สามวันต่อมา "โอ้ยยยไม่อยากไปโรงเรียนเลย
" ยูมิที่ได้ยินแบบนั้นก็พูดว่า " โรงเรียนงั้นหรออยากไปจัง " แล้วก็เดินเข้าไปเอาอาหาร
ออกมา" นี้ค่ะมื้อเจ้าวันน ี้ " โห่..น่าอร่อยจัง"ยูมิ : รีบๆทานเข้าเถอะค่ะเดียวไปโรงเรีบนสายน่ะ
ผม : นั้นสิน่ะ...ฉันว่าไปสายอีกนิดหนึ่งดีกว่าเพื่อจะไม่ได้ฟัง ผ.อ. บ่น น่ะ
ยูมิ : อ๋อเป็นแบบนี้เองสิน่ะค่ะ
ผม : วันนี้ฉันก่ะว่าตอนเย็นจะเวะตลาดน่ะ จ่ะซื้อ อะไรไหม
ยูม ิ: ไม่รู้สิ
ผม : อ๋อ งั้นชั้นไปโรงเรียนก่อนน่ะ
เสียงในหัว ยูมิ
(โรงเรียนงั้นหรอค่ะน่าคิดถึงจัง)
ถึงโรงเรียนซักที คาบเรียน ที่ 1
"ไงพวกไม่ได้เจอกันนานเลย" ผมทักทายไป
เพื่อน "อ่าวไงไคโตะ" วันนี้น่ะคาบที่ 3 ว่างไปเล่นเกมส์ที่ห้องพยาบาลไหม
{อธิบายก่อนน่ะครับ} ห้องพยาบาลในโรงเรียนของผมนั้นเปรียบเสมือนกับสวรรค์ของคนติดเกมส์
ผม: อ่าวไงเบล
เบล : ไงไคโตะไม่ได้เจอกันนานหล่อขึ้นน่ะเรา
ผม : ไม่ขนาดนั้นหรอก
เบล : นี้ไคโตะฉันขอไปนอนบ้านนายได้อ่ะ
ผมซึ่งลืมไปว่ามียูมิ อยู่ก็ดันไปตอบว่า!!!
ผม : ได้สิ !!!!
แย่แล้วไงเอาไงดีจะบอกว่าล้อเล่นก็ไม่เพราะเราก็เป็นผู้ใหญ่แล้วสิ
เบล : เยี่ยมไปเลย
ผม : เออๆ แต่เย็นนี้ชั้นจะไปตลาดอยู่น่ะ
เบล : อ๋อๆได้เดี๋ยวไปด้วย
ผม : วันนี้ไม่เห็นอุรูมิเลยน่ะ
เบล: สงสัยคงลืมล่ะมั้ง
พอเลิกเรียนเสร็จแล้วก็ไปตลาดกัน
เบล : วันนี้นายจะทำอะไรกินหรอ
ผม : ไมรู้สิ....งั้นเอาแกงกะหรี่ ล่ะกันก็ดี
พอถึงบ้านแล้ว เบลก็ไม่ รอช้าเปิดประตู เข้าไปทันที " เอิ๋มมมมมม"
เบล : นี้ไคโตะนายมีลูกแล้วหรออ ไม่เห็นบอกชั้นเลยแล้วแม่เด็กล่ะอยู่ไหน
ผม : เอิ่ม.. เรียก ว่า เอามาเลี้ยงดู จะดีกว่าน่ะ (ตามน้ำไปก่อนล่ะกัน)
เบล : อะไรกัน หนูชื่ออะไรหรอจ้ะ
ยูมิ : หนูชื่อ ยูมิ ค่ะ
เบล :น่าร๊ากกกกกก นี้ฉันมีหลานแล้ววหรอเนี่ย
ผม : นี้เบลเก็บเป็นความรับน่ะเรื่องนี้
เบล : ได้สิ จะเก็บให้สนิทเลย
เดี๋ยวฉันทำอาหารเองน่ะ ยูมิก็ไปทำอาหารกับ
พี่เค้าสิพี่เข้าสิพี่เขาทำอาหารเก่งมาเลยน่ะ
(อธิบาย) : เบลคือเพื่อนสนิทของผม บางวันมันก็จะมานอนบ้านผมเนื่องจากว่าครอบครัวมันมีปัญหาบ่อยๆ (ถูกหาว่าเป็นพ่อคนสิน่ะ)
ผม : นี้เบลวันนี้นายนอนโซฟาน่ะ
เบล: อ๋อได้สิ ชั้นก็นอนตรงนั้นทุกครั้งนี้น่ะ
อาหารมาแล้วจร้าาาา โอโห่ ดูน่าอร่อย
ฉันกับยูมิ ช่วยกันทำสุดฝีมือเลยน่ะ พอกินเสร็จหมดแล้วทุกคนก็แยกย้ายทำธุระส่วนตัว
ผม : วันนี้ฉันต้องนอนกับเธอสิน่ะ
ยูมิ : นั้นสิคะไม่เป็นไรหรอกเนอะ พ่อ จ๋าาา !!!
????????
ไม่ไหวๆสลบไปแล้วเจ้าเบลเอ๋ย
ผม: งั้นฉันขอเล่นเกมส์ซัก สองสามตาก่อนน่ะ
ยูมิจะเล่นด้วยกันป่ะ
ยูมิ : มันเล่นยังไงหรอคะ
ผม: กดตรงนี้ และ ตรงนี้น่ะ
พอเล่นจบแล้วพวกเราก็เข้านอนกัน
ยูมิ : แล้วครอบครัวของนายล่ะหายไปไหนหมด
ผม : อ๋อ...พวกเขาไปทำงานต่างประเทศ พวกเขาคอยส่งเงิน นานๆทีจะกลับมาหาน่ะ มีอะไรหรอ
ยูมิ : ไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่ถามดูเฉยๆ
ผม : นี้ ยูมิ อยากไปโรงเรียนไหม
ยูมิ : อยากค่ะ แต่หนูกลัวจะเป็นภาระให้น่ะ
ผม : อ๋อไม่เป็นไรเรื่องที่จะส่งเสียเธอเรียนน่ะสบายมาก.....ว่าแต่อายุเท่าไหร่หรอ ??
ยูมิ : หนูอายุ 11 ค่ะ
ผม: ส่วนฉันอายุ 21 น่ะ ห่างกันตั้ง 11 ปีเหน่ะ
ผม: ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยววันเสาร์จะพาไปสอบเข้าโรงเรียนประถมที่ใกล้ๆบ้านก็แล้วกัน
ยูมิ: จริงหรอค่ะ คุณพ่อ ขอบคุณมากน่ะคะ
ผม : จร้าาคนดีของพ่อ งั้นพ่อนอนก่อนน่ะเดี๋ยวไป โรงเรียนสาย
ยูมิ: ฝันดีค่ะคุณพ่อ
นี้เรากลายมาเป็นพ่อคนแล้วหรอเนี่ย แล้วโดนเรียกพ่อทั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยยย
บทโดย : L0Li_CoN
แต่งโดย : ชยุตภัทร
ʕ•ﻌ•ʔ [ ฝากติดตามด้วยน่ะจ้ะทุกคน ] ʕ•ﻌ•ʔ
2K
