“พี่จ๋า”
“พี่จ๋าาาา พี่จ๋าาาา”
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งส่งเสียงเรียกพี่สาวของเธอที่กำลังนอนอยู่ อย่างไม่พอใจ
เธอเรียกซ้ำพร้อมกับเขย่าตัวพี่สาวของเธอไปมา
“พี่ตื่นสะทีสิ หนูหิววแล้วว”
“ตื่นๆๆๆ ”
เธอเพิ่มแรงเขย่าขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดพี่สาวของเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
พี่สาวหรือผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้ก็คือลูกา เธอลืมตาออกช้าๆ สภาพของเธอดูเหนื่อยล้า เธอขยี้ตาแล้วบิดตัวเล็กน้อยและตอบกลับน้องสาวของเธออย่างสะลึมสะลือ
“ตื่นแล้วๆ ”
จากนั้นเธอก็มองไปที่มูน่าน้องสาวของเธอ
“!!!!!”
ในระหว่างที่ตื่นได้เพียงไม่กี่วินาทีสมองของมนุษย์จะยังทำงานไม่สมบูรณ์ ทำให้ลูกาลืมเื่สำคัญไป แต่ตอนนี้ เหตุการณ์ทั้งหมดทั้งมวลเมื่อคืนเข้ามาอยู่ในหัวเธอแล้ว
เธอถูกปีศาจน่ากลัวแทงเข้าที่ท้อง จากนั้นมันก็จับเธอมา แล้วกินน้องสาวเธอต่อหน้า
แค่นึกถึงมันลูกาก็ตัวสั่นไปด้วยความกลัว ไม่ใช่กลัวปีศาจหรือกลัวความตายแต่เป็ภาพวินาทีที่รู้ว่าน้องสาวเธอจากไป
เธอมองหน้ามูน่าอีกครั้งน้องสาวของเธอปลอดภัยดี เธอยังอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าเธอนี่!
เื่ทั้งหมดเป็แค่ความฝัน!
เธอพุ่งตัวเข้าไปดึงตัวน้องสาวของเธอเข้ามากอดพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา
“พี่ลูกาเป็อะไรไปน่ะ?”
“ไม่มีอะไรๆ พี่แค่ฝันร้ายน่ะ ฝันร้ายมากๆเลย”
ลูกากอดมูน่าแน่นเธอยังคงสะอึกสะอื้นกับความฝันอันแสนน่ากลัวเมื่อคืน
มูน่าเธอไม่เคยพี่สาวของเธอเป็อย่างงี้มาก่อนเหมือนกันเธอไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยเอามือทั้งสองข้างลูบหัวลูกา แล้วบอกว่า“โอ๋ๆ” เบาๆ เหมือนกับตอนที่ลูกาเคยปลอบเธอเวลาเธอร้องไห้
จนเวลาผ่านไปชั่วขณะ
ลูกาละตัวออกจากมูน่าเช็ดน้ำตาของเธอ และเริ่มทบทวนเื่ราวที่เกิดขึ้น
(ว่าแต่ฉันหลับไปั้แ่เมื่อไรกันเนี่ย..นึกไม่ออกเลย)
[หรือว่านี่เราไปตกลงลองยากับพวกอัลเบิร์ดสะแล้ว? ให้ตายสิ!เป็อย่างงี้เองสินะ ใช่แน่ๆ ยาบ้านี่ก็รุนแรงชะมัด ทำไมคนอื่นถึงเสพติดกันได้ละเนี่ยไม่เอาอีกแล้ว!โคตรน่ากลัวเลย! ให้ตายยังไงก็ไม่เอา!]
ลูกานึกภาพเศษกระดูกและผ้าพวกนั้นก็ต้องรีบสลัดออก ขอบคุณ์ที่มันเป็เพียงแค่ความฝันไม่งั้นเธอคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่
ลูกาเปิดผ้าห่มออกเตรียมลุกขึ้นยืน
“พี่ลูกา! เืนี่!”
จู่ๆมูน่าก็ะโอย่างใพร้อมกับมองไปที่บริเวณท้องของเธอ
ลูการีบก้มลงไปมอง
เสื้อผ้าตรงส่วนท้องของเธอขาดแถมยังมีรอยเืเต็มไปหมด แต่ท้องของเธอกลับไม่ได้มีาแหรือรู้สึกเจ็บใดๆเลย
[!!]
(ไม่ใช่ความฝัน!)
ลูการีบวิ่งลงไปดูชั้นล่าง
เมื่อมาถึงตรงบันไดก็พบว่า
ผ้าที่เต็มไปด้วยเืนั่นเศษกระดูก ที่กองอยู่กับพื้น โซ่ตรวนที่กำแพง ทั้งหมดยังอยู่ เหตุการณ์เมื่อวานไม่ใช่ความฝัน!
“หนูเปล่าทำน่ะ พอตื่นขึ้นมาข้างล่างก็เละงี้แล้ว”มูน่าที่เดินตามมาทีหลังกล่าว
ลูการีบหันไปมองทางมูน่าตรวจสอบอีกครั้งว่าเธอปลอดภัยดีรึเปล่า พอเห็นว่าเธอไม่เป็อะไรจริงๆแล้ว เธอก็เดินไปดูที่เศษผ้าและกระดูกพวกนั้น
เธอลองหยิบกระดูกพวกนั้นขึ้นมาดูและก็พบว่า
กระดูกหมูนี่!เพราะตอนนั้นมืดมาก เธอเลยแยกไม่ออก เห็นแค่ว่าเป็เศษกระดูกใหญ่ๆ
ส่วนเสื้อที่เปื้อนเืผืนนั้นเป็เสื้อของมูน่าก็จริง แต่เมื่อวานมูน่าก็ไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้ปีศาจนั้นคงไปแอบเอามาชโลมเืแน่
ปีศาจนั่นจงใจแกล้งเธอเล่นเท่านั้น!
จู่ๆลูกานึกถึงคำพูดสุดท้ายที่ปีศาจ พูดไว้ก่อนที่จะเธอจะสลบไป
“ข้าจะกลับมาในวันพรุ่งนี้”
ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใดและไม่รู้ว่ามัน้าอะไรแต่จะให้มันมายุ่งกับน้องสาวเธอไม่ได้เด็ดขาด
ลูกาเดินไปที่หน้าต่างสังเกตดูพระอาทิตย์ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว
(เที่ยง!)เธอหลับไปนานมาก ไม่แปลกที่มูน่าถึงมาปลุกเธอ แต่ที่สำคัญกว่านั้น
“ไม่มีเวลาแล้ว!”
เธอเดินตรงไปทางมูน่าและก้มลงกอดเธอ
“มูน่า วันนี้ไปอยู่กับซิสเตอร์โซเฟียทีนะ”
“เอะ!!?”
มูน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
“แต่หนูยังไม่ได้กินอะไรเลยน่ะ แล้วหนูก็ไม่อยากไปด้วย…”
“โทษที ไว้ไปขอซิสเตอร์เอานะ แล้วที่สำคัญ ห้ามกลับมาจนกว่าพี่จะไปรับล่ะ!”
มูน่าทำหน้าเศร้าอีกครั้งเธอดูไม่อยากไปสุดๆ
ทันใดนั้นเอง
[ปึก ปึก ปึก ปึก!]
ลูกาหันไปมองพร้อมกับซีหน้าซีดเผือก
“พวกคนไม่ดีอีกแล้วหรอค่ะ?” มูน่ากล่าวเบาๆ
“ช-ใช่แล้วจ่ะ มูน่ารีบไปที่โบสถ์เถอะ”
“ให้หนูตามคนมาช่วยไหม?”
“ไม่ต้อง เดียวพี่ไล่พวกมันไปเอง แต่มูน่าไปแอบอยู่กับซิสเตอร์โซเฟียตามที่บอกก่อนน่ะแล้วห้ามบอกเธอล่ะ บอกแค่ว่าพี่ออกไปทำงานข้างนอกเดียวมารับก็พอ”
เหตุผลที่ลูกาห้ามไม่ให้บอกนั้นเพราะหากโซเฟียรู้เข้าเธอก็คงตกอกใรีบพาคนมาช่วย แต่ทว่า ปีศาจนี่เธอเห็นด้วยตาตัวเองมาแล้ว ถ้าไม่ใช่กองกำลังจัดตั้งพิเศษสำหรับจัดการปีศาจระดับสูงก็ไม่มีทางชนะได้เลย
การที่มันไม่บุกเข้ามาทันทีแสดงว่ามัน้าอะไรบางอย่าง สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ทำตามที่มันบอกเท่านั้น
ลูกาเอามือลูบหัวน้องสาวของเธอ
“รีบไปสะนะ”
มูน่าพยักหน้าจากนั้นก็วิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน
[ปึก ปึก ปึก ปึก!] เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
ลูกาเดินไปที่ประตูสูดหายใจลึก มองดูด้านหลัง เช็คดูว่ามูน่าไปรึยัง จากนั้นก็เปิดประตูออก
คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าคือเอล แต่ตอนนี้เขามาในร่างมนุษย์เหมือนกับที่เจอกันตอนแรก แผลที่โดนเธอปาดคอ หรือแผลที่ท้องไม่มีร่องรอยให้เห็นแม้แต่นิดเดียว
“โย่ว หลับฝันดีไหม?”
ดวงตาของลูกาถึงกับกระตุก
เอลทักทายเรียบๆสะจนทำเอาเธอคิดว่า ไอ้หมอนี้ มันคนเดียวกับปีศาจเมื่อคืนแน่เหรอ?
“เข้าไปได้ไหม?”
ลูกายังคงไม่กล้าพูดอะไรแต่ก็เปิดประตูออกกว้างและโยกตัวหลบให้
เอลเดินเข้ามาในมือถือถุงอะไรสักอย่างมา 2ถุง จากนั้นเอาไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวกลางบ้าน
“ซื้อขนมมาฝาก”
[หะ!]
เอลทำตัวปกติสะราวกับเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงจะยังระแวงอยู่แต่เธอก็รู้สึกว่าความกลัวของเธอลดลงไปมาก
“ขอโทษเื่เมื่อวานด้วยนะ”
“อืมไม่เป็ไร ถือว่าหายกันแล้วนะ” เอลตอบจากนั้นเขาก็เดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว มองดูตรงโซ่ตรวนกับพวกเศษกระดูก,เศษผ้า
“เพิ่งตื่นสินะเนี่ย แล้วน้องสาวเธอละ”
ลูกาอ้ำอึ้งถึงแม้เอลในตอนนี้จะดูไม่มีพิษมีภัยก็จริง แต่ก็ไม่รู้จะพูดโกหกออกไปดีรึเปล่า
“เธอออกไปเดินเล่นข้างนอกน่ะ..”
เอลยิ้มและพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆลูกาเองก็เห็นได้ชัดว่าเอลดูออกว่าเธอโกหก
“ที่มาวันนี้ เพราะข้ามีงานให้เ้าทำน่ะ ต่อจากนี้เ้าจะต้องติดตามข้าในร่างมนุษย์ทำทุกอย่างที่ข้าสั่ง ”
ลูกาหน้าถอดสี
“!..นานแค่ไหน?”
เธอรู้ตัวว่าไม่มีทางปฏิเสธได้อยู่แล้วสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดคือมูน่า ทางโบสถ์ก็ไม่ได้มีอาหารมากพอที่จะดูแลน้องสาวเธออีกคนได้ยิ่งนึกภาพว่าต้องห่างจากมูน่าเป็เดือนๆ มูน่าจะอยู่ยังไง
“ไม่มีกำหนด อย่างน้อยก็สักสองสามปี”
ลูกาหน้าซีดรู้สึกแขนขาอ่อนแรงจวนจะล้ม ไม่ใช่แค่เดือนสองเดือน แต่เป็ปี และเธอก็เพิ่งตระหนักได้ว่าพอเสร็จงานแล้วมันจะปล่อยเธอไปเหรอ? เธอเป็คนเดียวที่รู้ความลับเื่ที่เอลเป็ปีศาจ ทำงานรับใช้ปีศาจชีวิตของเธอจบั้แ่ตรงนี้แล้ว!
เอลกล่าวต่อ
“และแน่นอนว่าถ้าเ้าไม่ทำ หรือคิดจะบอกเื่นี้กับใครละก็”
เอลมองไปที่เศษผ้าและกองกระดูกที่อยู่บนพื้น
“บางทีเื่ล้อเล่นอาจเป็เื่จริงก็ได้”
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนโผล่ขึ้นมาในหัวความรู้สึกกลัวทำให้เธอถึงกับขนลุกและตัวสั่นไม่อยากจะเจอความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ไม่เด็ดขาด หากน้องสาวเธอต้องเป็อะไรไป ไม่ว่าเอลสั่งอะไรเธอก็จะยอมทำตามไม่ได้อยู่กับมูน่าตลอดไป ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เกิดเื่แบบนั้นขึ้น
“ค่ะ..”
น้ำเสียงอันไม่เต็มใจแต่ก็ไร้ซึ่งทางเลือกอื่น
“ดีมากๆ ถ้างั้น งานวันนี้รบกวนพาข้าไปกิลด์นักผจญภัยทีนะ”
![[จบ] ฝ่าลิขิตพิชิตเส้นทางเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009172_33324544.webp)
119K
