"แม่นาง...?!"
"แม่นาง...?!" Halo
"แม่นางเซี่ยงอี้?!"
"ค..ค่ะ...ว่าไงค่ะนายท่าน KANJi"
....
(ทันไดนั้นนางก็หลุดจากภวังค์...อ่อที่มุงบรรยายตั้งนานนี้คือความคิดของแม่นางนี้เอง)
....
พระเอกเราจับหัวตัวเองแล้วก้มตัวลงค่อหน้าหญิงสาวรับใช้ แล้วพูดออกมาว่า
"ขอโทษด้วยนะ คือว่าข้าไม่ได้อยาก ขัดจังหวะ ความคิดของ แม่นางหรอกนะ"
"แต่ข้าเห็นแม่นางบางทีก็น้ำตาไหลเดียวอมยิ้ม เดียวหัวเราะ แล้วก็กลับมาทำหน้าเศร้า
อยู่แบบนี้กว่า 10 นาทีแล้วข้าเลยเป็ห่วง"
"ขอโทษค่ะนายท่านข้าคิดอะไรเพลินไปหน่อย...คริ คริ" แล้วนางก็เอามือมาปิดปาก
แล้วหัวเราะเบาๆแล้วนางก็มองหน้าเด็กหนุ่มอายุ15 ปี นาม "KANJi"
แล้วก็ห้วนคิดกับตัวเองต่อ
....
(นี้มรึงจะคิดอีกแล้วเหรอแม่นางมรึงคิดขนาดนี้ไม่เขียนเป็ชีวประวัติมันเลยละ)
...
ก็ดีเหมือนกันแม้ว่าเธอ...จะไม่เชื่อใจ หน้าตาร้ายๆ อย่างฉัน .... "ถรุย ไม่ใช่และ "
ก็ดีเหมือนกันแม้ว่านายท่าน KANJi จะดูแปลกๆไปมาก "แต่ของเขาก็ใหญ่มาก...หุหุอันนี้ก็ไม่ใช่"
และร่างกายของนายท่านยังอ่อนแอเหมือนเดิมแต่เขาก็ดู ร่าเริงกว่าแต่ก่อน และ ดูอบอุ่น ฉลาด
แถมเขาก็ยังดูสนใจข้ามากขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีก (อันนั้นมันแน่อยู่แล้วหุหุ)
...
(แม่นางก็หื่นเกินนนนน...หรือคนแต่งหื่นวะ555+)
...
พระเอกของเราก็ถึงกับต้องยื่นกุมขมับเหนื่อยใจกับสาวใช้คนนี้มาก
เนื่องจากครั้งนี้นางทั้งยิ้มสวยแบบหยาดเหยิม เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวก็ หลุดขำออกมาอย่างน่ารัก
"แม่นาง...?!"
"แม่นาง...?!" Halo
"ค..ค่ะ...ค่ะนายท่าน KANJi"
จริงๆแล้วครั้งนี้นางแค่แกล้งพระเอกเล่นทำเป็ครุ่นคิดกับตัวเอง ไปเรื่อย แต่ก็แอบมองพระเอกอยู่
เพราะนางชอบให้พระเอกเรียกนางว่า แม่นางเซี่ยมซี...ถรุย...เซี่ยงอี้
"ตกลงท่านสบายดีไม่เจ็บไข้ใช่หรือไม่... " พระเอกของเราจึงได้ถามออกไปด้วยใบหน้าเหยเก
...
851
