“เหอะ ไหน ๆ เื่ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว อีกอย่างเ้าเพิ่งแต่งเข้ามาในตระกูลจ้าวของข้า ก็ควรที่จะมีของมาแสดงความกตัญญูต่อผู้าุโในตระกูลสักหน่อยนะ
ข้าไม่เอาอะไรมากหรอก แค่เนื้อทั้งหมดที่เ้ามีเท่านั้นเอง หึ รีบไปเอามาเร็ว ๆ เข้าซิ พวกข้าจะได้กลับกันเสียที เสียเวลาอยู่ที่บ้านพวกเ้านานแล้วนะ”
แม่เฒ่าจ้าวพูดเร่งออกมาหน้าตาเฉย เพื่อสื่อให้รู้ว่าทุกคำพูดของนางคือสิ่งที่ถูกต้องและเหมาะสมตามธรรมเนียมที่สุดแล้ว
ชาวบ้านแต่ละคนที่ได้ยินคำพูดนั้น ถึงกับหันควับไปมองอย่างรวดเร็วด้วยความใ ก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็ดูถูกในความหน้าหนาและหน้าด้านของนาง
พวกเขาไม่แปลกใจเลยทำไมสะใภ้ใหญ่จ้าวถึงกล้าทำแบบนั้น เพราะว่ามีต้นแบบให้ดูอย่างนี้นี่เอง แม้บางส่วนจะเป็เพราะนิสัยของนางเองด้วยก็เถอะ
อย่าว่าแต่ชาวบ้านเลยที่ใ แม้กระทั้งชิงอีเอง นางก็นิ่งงันไปกับความหน้าหนาและตรรกะประหลาดนี้เช่นกัน เกิดมาไม่เคยพบเคยเจออะไรแบบนี้เลย จนอยากจะะโออกมาดัง ๆ ว่า
‘โอ๊ยยยย อิหยังว่ะ!!’
มีอย่างที่ไหนอยากได้ของ ๆ ผู้อื่นแต่นำความกตัญญูมาอ้าง เพื่อบังคับให้ส่งมอบให้แต่โดยดี
บ้าไปแล้วเหรอ คิดว่านางเป็แม่พระและอ่อนแอขนาดนั้นเลยรึไง ที่พอพูดถึงความกตัญญูก็รีบเอาของออกมาประเคนให้ ด้วยกลัวเสียชื่อเสียงจนไม่คิดถึงความอดอยากของครอบครัวตัวเองหนะ
ฝันไปเถอะ นางมาจากอนาคตนะ ความกตัญญูนางรู้จักและมีอยู่แล้วเต็มเปี่ยม แต่นางถือคติที่ว่า ต้องกตัญญูต่อผู้ที่ควรกตัญญู ไม่ใช่ว่าจะกตัญญูแบบไม่ลืมหูลืมตาและถูกเอารัดเอาเปรียบจนอดตาย
และอีกอย่าง อันนี้ข้อมูลสำคัญเลย นางเพิ่งจะรู้จากเสี่ยวหลานเมื่อวานนี้ว่า ที่จริงแล้วครอบครัวนี้ ทำเื่แยกบ้านออกจากบ้านใหญ่นานแล้ว ั้แ่ที่ท่านแม่สามีตั้งท้องสองแฝด จากนั้นก็พากันย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ส่วนเหตุผลของการแยกบ้านนั้น เด็กชายไม่รู้เขาบอกว่านางต้องไปถามพี่ใหญ่เอาเอง
นอกจากนี้ในสัญญาการแยกบ้าน ยังระบุไว้ว่า สามารถส่งของไปกตัญญูได้ตามสมควรหรือจะไม่ส่งไปก็ได้ สาเหตุต้องรุนแรงขนาดไหนนะ ถึงทำให้ระบุแบบนี้ลงในสัญญา แต่ที่ผ่านมาบ้านนี้ก็ถูกบ้านใหญ่คอยเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ อยากได้อะไรก็หยิบฉวยไปอย่างไม่มีความเกรงใจเลย
ฉะนั้นนางจะต้องให้สามีของนาง อะแฮ่ม ๆ พูดเองก็แอบเขินเองอะนะ นั่นแหละ นางต้องให้สามีของนางทำเื่ตัดขาดกับคนพวกนี้ให้ได้เลย คอยดูเถอะ
แม้ในใจของหญิงสาวจะคิดอะไรไปต่าง ๆ นา ๆ มากมาย แต่ภายนอกนางและเด็ก ๆ นั้น ได้ยืนนิ่งเพื่อหยั่งเชิงและเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น (ทั้งสามคนมีไม้ฟืนคนละท่อนอยู่ข้างหลังด้วยนะ ไปเอามาตอนไหนก่อนนน/ไรท์)
“มัวยืนโง่อยู่ทำไมหละ ไม่รีบไปเอามาอีก ชักช้าจริงเชียว หรือจะให้พวกข้าไปเอาเอง ได้เลยเอาอย่างนั้นก็ได้ ไปลูกใหญ่ไปกัน เราเข้าไปเอาเนื้อของเรากันเถอะจะได้รีบกลับ เสียเวลามามากแล้ว”
ว่าแล้วแม่เฒ่าและลูกชายก็รีบพากันเดินตรงเพื่อจะเข้าไปในบ้านทันที อย่างไร้้ยางอาย
ชิงอีคิดว่าคงต้องสู้แล้วหละ ถ้าคนพวกนี้ได้เนื้อไปพวกนางจะกินอะไรหละ ความจะแตกก็ช่างมันเถอะ
ขณะที่หญิงสาวกำลังจะเปิดเผยอาวุธด้านหลังและเตรียมสู้นั้น จู่ ๆ นางก็ต้องหยุดชะงักลง เพราะว่า…
“หยุดเดี๋ยวนี้นะจ้าวชุ่ยอี้ เ้าคิดจะทำอะไรหลานสาวของข้า”
หลินอ้ายถิงหรือท่านย่าของชิงอีะโด้วยเสียงดังลั่นมาแต่ไกล พร้อมทั้งพาครอบครัวหลินแหวกชาวบ้านตรงเข้ามาหาหลานสาวอย่างรวดเร็ว
และภายในชั่วอึดใจ ขณะที่ทุกคนกำลังหันไปสนใจกลุ่มคนที่มาใหม่ สามคนพี่สะใภ้น้องสามีตัดสินใจโยนไม้ฟืนทิ้งทำลายหลักฐานอย่างว่องไว แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาที่คอยมองพวกนางด้วยความสนใจอยู่ตลอด อย่างจ้าวหนานเฟยไปได้
“ชิงอี เป็อย่างไรบ้างลูก เจ็บตรงไหนบ้าง บอกย่าซิลูก”
แม่เฒ่าหลินเข้ามาถามด้วยความเป็ห่วง ถ้าพวกนางมาช้ากว่านี้ก็ไม่รู้ว่าหลานสาวจะเป็อย่างไรบ้าง ยิ่งได้เห็นรอยช้ำก็ยิ่งโมโห ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ
ครอบครัวหลินคนอื่น ๆ ก็เดินมายืนล้อมกรอบพวกนางสามคนไว้อย่างปกป้อง ซึ่งแต่ละคนหน้าตาถมึงทึงจ้องเขม็งไปที่บ้านจ้าวและชาวบ้านพร้อมมีเื่เต็มที่
ชิงอีกอยากจะบอกความจริงเื่รอยช้ำแต่ยังพูดตอนนี้ไม่ได้ ยิ่งได้เห็นการแสดงออกถึงการปกป้องของครอบครัวหลินทุกคน นางก็ยิ่งตื้นตันใจจนอยากจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ แล้วซิ
หญิงสาวได้แต่สัญญากับตัวเองอีกครั้งว่าจะทำให้ครอบครัวหลิน เจริญและร่ำรวยไปพร้อมกับครอบครัวของนางให้ได้เลย
“ตอนนี้ข้าไม่เป็อะไรมากเ้าค่ะท่านย่า” ชิงอีพูดอย่างอ่อนโยน และจับมือทั้งสองข้างของท่านย่ามาบีบเบา ๆ เพื่อบอกว่านางไม่ได้เป็อะไรจริง ๆ
“ดีแล้วลูก ดีแล้ว ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเขาถึงมากันเต็มไปหมด แล้วเมื่อครู่ทำไมสองแม่ลูกนั่นถึงทำท่าเหมือนจะเข้ามาทำร้ายเ้าด้วยหละชิงเอ๋อ” แม่เฒ่าหลินถามขึ้นอย่างสงสัย
“มันเป็อย่างนี้เ้าค่ะ เมื่อครู่นี้…” ชิงอีเล่าเหตุกาณ์ที่เกิดขึ้นให้กับท่านย่าฟังทั้งหมด
เมื่อแม่เฒ่าหลินได้ฟังดังนั้น จึงรีบหันกลับไปเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าจ้าวอย่างเอาเื่
“แก… นังชุ่ยอี้ กล้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ คิดว่าบ้านหลินเราตายกันหมดแล้วหรือไง” ท่านย่าหลินพูดออกมาอย่างโมโห
“แล้วแกจะทำไมห๊ะ นังอ้ายถิง หลานของแกแต่งเข้าสกุลจ้าวก็ต้องกตัญญูต่อผู้าุโในตระกูลซิ ข้าพูดผิดตรงไหน” แม่เฒ่าจ้าวลอยหน้าลอยตาพูดออกมาอย่างเหนือกว่า
“ผิดซิ แกผิดมาก ๆ ด้วย เพราะเด็กบ้านนี้แยกบ้านออกมาแล้ว อีกอย่างในสัญญายังระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เด็ก ๆ จะเอาอะไรไปกตัญญูกับพวกแกหรือไม่ก็ได้ ถามเื่นี้กับใครในหมู่บ้านก็ได้ ทุกคนรู้กันหมด
และหลังจากพ่อแม่ของพวกเด็ก ๆ ตาย แกก็ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันอย่างอดอยากไม่เคยช่วยเหลืออะไรเลย เท่านั้นไม่พอยังมาเบียดเบียนอีก
อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้นะ ว่าตอนที่ซีห่าวออกไปล่าสัตว์พวกแกมาทำอะไรพวกเด็กแฝดบ้าง พวกข้าไม่ได้โง่ แค่ไม่อยากเข้าไปยุ่งเท่านั้น
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ในเมื่อคนที่พวกแกจะรังแกไม่ใช่มีแค่เด็ก ๆ เท่านั้น แต่ยังมีชิงเอ๋อของข้าด้วย ข้าคงไม่ปล่อยให้พวกแกสมหวังแน่ ๆ
อีกอย่างนะ หมูที่อยากได้กันนักหนามันเป็ของพวกข้า ที่เอามาให้หลานสาวไว้เป็เสบียง ไม่เกี่ยวกับพวกแก ถ้าอยากได้ก็ไปล่าหาเอาเอง
พูดแล้วให้โมโหนัก รังแกกันเกินไปแล้ว อย่าอยู่เลย” ว่าแล้วท่านย่าก็พุ่งเข้าไปจิกหัวแม่เฒ่าจ้าวทันที
เพี๊ยะ!!
“ตบนี้สำหรับที่คิดจะขโมยหมู”
เพี๊ยะ!!
“ตบนี้สำหรับที่คิดรังแกหลานสาวของข้า”
เพี๊ยะ!!
“ตบนี้สำหรับที่ทำให้หลานสาวของข้าเสียขวัญ”
เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
“ส่วนตบพวกนี้เพราะข้าหมั่นไส้ความหน้าด้านของแกอย่างไรหละ”
เมื่อตบจนคลายโทสะในใจลงแล้ว ท่านย่าก็ปล่อยร่างแม่เฒ่าจ้าวให้ไหลลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพทันที
ซึ่งขณะที่แม่เฒ่าจ้าวกำลังถูกซ้อม เอ่อ… ถูกตบนั้น คนในครอบครัวจ้าวทำท่าจะเข้าไปช่วย แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะถูกคนบ้านหลินสกัดเอาไว้ทุกทาง และเมื่อท่านย่าหลินถอยออกมาทุกคนก็ถอยด้วยเช่นกัน
จ้าวหนานซือรีบวิ่งเข้าไปหาแม่ตนเองทันที โดยมีคนอื่น ๆ ตามมาด้านหลัง แม้กระทั้งจ้าวหนานไห่ที่ทำเป็เจ็บหนักลุกไม่ได้ต้องนอนอยู่บนเปล ยังใจนเผลอลุกวิ่งไปหาย่าของตน
ซึ่งยิ่งตอกย้ำให้ชาวบ้านเห็นว่า ทุกสิ่งที่บ้านใหญ่จ้าวพูดมาคือเื่โกหก ไม่เป็ความจริงเลย
เพราะแม้แต่เื่าเ็ของหลานชายสุดที่รัก พวกเขายังเอามาใช้เป็ข้อเรียกร้องความยุติธรรมกับบ้านรองได้ พวกเขาก็คิดอยู่แล้วนังหนูชิงอีตัวเล็กแค่นั้นจะไปทำอะไรใครได้หละ
“ท่านแม่ขอรับ เป็เช่นไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่ ไปหาหมอกันเถอะขอรับ”
“เจ็บซิเ้าใหญ่ถามมาได้ ลองมาโดนตบเองหรือไม่หละ จะได้รู้ว่าเจ็บแค่ไหน ส่วนแก นังถิงอ้ายฝากไว้ก่อนเถอะ แล้วข้าจะกลับมาเอาคืน ทุกคนกลับ”
แม่เฒ่าจ้าวพูดเสียงสะบัด และคิดในใจว่าเพราะข้าต้องรีบไปหาหมอหรอกนะ ไม่อย่างนั้นข้าไม่ยอมลามือแน่ เนื้อก็ไม่ได้ยังมาเจ็บตัวอีก น่าเจ็บใจนัก
Talk
ไรท์ : ท่านย่าแจ่มมากเลยเ้าค่ะ ขอสมัครเป็หลานด้วยคนได้ไหมเ้าคะ (ทำตาปริบ ๆ)
ท่านย่า : ได้ซิ แต่เ้าต้องทำตัวตัวดี ๆ นะ เริ่มจากห้ามเขียนให้ชิงอีาเ็ ไม่เช่นนั้นข้าจะตีเ้า
ไรท์ : เอ่อ… เช่นนั้นข้าขอถอนคำพูดเมื่อสักครู่นะเ้าคะ เอ.. ข้าเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ งั้นไปก่อนนะเ้าคะ (เผ่นโว๊ยยย อยู่ไม่ได้แล้ว)
ฟิ้วววววว
113
