่องของศักดิ์ศรี

        ตอนแรกที่รู้ว่าไม่ต้องใช้เงินต้น เธอก็อยากซื้อมากกว่าเดิมอีกนิดแต่เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จึงล้มเลิกความคิด

        เธอไม่มีปัญญาจ่ายเงินต้นแน่นอนหากเดิมพันครั้งนี้ล้มเหลวเพียงพบหน้ากันไม่กี่ครั้ง การที่หลินเฉวียนช่วยเธอคงมาจากความรู้สึกเธอคงไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นเสี่ยง “เล่นพนัน” ให้เธอไปตลอด

        หลังจากที่ความคิดเช่นนั้นผ่านไป เธอจึงยิ้มหวาน “ถ้างั้นก็รบกวนคุณอาหลินด้วยนะคะ”

        “คุณอาหลิน” สามคำนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความเอาใจใส่ก่อนจะเดินหมุนตัวเข้าไปยังโรงไพ่นกกระจอกที่คุ้นเคยฝีเท้าที่เดินเข้าไปของเขาผ่อนคลายมากขึ้น

        หากซูอินเข้ามากับหลินเฉวียน เธอคงพบความจริงของเขาแน่นอน

        บ่อนใต้ดินนี้ไม่มีเจ้าของบ่อนประจำการมีเพียงตัวแทนของหน่วยงานที่มีอำนาจเล็กๆ น้อยๆและผู้ดูแลเหล่านั้นต่างก็เป็นเพื่อนๆ ที่ดีต่อเขา

        หากซูอินอยู่ที่นี่ เธอก็จะสังเกตเห็นโดยง่ายว่าคนที่ชนไหล่กับเขาส่งสายตาเป็นประกายเป็นครั้งคราวคือหนึ่งในคนที่นั่งดื่มสุรากับเขาอยู่ในจุดจำหน่ายลอตเตอรี่ในคืนนั้น

        ในขณะนี้ชายคนนั้นกำลังแสดงความรู้สึกเสียใจ

        “หากรู้เร็วกว่านี้ วันนั้นฉันก็จะซื้อด้วย เด็กคนนั้นซื้อตั้งห้าพันหยวนในเวลาสั้นๆ แค่วันเดียวก็ได้เงินเป็นหมื่น นายว่าการซื้อขายอะไรหาเงินได้เร็วแน่นอนว่าการปล้นไงล่ะ”

        ผู้ที่รู้ความจริงของ “เด็กคนนั้น” อย่างหลินเฉวียนไม่พูดอะไรเมื่อเห็นเพื่อนๆ เกาศีรษะและแก้มด้วยความเสียใจ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงแววตาซ่อนรอยยิ้มจางๆ และความพอใจ

        รอให้อีกฝ่ายบ่นเสร็จ หลินเฉวียนก็พูดจุดประสงค์ที่ตนเองมาในวันนี้

        “ไม่จริงมั้ง นายยังจะซื้อทีมเกาหลีใต้อีกหรือ ก็ไม่ได้มีไข้นี่”

        ผู้ชายคนนี้ หลิวชิ่งกั๋วดูฉลาดหลักแหลม และเขาก็ฉลาดจริงๆรู้ว่าคนที่ดูห่างไกล แท้จริงใกล้ชิดกันมาก แต่คนที่อยู่ใกล้ชิดแท้จริงอยู่ห่างไกล อย่างไรก็ตามเขาก็จะหักเปอร์เซ็นต์หากคนอื่นต้องการซื้อทีมเกาหลีใต้ เขาคงดีใจมากและส่งลอตเตอรี่ให้โดยไม่รีรอทว่าตรงหน้าเขาคือเหล่าหลิน เพื่อนที่ดีต่อเขามาหลายปีกระต่ายยังไม่กินหญ้าข้างรังไม่ว่าใครก็ไม่ขุดหลุมพรางคนที่เปรียบดั่งพี่น้องของตนเอง

        ดังนั้นจึงบ่นพึมพำไม่หยุด “อีกฝ่ายคืออิตาลีนะ ดูบอลมาตั้งหลายปีนายไม่เห็นความแตกต่างด้านฝีเท้าของทั้งสองทีมหรือ ฉันว่านะเหล่าหลินไม่ใช่ว่านายไม่รู้กฎของที่นี่ หนึ่งต่อห้า อัตราสูงอย่างนี้มีเพียงเหตุผลเดียวเจ้าของบ่อนคิดว่าอย่างไรทีมเกาหลีใต้ก็ไม่มีทางชนะ คราวก่อนที่ชนะโปรตุเกสก็คงใช้ดวงไปหมดแล้ว ครั้งนี้จะง่ายแบบนั้นหรือ”

        หลินเฉวียนรู้ว่าอีกฝ่ายหวังดี เขาจึงพูดเรื่องที่ซูอินเล่าและเสริมความเข้าใจของตนเองลงไปด้วย

        ไม่นานนักหลินเฉวียนก็พูดโน้มน้าวหลิวชิ่งกั๋วสำเร็จอีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ทั้งบ่นว่าตนเองบ้าไปแล้วทั้งยืนยันการลงเงินเดิมพันกับเจ้ามือในมณฑล

        ซูอินซื้อทั้งหมดหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนหลินเฉวียนเพิ่มเงินของตนเองเข้าไปอีกไม่กี่ร้อยเพื่อให้ถึงสองพันสุดท้ายแม้แต่หลิวชิ่งกั๋วก็เดิมพันด้วยอีกหนึ่งพัน

        อีกฝ่ายยืนยันพร้อมบ่นไปด้วย “บ้าไปแล้ว ฉันต้องบ้าไปแล้วคาดไม่ถึงเลยว่าฉันจะลงเงินเดิมพันว่าจะชนะตามนาย”

        “เอาละ เหล่าหลิว รอสองวันนายรอนับเงินได้เลย ใช่ออกเอกสารชำระเงินให้ฉันด้วย”

        เหล่าหลิวชะงัก พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาหลายปีเชื่อใจกันและกัน ไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้

        อย่างไรก็ตามเขาไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยเหล่าพี่น้องอย่างพวกเขาชำระบัญชี และไม่ต้องพูดถึงเงินจำนวนมากขนาดนี้

        ในขณะที่หลินเฉวียนกำลังซื้อขายกับหลิวชิ่งกั๋วซูอินก็ซื้อซาลาเปาลูกใหญ่สองลูกในบริเวณใกล้ๆเธอยืนรออยู่ใต้ร่มไม้หน้าซอยอย่างเชื่อฟัง

        จากนั้นเธอก็เห็นคนคุ้นเคย

        ในมือของหญิงชราหน้าตาบูดบึ้งหอบบางสิ่งมาด้วยหล่อนมองซ้ายมองขวาก่อนจะเข้าไปด้านใน

        นั่นไม่ใช่แม่เฒ่าสวีที่เธอเพิ่งเจอเมื่อสองวันก่อนหรอกหรือแววตาของซูอินจุดประกายความสงสัย เธอขยับไปหลบอยู่หลังต้นไม้ที่ใหญ่กว่าตัว

        เดินไปถึงหน้าปากทางเข้าเล็กๆ แม่เฒ่าสวีก็ทำท่าระวังเป็นพิเศษเมื่อทางซ้ายและขวาไม่มีคน หล่อนจึงหยิบของที่หอบไว้ออกมาเปิดดูเพื่อความแน่ใจด้วยสายตาที่ดีของซูอินเห็นชัดว่ามันคือบางสิ่งที่มีจำนวนมากกว่าเงินของเธอในห้วงมิติถึงสองเท่า

        เย็นย่ำเช่นนี้ แม่เฒ่าสวีหอบเงินจำนวนมากมาที่ซอยเล็กๆนี้ตามลำพัง

        ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่!

        แม่เฒ่าสวีเดินเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ซูอินตั้งใจจะตามไปแต่ก็เห็นหลินเฉวียนกำลังเดินออกมา