“เฮื่ออออออ......”
ปณยาลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้แจกแจงข้อมูลรายละเอียดในเอกสารจบสิ้นลงไป อย่างอื่นนั้นไม่เท่าไหร่หรอกแต่ไอ้ดวงตาสีนิลวาวที่มองจ้องมาที่เธอนี่สิ ทำให้เธอใจสั่นหวิวแทบไม่เป็ตัวของตัวเองเอาซะเลย แต่พยายามควบคุมสติจนกระทั่งพูดจบจนได้
“ไม่ทราบว่าคุณมอร์แกนมีข้อสงสัยตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
ช่อลดาเอ่ยถามมอร์แกนหลังจากที่ปณยาอธิบายรายละเอียดในเอกสารเสร็จสิ้นลงไปแล้วมอร์แกนจึงละสายตาจากใบหน้าสวยหวาน หันมองช่อลดา ก่อนจะผ่อนหลังกว้างไปพิงพนักเก้าอี้ในท่าทางสบายอารมณ์
“ก็... ชัดเจนดี แต่ว่า......”
“ตะแต่ว่าอะไรหรือคะ?”
มอร์แกนมองหน้าช่อลดานิดหนึ่งก่อนจะหันมาจ้องมองใบหน้าสวยหวานของปณยา แล้วจึงเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยชาแต่ถึงจะนิ่งเรียบเฉยชา คณะของช่อลดาก็จับสังเกตได้ ช่อลดาจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยเป็อย่างยิ่ง
‘จะแต่อะไรกันนะทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่ ไม่ใช่หรือไง’
ปณยาเลิกคิ้วโก้งโค้งคู่สวยเมื่อได้ยินคำพูดที่มอร์แกนกล่าวออกมา เพราะจากที่เธอพูดอธิบายในเอกสารเธอคิดว่ามันค่อนข้างละเอียดมากอยู่แล้ว แล้วเขายังจะไม่พอใจไม่เข้าใจตรงไหนอีกกันละ
“ที่ว่าแต่ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเพียงแต่ผมอยากให้งานนี้ คุณคนนี้เป็คนติดต่อ พูดคุย หารือ เื่งานกับผมทุกครั้งก็เท่านั้นเอง”
ห๊ะ!!!!!!......
O_O………O_O
ดวงตาสีนิลวาวมองมาที่ปณยาและเสียงที่เปล่งออกมาจากปากของมอร์แกนก็ดูจริงจังอยู่ในทีทำให้ช่อลดาและนนธวัฒน์ต่างพร้อมใจกันหันมามองปณยาเป็ตาเดียวกัน โดยไม่ได้นัดหมาย
และเป็ปณยานี่แหละที่ดูอึดอัดกลัดกลุ้มใจเป็อย่างมาก ก็งานนี้เป็งานที่ช่อลดาคุยงานเองโดยตลอดเธอเพียงแค่ช่วยอธิบายงานในเอกสารเพียงแค่นั้น แล้วไหงมาจะให้เธอเป็คนพูดคุยงานกับเขาได้ล่ะ
หากจะถามว่าเธอโอเคไหมตอบเลยว่าไม่โอเคเลยสักนิด ยิ่งรู้ว่าเขาคือมาเฟียอย่างนี้เธอยิ่งไม่อยากที่จะทำงานนี้ ใครจะไปอยากเอาหัวไปขึ้นเขียงกันล่ะ
“โอ้!!...ได้เลยค่ะ ยินดีเลยค่ะ ยา เธอก็รู้เื่เกี่ยวกับงานนี้ดีเหมือนอย่างที่ฉันรู้ถ้ายังไงฉันจะให้ยารับหน้าที่คอยติดต่อหารือกับคุณต่อไปค่ะ”
O_O
ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกตากว้างแล้วหันไปมองใบหน้าช่อลดา อย่างขอความเห็นใจ เพราะเธอไม่อยากจะทำงานนี้จริงๆช่อลดาทำงานนี้ก็ดีอยู่แล้ว แล้วไยจะต้องมาให้เธอรับ่ต่อกันด้วยล่ะมันไม่แฟร์สำหรับเธอเลยจริงๆ
“.........”
ปณยาหลุบดวงตากลมโตคู่สวยมองมือเรียวเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ เพราะจากคำพูดของช่อลดาแล้วเธอคงไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธงานนี้แล้วสินะเพราะนี่เป็จุดประสงค์ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ลูกค้าของบริษัทแล้วพนักงานอย่างช่อลดาและเธอใยจะคัดค้านได้อีกล่ะ
“เอาล่ะเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา ผมขอเชิญพวกคุณไปทานอาหารด้วยกัน”
“เอ่อคือ...พวกฉัน......”
ช่อลดากำลังจะพูดปฏิเสธในการเชิญชวนไปร่วมทานอาหารของมอร์แกน แต่พอเห็นดวงตาสีนิลวาวที่จ้องมองมาด้วยสายตาจริงจังก็ต้องชะงักคำพูดค้างอยู่เพียงเท่านั้น และจะไปต่อก็คิดไม่ออกเอาซะเลย
“ดะได้สิครับ พวกเรายินดีเป็อย่างยิ่งที่จะได้ไปร่วมรับประทานอาหารกับคุณมอร์แกน”
เป็นนธวัตน์เองที่ตอบรับแทนพวกผู้หญิงเพราะเห็นพวกผู้หญิงเอาแต่นิ่งเงียบงันนนธวัฒน์คิดว่าอย่างนี้คงจะไม่ทำให้ใครต้องเสียอารมณ์เป็เพียงแค่ร่วมรับประทานอาหารกับมาเฟียเท่านั้นเอง
แต่หากไม่ให้เกียรติเขาสิไม่รู้ว่าเขาจะคิดไปในทางไม่ดีแล้วพานทำให้อะไรๆเป็เื่เป็ราวไปกันใหญ่หรือเปล่า ซึ่งก็ไม่อาจจะคาดเดากันไปได้
“ดี...งั้นเราย้ายไปที่ห้องอาหารของโรงแรมกันเลย”
มอร์แกนกล่าว ขณะที่ดวงตาสีนิลวาวหันมามองจับจ้องใบหน้าสวยหวานของปณยาพอเขากล่าวจบก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
ปณยาคาดเดาว่าเขาคงจะสูงราวๆร้อยแปดสิบกว่าๆ หรือคงจะถึงร้อยเก้าสิบเิเ เพราะปณยารู้สึกว่าเขาตัวสูงกว่าเธอมากเธอนั้นสูงเพียงแค่หนึ่งร้อยหกสิบสองเิเตามมาตรฐานหญิงไทยเอง
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
762
