ฉายยี่ถูกส่งตัวเข้าห้อง
ICU นายฟานกับนายชานวิ่งมาถึงหน้าห้องก็พบหมอนิชานั่งรออย่างกังวล
“น้องสาวผมเป็อย่างไรบ้าง”
“หมอยินกำลังช่วยชีวิตอยู่ค่ะ”
นายชานเข้าไปดึงเสื้อนายฟาน
“เพราะนาย ทำไมไม่ดูแลน้องฉันให้ดี ฉันไม่น่ายกน้องสาวให้นายเลย”
“คุณชานคะ ใจเย็นก่อน นายฟานเองก็ไม่ได้อยากให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นหรอกนะคะ อีกอย่างจากที่ได้ฟังผู้เห็นเหตุการณ์ พวกนักฆ่ามากันเยอะค่ะ และปิดหน้าปิดตา กระทำอย่างอุกอาจ”
“ฉันขอโทษจริงๆ นายจะฆ่าฉันตอนนี้ก็ได้”
ทันใดนั้นหมอยินก็เดินออกมาแจ้งว่า (เวลาเป็ทางการจะพูดเป็ชาย)
“คุณฉายยี่ปลอดภัยแล้วครับ แต่ เอ่อ เนื่องจากสมองของฉายยี่ได้รับความกระทบกระเทือน ทำให้เธอเป็อัมพาต พูดไม่ได้”
“แล้วลูกของน้องสาวผมล่ะครับ”
“ลูก ที่ไหนครับ เธอไม่ได้ตั้งครรภ์หนิครับ”
“แกหลอกฉัน นายฟาน” พร้อมกับต่อยนายฟานจนปากแตก
นิชากับหมอยินเข้าไปจับตัวนายชานไว้
“นายชานคะ อย่าโทษนายฟานเลย นิชาผิดเอง เพื่อสืบคดีเลยบังคับให้ทั้งสองทำแบบนี้ค่ะ”
“พวกคุณพาน้องสาวผมเข้ามาเสี่ยงอันตราย ผมไม่มีวันให้อภัยพวกคุณ พวกคุณไม่ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับน้องสาวผมอีก”
“แต่ฉายยี่เป็เมียฉันแล้ว ฉันไม่ยุ่งไม่ได้”
“แกหมดสิทธิ์นั้นแล้วนายฟาน ออกไปซะ”
นายฟานคุกเข่า
“ขอฉันดูแลฉายยี่เถอะนะ ฉันรักฉายยี่ ฉันสาบานจะดูแลเธอด้วยชีวิต หากเธอเป็อะไรไป ฉันจะฆ่าตัวตายตามไปด้วย”
“ได้ ฉันจะให้โอกาสนาย” เพราะในใจนายชานอยากสืบหาคนร้ายที่เข้ามาทำร้ายน้องสาวตัวเอง จึงอาจไม่มีเวลาดูแลน้อง หวังเพียงให้นายฟานช่วยดูแล ประกอบกับเห็นความมุ่งมั่นของนายฟาน
ั้แ่นั้นมา นายฟานจะเป็คนดูแลฉายยี่ แต่ให้พยาบาลเป็คนเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เพราะ้าให้เกียรติเธอ อ่านหนังสือให้ฟังทุกวันเพื่อไม่ให้เหงา คอยจูบหน้าผากทุกวัน ปลอบใจฉายยี่ว่าต้องหายแน่นอน
ฉายยี่รับรู้การกระทำทุกอย่าง แต่ไม่อาจพูดและขยับตัวได้ มีแต่น้ำตาไหลซึม
*************************************************
วันถัดมา นิชาเพิ่งลงเวร รอสามีมารับตรงสวนสาธารณะโรงพยาบาล พอเดินมาถึง กลับเห็นภาพบาดใจ เห็นอาฟงกับอาหงกอดกันพอดี นิชารู้สึกเสียใจเลยกะจะวิ่งหนีไปให้ไกลๆ แต่แล้วสะดุดล้มร้องโอ๊ยเสียงดัง
อาฟงหันมาเห็นพอดี พออาหงยืนได้มั่นคงกะว่าจะวิ่งตามนิชาไป แต่แล้วอาหยงที่เห็นภาพนั้นเหมือนกัน ก็วิ่งเข้ามาต่อยอาฟงอย่างจัง
“นายกล้าดียังไง มาเป็ชู้กับเมียฉัน”
อาหงเห็นท่าไม่ดี กลัวอาฟงจะวิ่งตามนิชาไม่ทัน รีบห้าม
“นี่ เป็ชู้ที่ไหนกัน ฉันรู้สึกหน้ามืดกะทันหัน เขาแค่จะประคองไม่ให้ล้มเฉยๆ ถ้าลูกตายขึ้นมาจะว่ายังไง เนี่ยเขาตามเมียเขาไม่ทันแล้วเห็นมั้ย”
“ห๊า ลูก ลูก ฉันกำลังจะมีลูกเหรออาหง”
“ก็ใช่น่ะสิ ท้องได้สองเดือนแล้ว ่นี้เริ่มแพ้หนักเหมือนกันเลยมาตรวจที่โรงพยาบาลไง”
“นายไปไหนก็ไปเลยไป” แล้วก็กอดเมียอย่างดีใจ
“เบาเบาหน่อย ลูกอึดอัดแล้วเห็นมั้ย” อาหยงจึงประคองเมียไปที่รถอย่างดีใจ
นายฟงพยายามวิ่งตามนิชาไปแต่ไม่ทัน โทรไปก็ไม่รับ
*************************************************
นิชาเสียใจมาก เพราะคิดว่าทั้งสองเคยเป็แฟนกันมาก่อน คงยังไม่ลืมกัน ตัดสินใจว่า ในเมื่ออาฟงได้เป็เ้าพ่อสมใจแล้ว คงไม่จำเป็ต้องมีนิชาแล้ว นิชาเลยกลับไปที่บ้านพ่อแม่บุญธรรม อ้างว่าคิดถึงเลยขออยู่ด้วยสักวันสองวัน
อาฟงเห็นท่าไม่ดี เลยโทรบอกให้อาหงช่วยอธิบายเื่ราวต่างๆ ให้นิชาฟัง
*************************************************
เช้าวันต่อมา อาหงและอาหยงมาที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าพบนิชา โดยให้อาหยงไปรอหน้าประตูห้องตรวจ
“มีธุระอะไรหรอคะคุณหง”
“แผนกหมอสูติฯ อยู่ไหนหรอคะ เพราะ่นี้แพ้ท้องหนักมากเลย”
“ห๊า คุณหงตั้งครรภ์หรอคะ แผนกอยู่ชั้นสองค่ะ”
“ลูกของอาหยงนะคะ อย่าเข้าใจผิด เมื่อวานฉันหน้ามืดน่ะค่ะ โชคดีที่พี่ฟงเข้ามารับทัน ไม่งั้นลูกจะเป็ยังไงก็ไม่รู้”
“อย่างนั้นเองหรอคะ”
“พี่นิชาปรับความเข้าใจกับพี่ฟงเถอะนะคะ เขารักพี่จริงๆ ส่วนเื่ของเรามันจบไปนานแล้วค่ะ ที่พี่ฟงเลือกตำแหน่งแสดงว่าพี่ฟงอาจจะไม่ได้รักฉันมากพอค่ะ ฉันต้องรีบไปตรวจแล้วนะคะ ลาก่อนค่ะพี่นิชา”
อาหยงเข้ามาประคองอาหงกลับบ้านแต่แล้วก็พากันเห็น ขบวนรถสีดำมาจอดที่หน้าโรงพยาบาล แตกตื่นกันทั้งโรงพยาบาล หมอนิชาเห็นข้างนอกวุ่นวายเลยออกมาดูด้วย ก็เห็นอาฟงพร้อมลูกน้องเกือบเป็กองทัพ อยู่หน้าโรงพยาบาล
นิชาเห็นท่าไม่ดีเลยวิ่งออกไปหาอาฟงที่ยืนรออยู่
“พี่มาทำอะไรที่นี่คะ ทำไมมาแบบเอิกเกริกแบบนี้ คนในโรงพยาบาลแตกตื่นกันหมดแล้ว”
“มาตามเมียกลับบ้านครับ เมียหาย นอนไม่หลับทั้งคืน กลับบ้านเถอะนะ อย่าทำร้ายสามีเลย”
หมอนิชาหันไปส่งซิกให้หมอยิน เป็การรู้กันว่าให้อยู่เวรแทน แล้วจึงรีบตามอาฟงขึ้นรถ เพราะอายมาก อาฟงยิ้มมุมปากที่เห็นเมียเขิน และแล้วขบวนรถเมื่อกี้ก็หายไปในชั่วพริบตา
*************************************************
“ทำไมพี่หยงไม่ง้อฉันอย่างนั้นบ้างนะคะ”
“พี่เป็แค่หัวหน้าจตุรทิศ ไม่ใช่เ้าพ่อนะครับ” อาหยงประคองเมียขึ้นรถ ในใจคิดว่า “แค่นี้ ลูกน้องก็ว่าพี่เป็คนกลัวเมียแล้วนะอาหง”
*************************************************
ตลอด
2 เดือนมานี้ นายฟานดูแลฉายยี่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง และปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ ทำให้ฉายยี่ซึ้งใจในตัวนายฟาน แต่ที่น่าแปลกก็คือฉายยี่มักจะมองไปที่น้ำเกลือเสมอ
นิชาซึ่งตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว สามีห้ามไม่ให้ขึ้นเวรดึกอีกแล้ว นิชาเลยขอขึ้นเวรดึกวันนี้เป็วันสุดท้าย ในใจอยากไปเยี่ยมฉายยี่ที่นอนเป็อัมพาต ในตอนนั้นนายฟานได้ฝากพยาบาลดูแลฉายยี่ เพราะอยากไปหาอะไรกินสักครู่หนึ่ง
*************************************************
นิชาเมื่อเห็นฉายยี่ที่นอนลืมตา ก็นึกสงสาร ในใจคิดว่า
“ใครกันช่างโหดร้ายอำมหิตแบบนี้”
“หายไวๆ นะคะ น้องฉายยี่ อย่าหมดกำลังใจนะคะ ต้องมีทางรักษาค่ะ”
นิชาทำงานมาทั้งวัน ทำให้มืออ่อนแรงทำกระเป๋าถือตก นิชาเลยก้มเก็บ แต่แล้วนิชาก็เห็นขวดยาที่มีไว้สำหรับฉีด เมื่อหยิบขึ้นมาดู
“นี่เป็ยาที่ทำให้เกิดอัมพาต ฉายยี่ไม่ได้เป็อัมพาตจริงๆ และถูกทำให้เป็อัมพาต หมอยินแน่ๆ หมอยินเป็ตัวการแน่ๆ”
พอลุกขึ้นยืน ก็ถูกโปะยาสลบ หมอยินอุ้มนิชาออกมาจากห้อง พยาบาลถามว่าเกิดอะไรขึ้น
“หมอนิชาเขาแพ้ท้อง หน้ามืดน่ะ เดี๋ยวจะพาไปห้องพักเอง”
*************************************************
ฉายยี่เห็นท่าไม่ดี พยายามขยับตัวจนสุดแรง จนกระทั่งตกเตียง
นายฟานเข้ามาเห็นพอดี
“เกิดอะไรขึ้นฉายยี่ ทำไมตกเตียงอย่างนี้”
ฉายยี่พยายามขยับมือ ขยับปาก ทำให้นายฟานรู้ทันทีว่า้าสื่อสาร เลยลองเอากระดาษกับปากกาให้ฉายยี่เขียน
แม้ฉายยี่จะเขียนได้ไม่สวยแต่ก็พออ่านได้ว่า
“หมอยินจะฆ่านิชา” และพยายามพยักหน้าเพื่อให้นายฟานไปช่วย
นายฟานจึงแจ้งไปที่ผู้กองพล ว่าหมอยินจะฆ่านิชา ให้สืบหาตำแหน่งนิชาโดยด่วน ในตอนนั้นผู้กองอยู่กับนายชานพอดีเนื่องจากทั้งคู่กำลังสืบคนร้ายที่ทำร้ายฉายยี่อยู่ นายชานเลยอาสาขับรถให้ผู้กอง ผู้กองสามารถเห็นพิกัดจากการติดตาม
GPS โทรศัพท์มือถือของนิชา นายชานเห็นว่าจุดนั้นมันไกลมาก อาจไปช่วยไม่ทัน แต่เ้าพ่อน่าจะไปทัน เลยรีบโทรศัพท์แจ้งทุกอย่างกับเ้าพ่อฟง
เ้าพ่อรีบติดตามภรรยาตนทันที
*************************************************
นิชาฟื้นขึ้นมา พบว่ารถหมอยินไปหยุดที่ร้านขายยา นิชาซึ่งถูกปิดปากและมือถูกมัดอยู่ โชคดีที่โทรศัพท์อยู่กระเป๋ากางเกงพอดี จึงสามารถหยิบได้ ในใจคิดว่าถ้าตนไม่รอด ก็ต้องให้จับกุมตัวหมอยินให้ได้ เลยส่ง
line ไปบอกหมวดนัด พร้อมกับให้ช่วยอัดเสียงพูดของหมอยิน นิชากดโทรศัพท์โทร ปิดเสียงเรียบร้อย แล้วเอามือถือตัวเองแอบไว้ที่ข้างเบาะ ณ ตอนนั้นหมวดนัดกำลังจะกลับบ้านพักพร้อมเพื่อนตำรวจด้วยกัน หมวดนัดยังไม่รู้รายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นข้อความจากนิชาก็ยอมทำตาม โดยเปิดลำโพงมือถือตน และขอมือถือเพื่อนอัดเสียงไว้
หมอยินกลับมา เห็นเพื่อนฟื้น กลัวคนอื่นสงสัยจึงยอมแกะผ้าปิดปากออก
“ฟื้นแล้วหรอยะนิชา”
“เธอเป็ตัวการอีกคนใช่มั้ย เธอก็ก่อคดีร่วมกันกับหมอพันกับหมอแป้งใช่มั้ย”
“เธอรู้เยอะเกินไปแล้ว เพราะพวกเธอไงทำให้พวกฉันเสียแผน”
“มันผิดจรรยาบรรณนะหมอยิน อย่าบอกนะว่าเธอฆ่าหมอพันและหมอแป้งปิดปากเพราะกลัวสาวมาถึงเธอน่ะ และที่ฉายยี่ถูกทำร้ายก็เพราะฉายยี่สงสัยว่าตัวการยังไม่หมดใช่มั้ย”
“ใช่แล้วจะทำไม ยังไงฉายยี่ก็พูดและขยับตัวไม่ได้อยู่ดี ฉันคอยฉีดสารพิษใส่ในน้ำเกลือให้ทุกวัน ส่วนเธอก็จะตายวันนี้นี่ไง โดยให้คนอื่นมองว่าเป็อุบัติเหตุ นิชาไปเขาใหญ่ ขับรถตกเหวเสียชีวิต”
*************************************************
หมวดนัดพยายามติดต่อผู้กองพล โดยยืมมือถือเพื่อนอีกคนหนึ่งที่มาด้วยกัน
“ผู้กองคะ หมอยินจะทำร้ายนิชา จัดฉากให้นิชาขับรถตกเหวที่เขาใหญ่”
“ไม่ต้องห่วงนะหมวดนัด พวกเรากำลังติดตามอยู่”
“ฉันก็เห็นเธอเป็เพื่อนรักอยู่หรอกนะ แต่เธอขวางทางฉัน ฉันเป็หนี้ก้อนโต จำเป็ต้องใช้เงินเพื่อล้างหนี้ ไม่เช่นนั้นฉันก็ต้องถูกพวกมันฆ่าตาย งานรับจ้างฆ่าคนจึงได้เงินเยอะและเร็วที่สุด”
“กลับตัวกลับใจยอมมอบตัวเถอะนะหมอยิน ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะนะ”
“ฉันปล่อยเธอไม่ได้จริงๆ เธอเริ่มจะพูดมากเกินไปแล้ว” หมอยินจึงฉีดยาชนิดเดียวกันกับที่ฉีดให้ฉายยี่ ทำให้หมอนิชาเกิดเป็อัมพาตชั่วคราว
พอมาถึงเหวแห่งนั้น หมอยินเริ่มดำเนินการตามแผน ให้นิชาอยู่ตำแหน่งคนขับ
“ยกโทษให้ฉันด้วยนะ นิชาเพื่อนรัก” …….
1K
![สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666176559_57641210.webp)
